Αβανταδόρικο, αλλά δύσκολο ήταν το θέμα των «Πρωταγωνιστών» του Σταύρου Θεοδωράκη (Mega, 2/8, σε επανάληψη): η αλλαγή φύλου που πραγματοποίησε μια κοπέλα από τη Δραπετσώνα, που από πολύ μικρό παιδί ήθελε να ήταν αγόρι –και συμπεριφερόταν σαν αγόρι. Ετσι, η Αγγελική έγινε Αγγελος.

Το ενδιαφέρον στοιχείο δεν ήταν μόνο οι εξομολογήσεις του Αγγελου, αλλά και η αποτύπωση του στενού περιβάλλοντος ενός νέου ανθρώπου που γεννήθηκε με ένα υπαρκτό και αναγνωρίσιμο ιατρικό πρόβλημα, τη «διαταραχή αναγνώρισης του φύλου». Ενα πρόβλημα όχι και τόσο σπάνιο αφού, όπως αναφέρθηκε, το ένα στα 4.000 παιδιά γεννιέται έτσι. Από τους δυο-τρεις χιλιάδες ερμαφρόδιτους στη χώρα μας, λίγοι φτάνουν στην εγχείρηση, γεγονός που σημαίνει ότι πάρα πολλοί ζουν μες στην ντροπή και την κατακραυγή.

Η οικογένεια του Αγγελου κατοικεί στη Δραπετσώνα. Ο πατέρας είναι τεχνίτης με δική του δουλειά, η μητέρα νοικοκυρά κι ευλαβής χριστιανή. Και οι δύο στήριξαν και στηρίζουν το παιδί τους. Δεν ξέρουμε το πόσο εύκολη ήταν αυτή η στήριξη, το αν προηγήθηκαν συγκρούσεις και ταλαντεύσεις, όμως η αποδοχή φαίνεται ανεπιφύλακτη. Δεν είναι εύκολο για τους γονείς που είχαν δύο γιους και μια κόρη να συμφιλιώνονται με την ιδέα ότι έχουν τρεις γιους, να βλέπουν το κοριτσάκι τους να γίνεται αρχικά αγοροκόριτσο και ύστερα αντράκι.

Ο Αγγελος εξήγησε ότι δέχτηκε να εμφανιστεί στην εκπομπή για να ενθαρρυνθούν και άλλοι νέοι άνθρωποι, που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα, ώστε να απευθυνθούν σε ειδικούς (πλαστικό χειρουργό και ψυχολόγο). Ομως ο πιο σημαντικός λόγος ήταν η επιθυμία του να γίνει αποδεκτός από τον περίγυρό του γι’ αυτό που είναι σήμερα: ένας άνδρας που επί χρόνια ένιωθε φυλακισμένος σε ένα γυναικείο κορμί.

Προβλήματα πολυτελείας; Ας μην είμαστε άκαρδοι. Υπάρχει πολύς πόνος γύρω μας, κρυφός και φανερός, πόνος που συχνά οφείλεται στην άγνοια και την προκατάληψη. Ο τρόπος με τον οποίο μίλησαν για τον Αγγελο οι δικοί του άνθρωποι, ιδίως ο πατέρας, δείχνει ότι η αγάπη και η αλήθεια είναι πολύτιμα εργαλεία για να αντιμετωπιστούν οι μπόρες της ζωής. Η αγάπη που αποσιωπά, που κουκουλώνει το πρόβλημα γίνεται τοξική, όμως η αγάπη που αντικρίζει κατάματα την αλήθεια ή, έστω, προσπαθεί να την αντικρίσει μπορεί να φέρει μια πνοή ελευθερίας.

Η εκπομπή δεν προσέγγισε το θέμα με επιδεικτικό σεβασμό (κάτι που συχνά είναι μια άλλη μορφή ρατσισμού), αλλά με φυσικότητα και απλότητα. Εξαιρετική δουλειά έκανε και η σκηνοθετική ομάδα (Θοδωρής Αρμάος, Γιάννης Μισουρίδης, Αννα Παπανικόλα και Στ. Θεοδωράκης).

Να υποθέσουμε ότι μετά το νυστέρι και τις ορμόνες έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; Προφανώς, ο δρόμος του Αγγελου δεν ήταν και δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ομως τα αληθινά αγκάθια της ζωής είναι προτιμότερα από τα πλαστικά άνθη της φαινομενικής ευπρέπειας και του «τι θα πει η γειτονιά;».

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")