Δωδεκάποντα τσόκαρα και δωδεκάμετρα κότερα, ξαπλώστρες, σφηνάκια, «μάθετε γιατί δεν ψήφισε ο Ηλίας Ψινάκης» και «εμείς εδώ περνάμε καλά»: αυτό είναι εκλογικό ρεπορτάζ!
Πολλές εκπομπές και δελτία μάς είχαν ενημερώσει αναλυτικά για τα βιογραφικά των τραγουδιστών, το ζώδιο, την αμφίεση την οικογενειακή/αισθηματική τους κατάσταση, μέχρι και για το σπυράκι που είχε ξεφυτρώσει στο πρόσωπο της Χαντισέ, της όμορφης Τουρκάλας τραγουδίστριας. Ομως ο κοσμοπολιτισμός τους σταμάτησε εδώ. Η Ευρώπη του χαβαλέ δεν τέμνεται με την Ευρώπη της δημοκρατίας ή των αγώνων για δημοκρατία. Ετσι, για πολλές εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, κάποια «νεανικά» δελτία και εκπομπές διαφήμιζαν τη λαϊφστάιλ αποχή.
Σαν να υπάρχουν δύο Ευρώπες, δύο Ελλάδες. Η Ελλάδα της παραλίας και η Ελλάδα του άχαρου εκλογικού καθήκοντος. Η ημέρα των εκλογών, σε συνδυασμό με την αργία του Αγίου Πνεύματος, γίνεται ευκαιρία για απόδραση: από τις κάλπες, από την πόλη, από την ιστορία. Οταν σε εποχή οικονομικής κρίσης ενισχύονται στην Ευρώπη τα ακροδεξιά και ξενοφοβικά κόμματα, στη μικρή Ελλάδα το κέφι χτυπάει κόκκινο -τουλάχιστον αυτό το μήνυμα δίνει κυρίως το δελτίο του Star.
Εδώ και αρκετό καιρό κάποια κανάλια εκδηλώνουν τάσεις φυγής από την πραγματικότητα ή μάλλον από την ενημέρωση και στρέφονται στη «λάιτ» ψυχαγωγία: η κατάργηση των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων (ANT1, Alpha, Star), η αιφνίδια διακοπή ενημερωτικών εκπομπών και η μεταφορά ενός ριάλιτι μαγειρικής («Κάτι ψήνεται») από τις εννέα στις οχτώ το βράδυ δείχνει ότι «δραπέτες» δεν είναι μόνον οι εκδρομείς του τριημέρου.
Δωδεκάποντα τσόκαρα και δωδεκάμετρα κότερα, ξαπλώστρες, σφηνάκια, «μάθετε γιατί δεν ψήφισε ο Ηλίας Ψινάκης», «αντιηλιακό με πέρλες ψήφισε η Τζούλια Αλεξανδράτου», ακέφαλα ημίγυμνα κορίτσια στην οθόνη καθώς η κάμερα κάνει ζουμ στα λικνιζόμενα οπίσθια, και «πρώτο κόμμα η Μύκονος»: αυτό είναι εκλογικό ρεπορτάζ!
Οσο όμως η απέραντη αφασία κολακεύει την αδιαφορία και απενοχοποιεί την αποχή, άλλο τόσο η απέραντη τηλεοπτική φλυαρία και η αυτάρεσκη πολιτικολογία (και όχι μόνο τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία) απαξιώνουν την πολιτική και ενθαρρύνουν την αποχή. Είναι πολλοί αυτοί που δεν ψήφισαν όχι για να «τιμωρήσουν» το κόμμα τους, αλλά από οργή και απελπισία ή μάλλον από έλλειψη ελπίδας. Πολλοί άνθρωποι, που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να ήταν ενεργοί πολίτες, τώρα στέλνουν το μήνυμα «συνένοχο στο φόνο δεν θα μ' έχετε».
Είναι αυτονόητο ότι οι λόγοι της αποχής είναι πολιτικοί και όχι τηλεοπτικοί. Απλώς κάποια κανάλια εντοπίζουν μια υπαρκτή κοινωνική τάση την οποία εκμεταλλεύονται, την κολακεύουν και, έμμεσα, την ενισχύουν. Οταν η πολιτική, τουλάχιστον στην τηλεοπτική εκδοχή της, γίνεται «σαν ξένη βαρετή», είναι φυσικό να σκεφτεί κανείς «θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλες θάλασσες». Μόνο που η αληθινή πολιτική και όχι η τηλεοπτική καρικατούρα της «θα σε ακολουθεί».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, περιοδικό ΤV, 14-6-2009)
0 Responses to "«Πρώτο κόμμα η Μύκονος» (14-6-2009, Ευρωεκλογές)"
Δημοσίευση σχολίου