Τι μας νοιάζει πώς λέγεται η μαρτυριάρα δεσποινίς που κοιμήθηκε με τον Μπερλουσκόνι; Τι μας νοιάζει τι έλεγαν τα πιτσουνάκια στο τηλέφωνο; Ομως, ο τηλεοπτικός χρόνος που έχει δοθεί στα τσιλημπουρδίσματα του σοβαντισμένου πρωθυπουργού, σ’ αυτό το φθηνό και γελοίο γκομενο-πολιτικό θέατρο, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τον χρόνο που αφιερώνουν τα κανάλια στο αληθινό θέατρο. Mία από τις σπάνιες εξαιρέσεις ήταν το «Μυστικό της κοντέσας Βαλέραινας», μια βιντεοσκοπημένη παράσταση που προβλήθηκε τη Δευτέρα στο ψηφιακό κανάλι Σινέ+ της ΕΡΤ. Πρώτη προβολή τάχα ή επανάληψη; Στο πρόγραμμα δεν διευκρινίζεται, αλλά τι σημασία έχει;

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόλογος ή θεατρολόγος για να αναγνωρίσει τη μεγάλη συμβολή του Γρηγορίου Ξενόπουλου στο νεοελληνικό θέατρο. Και μόνο το γεγονός ότι τα έργα του ανεβαίνουν και συγκινούν και σήμερα, όπως συνέβη πρόσφατα με το «Φιόρο του Λεβάντε», επιβεβαιώνει ότι ο συγγραφέας έχει κάτι να πει όχι μόνο για την εποχή του αλλά και για τα δικά μας χρόνια.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο θα άξιζε όλοι να δούμε αυτή την εκπομπή είναι η Αννα Συνοδινού, που υποδύεται την οικονομικά αλλά όχι και ηθικά ξεπεσμένη κοντέσα Βαλέραινα, κάτοχο ενός παμπάλαιου μυστικού για την παρασκευή ενός θαυματουργού φαρμάκου για τον καταρράκτη. Ορκος βαρύς τη δεσμεύει να δίνει αυτό το γιατρικό για «ψυχικό», να το προσφέρει δωρεάν, να μην κερδίσει από αυτό ούτε μια πεντάρα.

Η σύγκρουση γεννιέται ανάμεσα στον όρκο, στην ηθική δέσμευση και στην ανάγκη, αφού η οικογένεια της κοντέσας (ο γιος, η νύφη, ο εγγονός) πεινάει, στερείται ακόμα και το γάλα. Τελικά, η «ανάγκη» θα διαβρώσει τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και θα συντρίψει την κοντέσα – όχι όμως την περηφάνια και την αξιοπρέπειά της.

Παίζουν επίσης ο Αντώνης Θεοδωρόπουλος, η Μαριάνθη Τεχριτζόγλου, η Κίτυ Αρσένη. Ασφαλώς άλλη σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία και άλλη ανάμεσα στη γυάλινη οθόνη και τον καναπέ, ωστόσο, κάτι από την τέχνη του θεάτρου επιβιώνει και στο ψυχρό αυτό Μέσο. Ο τηλεθεατής μπορεί να εκτιμήσει πώς συγκρούονται οι χαρακτήρες, να απολαύσει τη χυμώδη δημοτική και τη ζωντάνια των διαλόγων και, κυρίως, να διαπιστώσει τι σημαίνει ηθοποιός με ταλέντο και βαθιά θεατρική παιδεία βλέποντας και ακούγοντας την Αννα Συνοδινού, το κρύσταλλο της φωνής και τη χάρη της κίνησης και της έκφρασής της.

Ρομαντικά, δογματικά, παλιομοδίτικα φαίνονται τα όσα πρεσβεύει η κοντέσα, τη στιγμή που σήμερα ούτε ένα ποτήρι νερό δεν προσφέρει κανείς στον ξένο «για ψυχικό». Ακόμα και το νεράκι του Θεού θα πρέπει κανείς να το αγοράσει μέσα σε αυτά τα φρικαλέα πλαστικά μπουκάλια. Και όμως, ειδικά σήμερα, με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, κάποια πράγματα, ανάμεσά τους και το φάρμακο, θα έπρεπε και θα μπορούσε να προσφέρονται σε όλους χωρίς την προσδοκία του κέρδους. Ετσι, για ψυχικό.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")