Φέτος τον Μάρτιο η θεατρική ομάδα των εργαζομένων στο νοσοκομείο «Σωτηρία» έδωσε την πρώτη της παράσταση στο αμφιθέατρο του συγκροτήματος, μια συρραφή κειμένων από έργα του Μπρεχτ με γενικό άξονα την επιστήμη και τον πόλεμο. 

Στην ομάδα, που συγκροτήθηκε πριν από τρία χρόνια, συμμετέχουν γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικοί, τεχνικοί, άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, ενώ στην παράσταση πήραν μέρος 18 ερασιτέχνες ηθοποιοί, όλοι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ.

Την Τρίτη προβλήθηκε σε επανάληψη η εκπομπή του Αρη Σκιαδόπουλου «Ο Μπρεχτ στη Σωτηρία» στη σειρά «Δρόμοι» (ΕΤ1). Μεγάλο κεφάλαιο στο θέατρο του 20ού αιώνα ο Μπρεχτ, μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του τόπου μας (όχι μόνο τη νοσηλευτική) και η «Σωτηρία». Στο νου μας έρχεται το γνωστό τραγούδι «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα». Ομως, πολύ μεγάλο πράγμα, ίσως το πιο μεγάλο, είναι οι άνθρωποι του σήμερα – και σε αυτούς εστίασε η εκπομπή.

Στην κάμερα μίλησαν πολλοί συντελεστές της παράστασης. Μίλησαν για την «κανονική» εργασία τους («μόνο εδώ μαθαίνεις τον πνεύμονα»), για τον Μπρεχτ, για τον πόλεμο, για τα προβλήματα της Σωτηρίας (για «καταρράχτη προβλημάτων»). Για «τις χώρες που έχουν ανάγκη από ήρωες» και για «τις καημένες τις χώρες που έχουν ανάγκη από ήρωες». Δεν ήταν εύκολες οι πρόβες μετά την απαιτητική δουλειά, με τις εφημερίες και τις διαφορετικές βάρδιες. Οι εργαζόμενοι ξέρουν καλά την ιστορία του νοσοκομείου στο οποίο πάντα έπνεε ένας «αέρας ελευθερίας». Δηλώνουν περήφανοι που εργάζονται εδώ και ονειρεύονται η Σωτηρία να αναπτυχθεί, να αξιοποιηθούν το έμψυχο δυναμικό και η επιστημονική παράδοσή της. «Εδώ μπορούμε να κάνουμε θέατρο, δεν μπορούμε να κάνουμε και άλλα πράγματα;»

Κάνουμε θέατρο «γιατί χρειαζόμαστε τη χαρά», λένε. Οχι πως δεν αντλούν ηθική ικανοποίηση από την καθημερινή προσφορά τους στον πάσχοντα άνθρωπο, αλλά γιατί η χαρά έχει θέση και «μέσα» στον χώρο εργασίας. Και όχι μόνο η χαρά, αλλά και η συζήτηση και η αναζήτηση, η ζεστή παρέα. Η θεατρική ομάδα τούς πρόσφερε πολλά, παραδέχονται. Δεν έμαθαν μόνο για τον Μπρεχτ, αλλά και για τον εαυτό τους.

Χρειαζόμαστε βρογχοσκόπια, υπερήχους, χρειαζόμαστε προσωπικό, κάνουμε αγώνα για τη βελτίωση της λειτουργίας του νοσοκομείου, λένε οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, που δεν θέλουν να δουν το ΕΣΥ να καταρρέει. Το θέατρο, εξηγούν, δεν τους απογειώνει στη σφαίρα της υψηλής καλλιτεχνίας, αλλά τους βοηθάει να βλέπουν διαφορετικά –και πιο βαθιά– την πραγματικότητα.

Στην οθόνη βλέπουμε ένα στιγμιότυπο από την παράσταση. Μια ηθοποιός με ζωηρό βλέμμα κρατάει μια σκούπα με κοντάρι. Αμέσως μετά η ίδια κυρία, χωρίς το θεατρικό κοστούμι, εξηγεί εύθυμα: «Είμαι καθαρίστρια στο νοσοκομείο και οικονόμος στον “Γαλιλαίο”, δηλαδή κάνω τα ίδια πράγματα. Είμαι στο στοιχείο μου. Δεν ξεφεύγω!»

Ομως η γυναίκα αυτή έχει ξεφύγει, όπως ξεφεύγουν όλοι όσοι νοιάζονται για κάποια πράγματα πέρα από τον εαυτό τους. Ξεφεύγουν από ένα ομοίωμα ζωής για να αγγίξουν και ίσως να κερδίσουν την αληθινή ζωή.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")