10:34 μ.μ.
Το debate δεν ήταν η αναμέτρηση των πέντε γιγάντων,
όπως θα περίμενε κανείς.
Στις «μετά debate» τηλεοπτικές συζητήσεις επισημάνθηκε
ότι φέτος οι πολιτικοί ήταν πιο έμπειροι, πιο προετοιμασμένοι απ’ ό,τι άλλες
χρονιές, όμως ταυτόχρονα ήταν και πιο προβλέψιμοι, ενώ και οι ερωτήσεις, με
εξαίρεση κάποια λαϊκίστικα ολισθήματα, ήταν σχετικά βατές. Ετσι, όλοι οι
υποψήφιοι έπιασαν τη βάση του «10», αλλά κανείς δεν αρίστευσε, όμως και κανείς
τηλεθεατής δεν χειροκρότησε ενθουσιασμένος ζητώντας «encore».
Τα πυρά που δέχεται το τελευταίο πενταήμερο το debate
σαν διαδικασία είναι πολύ πιο σφοδρά από αυτά που δέχονται τα κόμματα και το
σύστημα εξουσίας γενικότερα. Ωστόσο, θα ήταν σνομπισμός το να πούμε ότι
πλήξαμε, ότι απλώς χάσαμε τον χρόνο μας. Η «τηλεμαχία» έδειξε τα όρια αυτού του
τύπου πολιτικής επικοινωνίας και επίσης έδειξε ότι, παρά τα όσα λέγονται για το
«κόμμα της παραλίας», οι πολίτες εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για την πολιτική
(2,5 εκατ. τηλεθεατές σε μια εργάσιμη ημέρα δεν είναι λίγο), χωρίς αυτό το
ενδιαφέρον να ταυτίζεται με το επίπεδο ικανοποίησης από τα κόμματα και τους
πολιτικούς.
Πέντε κόσμοι χωριστά. Λες και ο ιός της γρίπης των
χοίρων πλανιόταν στο στούντιο του Ραδιομέγαρου. Καθένας από τους πέντε
πολιτικούς θα μπορούσε να ήταν κλεισμένος σε ένα γυάλινο κουβούκλιο - και
κανείς δεν θα παρατηρούσε τη διαφορά. Σε μια εποχή που σε πολλούς τομείς της
κοινωνίας, από την αγορά ηλεκτρονικών προϊόντων μέχρι την εκπαίδευση,
αποθεώνεται η «διάδραση» (interactivity), εδώ ο διάλογος θύμιζε εξέταση
υποψηφίων για τις Πανελλήνιες. «Την περίμενα την ερώτηση, το ήξερα το θέμα!
Ηταν στα SOS! Είχαμε λύσει αυτή την άσκηση στο φροντιστήριο», ήταν σαν να
έλεγαν κάποιοι αρχηγοί.
Στήσιμο μετωπικό, ιερατικό. Οπως είπε ένας από τους
σκηνοθέτες της ΕΡΤ, η κατεύθυνση ήταν να αποφευχθούν τα «πλάνα αντίδρασης», τα
«reactions shots», δηλαδή δεν θα βλέπαμε το πώς αντιδρά ένα «βουβό» πρόσωπο
όταν ομιλεί κάποιο άλλο. Περίπου όπως συμβαίνει στο «δωμάτιο επικοινωνίας» στα
ριάλιτι τύπου «Big Brother» όπου κάθε παίχτης απευθύνεται κατευθείαν στην
«παραγωγή» και επικρίνει τους συμπαίχτες του χωρίς όμως εκείνοι να είναι σε
θέση να του απαντήσουν.
Το θέμα δεν είναι μόνο «χωροταξικό» όπως
αδόκιμα λέμε, δεν είναι μόνο θέμα «καλύτερων κανόνων» ή πιο τσαχπίνικων
δημοσιογραφικών ερωτήσεων ή πιο εμπνευσμένων απαντήσεων. Η εμφανής ακαμψία της
διαδικασίας του debate έχει σχέση και με την «τηλεοπτικοποίηση» της πολιτικής,
με την απονεύρωση της ουσιαστικής δημοκρατίας - και την ευθύνη γι’ αυτήν την ξηρασία
δεν τη φέρουν μόνον οι επαγγελματίες πολιτικοί αλλά, σε διαφορετικό και ίσως
μικρότερο βαθμό, κι εμείς οι πολίτες. Στεγνό και άκαμπτο δεν ήταν μόνο το
debate, αλλά το πολιτικό τοπίο γενικότερα, ίσως γιατί τα πρόσωπα και τα κόμματα
αλλάζουν πιο αργά απ’ ό,τι η εποχή.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)
0 Responses to "Πέντε κόσμοι χωριστά (2-6-2009)"
Δημοσίευση σχολίου