Κωνσταντίνα Κούνεβα

Σε αρκετά δελτία είδαμε τον υπουργό Εργασίας, Ανδρέα Λοβέρδο, να παραδίδει στη μητέρα της Κωνσταντίνας Κούνεβα τα κλειδιά της κατοικίας που παραχώρησε ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας στη γυναίκα που πολλοί χαρακτήρισαν «πρόσωπο της χρονιάς» για το 2008. Η ίδια η δικαιούχος δεν μπόρεσε να παραστεί στη μικρή αυτή τελετή, αφού ακόμα νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό, 

όπου έχει υποβληθεί σε οκτώ εγχειρήσεις και την περιμένουν άλλες δέκα. Από το δωμάτιό της στο νοσοκομείο, η Κωνσταντίνα Κούνεβα μίλησε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη (Mega).

Aσφαλώς, η Κούνεβα δεν δικαιώνεται επειδή απέκτησε ένα διαμέρισμα ως θύμα εργατικού ατυχήματος. Η γυναίκα αυτή κέρδισε τον σεβασμό όλων μας, όχι μόνο για τη δράση της «πριν» από την ύπουλη επίθεση με καυστικό οξύ, αλλά και για τη στάση της «μετά». Για την καρτερία, την αξιοπρέπεια, τη δύναμή της.

Εξαρχής ο κ. Θεοδωράκης προετοίμασε τους τηλεθεατές ότι θα δουν μια εκπομπή «για την ομορφιά», ενώ στο τέλος μάς ζήτησε να αναλογιστούμε το πόσο όμορφη είναι η Κωνσταντίνα ή μάλλον το πόσο όμορφος μπορεί να είναι ο άνθρωπος που δεν γονατίζει και, ταυτόχρονα, δεν αφήνει το μίσος να διαβρώσει την ψυχή του. (Ομως πολύ βαρύ, πολύ πικρό το τίμημα αυτής της ομορφιάς…) Η ίδια λέει στον 12χρονο γιο της, τον Εμμανουέλ, ότι ο ασύλληπτος και άγνωστος θύτης της είναι ένας αδύνατος, φοβισμένος άνθρωπος που χρειάζεται βοήθεια…

Η συνέντευξη δόθηκε μια μουντή φθινοπωρινή μέρα. Η βροχή χτυπά την τζαμαρία του δωματίου, στον δέκατο όροφο του νοσοκομείου. Στο βάθος ο Υμηττός. Η Κούνεβα βλέπει τον κόσμο δισδιάστατο, χωρίς προοπτική και βάθος, καθώς η όρασή της, από το δεξί μάτι, είναι ακόμα πολύ αδύνατη (το αριστερό μάτι παραμένει κλειστό). Η κάμερα πλησιάζει την Κούνεβα με διακριτικότητα, αποφεύγοντας τα γκροπλάν στις ουλές της. Τα χαρακτηριστικά της μένουν στο ημίφως, βλέπουμε μόνο το περίγραμμα του προσώπου και του σώματός της, όμως ακούμε καθαρά τη φωνή της, ήρεμη, κυματιστή, παρά το σφύριγμα της τραχειοτομής.

Αν γύριζε ο χρόνος πίσω; Η Κούνεβα παραδέχεται ότι πάλι τα ίδια πράγματα θα έκανε, δηλαδή θα αγωνιζόταν στο σωματείο της και ας είχε δεχθεί απειλητικά τηλεφωνήματα για τη ζωή της. Είναι εθνογράφος, αλλά δεν ονειρεύεται μια θέση σε ένα γραφείο, σε κάποιο επιστημονικό ίδρυμα. Δεν θέλει να αράξει στο Δημόσιο, δεν θέλει πολιτική καριέρα. Ονειρεύεται να βρεθεί ξανά με την οικογένειά της, να νιώσει μητέρα και νοικοκυρά. Δεν δηλώνει χριστιανή, δεν δηλώνει αριστερή, όμως η στάση ζωής που κράτησε και κρατά είναι πολύ πιο χριστιανική και πολύ πιο αριστερή από το παράδειγμα που δίνουν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται χριστιανοί ή αριστεροί.

Σήμερα πια είναι εύκολο να εκφράζουμε δημόσια τον θαυμασμό μας για την Κούνεβα. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε τις άγνωστές μας Κούνεβες, Ελληνίδες και ξένες, που ακολουθούν τον δικό της δρόμο, που σκοντάφτουν, κλονίζονται, πέφτουν αλλά ίσως σηκώνονται ξανά.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")