Φέτος η σειρά «Μad Men» (Αlter, σε επανάληψη), είναι υποψήφια για 16 βραβεία Emmy - μια πολύ σημαντική επίδοση. Ωστόσο, σύμφωνα με την AGB, στους πίνακες τηλεθέασης καταλαμβάνει μια από τις τελευταίες θέσεις στην κατηγορία της. Κρίμα, γιατί έτσι τα ελληνικά κανάλια θα είναι όλο και πιο απρόθυμα να εξασφαλίσουν κάποιες ξένες σειρές, που ξεφεύγουν από την πεπατημένη.

Η δράση εκτυλίσσεται σε έναν δυναμικό εργασιακό χώρο, σε ένα μεγάλο διαφημιστικό γραφείο στη Μάντισον Αβενιου της Νέας Υόρκης στις αρχές του ’60. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ένα ταλαντούχο στέλεχος της εταιρείας, είναι ο σαραντάρης γόης εκείνης της εποχής. Ο πετυχημένος κύριος με το καλοραμμένο κοστούμι, το καλοχτενισμένο μαλλί, τη στητή κορμοστασιά. Ο άνδρας που τα έχει όλα και μοιάζει σίγουρος για όλα, χωρίς όμως να είναι, για τον απλό λόγο ότι έχει λίγο μυαλό παραπάνω από τον μέσο όρο.

Η σειρά κλείνει το μάτι σε πολλές κατηγορίες τηλεθεατών ή μάλλον σε πολλές κατηγορίες προσδοκιών. Θέλετε ρομάντζο, εξωσυζυγικές σχέσεις, γυναικείες κατεργαριές, παθιασμένους έρωτες με ή χωρίς ανταπόκριση; Ολο και κάτι θα βρείτε. Θέλετε εταιρικό σασπένς, εσωτερικούς ανταγωνισμούς, φιλοδοξίες και παιχνίδια εξουσίας; Και από αυτά έχει η σειρά. Θέλετε αναβίωση του ντιζάιν, της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων, της μόδας στο ντύσιμο, στο χτένισμα, στο μακιγιάζ; Εδώ συναντάμε γυναίκες Μπάρμπι, αλλά και γυναίκες με ευρωπαϊκό αέρα, όπως και άνδρες και γυναίκες εκπροσώπους της αμερικανικής (προ χιπισμού) αβανγκάρντ.

Ειδικά όσον αφορά τα σκηνικά και τα κοστούμια, η σειρά δίνει τα ρέστα της. Νομίζει κανείς ότι βλέπει ταινία με την Ντόρις Ντέι και τον Ροκ Χάτσον. Κάποιοι έχουν παρατηρήσει ότι ακόμα και ο τόνος της φωνής και η στάση του σώματος των ηθοποιών είναι τέλεια μίμηση των «σίξτις». Μίμηση, όχι καρικατούρα - και είναι θετικό το γεγονός ότι το «Mad Men» δεν εκφυλίζεται σε παρωδία.

Η σειρά κλείνει το μάτι και στους υποψιασμένους τηλεθεατές. Δεν είναι και πολύ συνηθισμένο σε ένα σίριαλ να γίνεται αναφορά σε ένα μυθιστόρημα σαν το «Atlas Shrugged» της Αϊν Ραντ και η αναφορά αυτή να είναι αρμονικά ενταγμένη στην πλοκή. Ενα βιβλίο διόλου τυχαίο, που θεωρείται η βίβλος του ατομικισμού και της ελεύθερης αγοράς. Συγκινητικό και εύγλωττο ήταν, στο ίδιο επεισόδιο, ένα σύντομο φλας μπακ στη δεκαετία του ’30, στα χρόνια της Μεγάλης Υφεσης, όταν ο κεντρικός ήρωας ήταν παιδί.

Με λίγα λόγια, το «Μad Men» είναι μια εξαιρετικά προσεγμένη κατασκευή. Αυτό είναι και η αδυναμία του - το ουσιαστικό «κατασκευή», όχι το επίθετο. Εγκεφαλική και έξυπνη η σύλληψη, λαμπρή αλλά ψυχρή η εκτέλεση. Λείπει το παραμύθι, η γοητεία της αφήγησης. Η σειρά μάς εντυπωσιάζει με την αρτιότητά της αλλά δεν μας συνεπαίρνει, ίσως γιατί οι εργασιακοί χώροι της Ελλάδας των αρχών του ’60, τουλάχιστον όπως τους αποτύπωσε ο κινηματογράφος εκείνων των χρόνων, διόλου δεν παρέπεμπαν σε Μάντισον Αβενιου.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")