Περιζήτητοι στις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές είναι αυτές τις μέρες οι επιδημιολόγοι. Λογικό, αφού επίκειται ο γενικός εμβολιασμός για τη νέα γρίπη. Περιζήτητοι είναι και οι «επιδοματολόγοι», που προσπαθούν να απαντήσουν σε χιλιάδες ερωτήματα τηλεθεατών ενόψει της χορήγησης του επιδόματος αλληλεγγύης.

Αυτός ο καταιγισμός των αποριών φανερώνει τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πάμπολλα νοικοκυριά, ταυτόχρονα όμως είναι δείγμα ενός είδους λειτουργικού αναλφαβητισμού: για να κατανοήσουμε τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας ως εργαζόμενοι ή άνεργοι ή συνταξιούχοι, χρειαζόμαστε τη διαμεσολάβηση της τηλεόρασης, κάποιον να μας τα κάνει λιανά.

Τα παλιά χρόνια, έξω από τα δημαρχεία και κάποιες υπηρεσίες του Δημοσίου υπήρχαν τραπεζάκια όπου κάθονταν οι γραμματικοί, με τα μαύρα προστατευτικά μανίκια στο σακάκι, οι οποίοι συμπλήρωναν αιτήσεις και βοηθούσαν τους πολίτες στις συναλλαγές τους με το Φοβερό και Τρομερό Κράτος. Σήμερα, οι γραμματικοί, οι «έμπειροι οικονομικοί συντάκτες», βγαίνουν στο γυαλί και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν. Χρήσιμη είναι η προσφορά τους για ένα τμήμα του κοινού –προφανώς το πιο φτωχό και κατατρεγμένο–, όμως αυτή η διαδικασία δεν έχει σχέση ούτε με την οικονομική επιστήμη ούτε με τη δημοσιογραφία.

Και μετά το επίδομα, τι; Αναρωτιόμαστε. Σύμφωνα με το γνωστό χρησιμοθηρικό δόγμα, από το να χαρίσεις σε κάποιον ψάρια και να χορτάσει μία (1) φορά, είναι προτιμότερο να τον μάθεις να ψαρεύει, ώστε εκείνος να είναι χορτάτος σε όλη του τη ζωή. Τι συμβαίνει, όμως, όταν πολλοί άνθρωποι, νέοι και ώριμοι, ξέρουν να ψαρεύουν, αλλά είναι κλειστοί οι ορίζοντες, είναι περιφραγμένες οι θάλασσες όπου θα μπορούσαν να ρίξουν τα δίχτυα τους;

Ευεργετική αλλά πρόσκαιρη θα είναι η επίδραση του έκτακτου βοηθήματος. Ας είναι, όμως, καλά τα τηλεοπτικά επιδόματα, σε χρήμα ή είδος, που παρέχονται μέσω διαγωνισμών ή σαν επιβράβευση για τη συμμετοχή σε κάποιο ριάλιτι. Π. χ., στον προχθεσινό «Εφιάλτη στην κουζίνα» (Alpha), ο διάσημος σεφ επισκέφθηκε ξανά ένα εστιατόριο που το είχε αναδιοργανώσει πριν από λίγους μήνες και, με μεγάλη χαρά, ανακάλυψε ότι οι υποδείξεις του είχαν πιάσει τόπο και η επιχείρηση δούλευε ρολόι. Μάλιστα, εκμυστηρεύτηκε στους τηλεθεατές ότι ο ίδιος είχε βρει και είχε δώσει στην ιδιοκτήτρια 3.000 ευρώ για να πληρώσει κάποια καθυστερούμενα ενοίκια. Οχι από ελεημοσύνη, αλλά από συμπάθεια.

Ετσι θα οδηγηθούμε στην ανάπτυξη, έτσι θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της οικονομίας και θα ανασάνουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι άνεργοι μπορούν να κάνουν διεθνή καριέρα ξεκινώντας από το «X-Factor» ή το «Νext top model». Ολοι θα ζήσουμε, εστιάτορες και λαντζέρισσες, μάγειρες και γκαρσόνια, μοντέλα και τραγουδιστές, η αγορά θα ζεσταθεί, θα σκάσει από τη ζέστη.

Τι ανάγκη έχουμε, λοιπόν, τα κρατικά επιδόματα, αφού μας φτάνουν και μας περισσεύουν τα τηλεοπτικά;

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")