12:40 π.μ.
Τελετή ορκωμοσίας Ομπάμα
Το σύνθημα «Πάρτι, πάρτι, στις 8 του Μάρτη» ακουγόταν το 2004, τις παραμονές των εκλογών. Τα αυτοσχέδια μίνι πάρτι εκείνης της νύχτας δεν έμειναν στην ιστορία, όμως στις υποσημειώσεις της ιστορίας θα μείνει το πάρτι, η προ της ορκωμοσίας του Ομπάμα συναυλία που έγινε στις 18 του Γενάρη στην Ουάσιγκτον, μπροστά στο μνημείο του Λίνκολν, και η οποία μεταδόθηκε απευθείας από το Μega.
Το θέαμα δεν ήταν τυπικά χολιγουντιανό, αν και συμμετείχαν πολλοί σταρ χολιγουντιανού διαμετρήματος. Δεν ήταν «εναλλακτικό» αλλά ούτε και «βαρύ» ποιοτικό. Το μουσικό πρόγραμμα απευθυνόταν στον μέσο Αμερικανό, όπως και τα άφθονα πολιτικά μηνύματα που περιέχονταν στις ομιλίες των επισήμων και των καλλιτεχνών. Προφανώς, ο στόχος της άψογα οργανωμένης και σκηνοθετημένης εκδήλωσης ήταν να δοθεί ένα μήνυμα ενότητας, αισιοδοξίας, πατριωτισμού και ιστορικής συνέχειας.
Αντί, λοιπόν, για «άρτον και θεάματα» ρωμαϊκού τύπου, είδαμε «θέαμα και πολιτική, θέαμα και ιστορία». Οι ιστορικές αναφορές ήταν άφθονες και εύγλωττες: στο φόντο το υπερφυσικού μεγέθους καθιστό άγαλμα του Αβραάμ Λίνκολν, το περιστύλιο με τους δωρικούς κίονες, τα μαρμάρινα σκαλιά του βάθρου και, σε πρώτο πλάνο, ο Ομπάμα πάνκομψος κι ευθυτενής. Ευθύγραμμος και ασάλευτος ο ποταμός Πότομακ, ενθουσιώδες, παλλόμενο το πλήθος στις δύο όχθες του, πίσω από τα ψηλά κιγκλιδώματα.
Εδώ είχε καταλήξει το 1963 η ιστορική πορεία στην Ουάσιγκτον για τα πολιτικά δικαιώματα και από εδώ είχε εκφωνήσει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ την περίφημη ομιλία του («Εχω ένα όνειρο»). Ακόμα και όσοι δεν έχουν ποτέ ανοίξει ένα βιβλίο ιστορίας, γνωρίζουν αυτό το μνημείο μέσω της ποπ κουλτούρας – από τους ψηφιακά επεξεργασμένους «λετσοδιαδηλωτές» στην ταινία «Φόρεστ Γκαμπ» μέχρι το σόου του Μπιλ Κόσμπι, όπου σ’ ένα επεισόδιο οι γονείς μιλούν στα παιδιά τους για την πορεία που σφράγισε τη νιότη τους (ή που ο ίδιοι θέλουν να πιστεύουν ότι τη σφράγισε).
Πολλή σημειολογία έπεσε, όπως συχνά λένε οι Ελληνες παρουσιαστές. Ιδίως στο προτελευταίο τραγούδι του Γούντι Γκάθρι («Τhis land is your land»), όταν πλάι στον Μπρους Σπρίνγκστιν εμφανίστηκε ένα γεροντάκι 90 ετών με το πάντσο του, ο Πιτ Σίγκερ, ένας θρύλος του «τραγουδιού διαμαρτυρίας», ο οποίος είχε βρεθεί στη μαύρη λίστα επί μακαρθισμού. Αυτό και αν ήταν εθνική συμφιλίωση!
Η μέρα δεν ήταν «ζεστή και ποιητική», αλλά παγερή και εξόχως τηλεοπτική. Μπαμπουλωμένοι με βαριά παλτά οι τραγουδιστές (μαύρα γάντια και κόκκινους χιτώνες φορούσαν τα μέλη της γκόσπελ χορωδίας που άνοιξε τη συναυλία). Πάντως, ο ουρανός ήταν «ένα γαλάζιο ανοιχτό», του Λίνκολν το μνημείο «ένα θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης» και «των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη».
Ωραίες φωνές, ωραία τραγούδια, ωραία λόγια, χαμογελαστά πρόσωπα. Ωραίοι συνδυασμοί χρωμάτων. Μαύρο το πανωφόρι του Ομπάμα, ανοιχτό μελί-χρυσαφί της συζύγου του, λευκό των δύο χαριτωμένων κοριτσιών, όμως εδώ στην Ελλάδα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το νεοκλασικό κάλλος, με νωπή τη μνήμη από το παιδικό αίμα που χύθηκε στη Γάζα, είναι φυσικό να σκεφτόμαστε τι αξίζουν όλα αυτά, τι «κούφια λόγια είναι αυτές οι προεδρίες».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 20-11-2009)
0 Responses to "Νεο-Αλεξανδρινοί βασιλείς"
Δημοσίευση σχολίου