12:24 π.μ.
Oταν μια γυναίκα έχει νονό τον Νίκο Καζαντζάκη, όταν μπορεί να ζει, για πολύ ή λίγο καιρό, σ’ ένα μαγικό κτήμα πλάι στη θάλασσα, όταν της έχει δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους, να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να ταξιδέψει, να μάθει ξένες γλώσσες και να γνωρίσει την παγκόσμια λογοτεχνία, ίσως είναι φυσικό η γυναίκα αυτή να ακολουθήσει τον δρόμο της ποίησης, όπως συνέβη με την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ στην οποία ήταν αφιερωμένο το «Παρασκήνιο» (ΕΤ1) της προηγούμενης εβδομάδας (σενάριο και σκηνοθεσία της Δέσποινας Καρβέλα).
Την τηλεοπτική παράσταση κλέβει η χαρακτηριστική φιγούρα της ποιήτριας, με τα μακριά μαλλιά, τις κοριτσίστικες αφέλειες και την επίκτητη αναπηρία στο πόδι, που ωστόσο ποτέ δεν την εμπόδισε να περπατά, να οργώνει την Αθήνα και να κολυμπά. Την παράσταση κλέβει όμως και η γερασμένη έπαυλη και το κτήμα με τις 300 φιστικιές στην Αίγινα, που αγοράστηκαν το 1928 από τον πατέρα της για να φιλοξενηθούν Μικρασιάτες συγγενείς. Ενα σπίτι που είχε την τύχη να μη μετατραπεί σε μεζονέτες και ένα κτήμα που δεν το κάλυψαν πισίνες και γκαζόν. Ενα σπίτι με ιστορία, ένα σπίτι που μιλάει και ας έχει πέσει σε μερικά σημεία ο σοβάς, ενώ το ξεθωριασμένο χρώμα των τοίχων είναι πολύ πιο εκφραστικό από τις φρέσκιες στρώσεις μπογιάς, όπως και οι παράταιρες καρέκλες από τα βιομηχανικά έπιπλα κήπου.
Μιλάει και η ποιήτρια. Τη βλέπουμε να πίνει μπίρα από το τενεκεδάκι, να κοιτάζεται παιχνιδιάρικα στον καθρέφτη, να μιλά για την ποίηση, να απαγγέλλει. Τα μέλη του τηλεοπτικού συνεργείου είναι αόρατα, μόνο σε μια στιγμή θυμόμαστε την ύπαρξή τους, όταν η κυρία Κατερίνα (όπως την αποκαλούν οι ναυτικοί στην Αίγινα) τους λέει να μην ξεχάσουν να πάρουν φιστίκια μαζί τους όταν φύγουν και, σαν παιδάκι, τους απειλεί: «Αν δεν πάρετε, θα θυμώσω!»
Στην τηλεοπτική αφήγηση δεν διακρίνεται ούτε ίχνος σοβαροφάνειας ή επιτηδευμένης «ποιητικής» μελαγχολίας. Ούτε παράθεση βιογραφικών στοιχείων ούτε κρίσεις άλλων για το έργο της. Το πρώτο πρόσωπο κυριαρχεί. Ισχυρή είναι η αίσθηση της απλότητας, που όμως δεν εκφυλίσσεται σε αγοραία οικειότητα και, ταυτόχρονα, αφήνει χώρο να ανασάνουν τα ποιήματα που ακούγονται («...Ζω κάτω απ’ το τραπέζι της κάθε συναλλαγής/χωρίς ποτέ κανείς να μ’ έχει δει».)
Μικρή, μεγάλη ποιήτρια η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ; Ευτυχώς, στην ποίηση δεν υπάρχει πρωταθλητισμός. Σημασία έχει ότι εκείνη επιμένει ποιητικά και οι στίχοι της αγγίζουν πολλούς. Δεν ξέρω αν η ποίησή της είναι βιωματική ή όχι. Πάντως, το ντοκιμαντέρ είχε μια προσέγγιση σωματική, καθώς η κάμερα, σαν ζωγράφος, ακολουθούσε το σώμα, το βήμα και τις στάσεις του «μοντέλου». Ούτε συμπλεγματικό καμουφλάζ ούτε ωραιοποίηση.
Η ποιήτρια δεν διστάζει να ανασηκώσει τα μπατζάκια του παντελονιού της μέχρι το γόνατο και να πλατσουρίσει εκεί που σκάει το κύμα. Στο βάθος η μεγάλη θάλασσα – κι εδώ τελειώνει αυτό το ωραίο ντοκιμαντέρ.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 19-11-09)
0 Responses to "Μια ποιήτρια στην τηλεόραση"
Δημοσίευση σχολίου