Εφτά μήνες μετά τον βαρύ τραυματισμό της, η Κωνσταντίνα Κούνεβα μίλησε για πρώτη φορά στην τηλεόραση. 

Δεν είδαμε το πρόσωπό της, αλλά ακούσαμε τη φωνή της από το δωμάτιο του Ευαγγελισμού να συνομιλεί με τη ρεπόρτερ Αμαλία Κολονέλου της εκπομπής «Κοινωνία ώρα Μega». Μια φωνή διαυγής και σταθερή παρά την τραχειοστομία, μόνο που τη συνόδευε ένας συριγμός, σαν εσωτερική ηχώ.

Να μιλήσουμε για δημοσιογραφική επιτυχία; Κυρίως πρόκειται για τη νίκη, και όχι απλώς την «επιτυχία», της ανθρώπινης θέλησης επί της βαρβαρότητας, του μίσους, του εργασιακού και κοινωνικού Μεσαίωνα. Μια μικρή νίκη όχι μόνο της Κωνσταντίνας, αλλά και αυτών που βρέθηκαν κοντά της – των γιατρών, των συναδέλφων και των φίλων της, της μητέρας της (μια μάνα βράχος) και κυρίως των αφανών.

Υστερα από οκτώ χειρουργικές επεμβάσεις, η μετανάστρια που δέχτηκε την επίθεση με βιτριόλι μπορεί να μιλάει, να εκφράζεται και προφορικά και όχι μόνο με σημειώσεις στο μπλοκάκι. Μπορεί και τρώει με το κουτάλι («πόσο βαρύ μού φαινόταν το κουταλάκι του τσαγιού!»), να πίνει λίγο νερό χωρίς βοήθεια.

Εδώ και ένα μήνα άρχισε να βλέπει το δωδεκάχρονο αγοράκι της που την επισκέπτεται στο νοσοκομείο. «Εχει αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά και μου μαθαίνει κι εμένα που δεν ξέρω. Γελάμε, παίζουμε, κάνουμε πλάκα μαζί...» Η όρασή της παραμένει ασθενική κι έτσι οι φίλοι της κάθε μέρα τής διαβάζουν ποίηση και λογοτεχνία. (Τάχα στα ελληνικά, στα βουλγαρικά;)

Η ευγένεια και η μαχητικότητα της Κωνσταντίνας αντανακλώνται και στην ομιλία της. Στην ερώτηση της δημοσιογράφου «γιατί τόσο μίσος;» απαντά: «Γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν παιδεία... δεν σκέφτονται σωστά, δεν βλέπουν...»

Μια γυναίκα μισότυφλη να μιλά γι’ αυτούς που δεν βλέπουν – και να έχει δίκιο! Οσο για τους δράστες της δολοφονικής επίθεσης, απαντά: «Δεν μπορώ να αισθάνομαι μίσος, τους λυπάμαι πάρα πολύ γιατί είναι πολύ αδύνατοι άνθρωποι, παλεύουν με τον εαυτό τους...».

Αν και στις ευρωεκλογές τής έκαναν σχετική πρόταση, η ίδια δεν θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική, αφού «μέσα στα κόμματα υπάρχει ανταγωνισμός, είναι πόλεμος αυτό που συμβαίνει μέσα στα κόμματα». Ωστόσο, ξέρει ότι όταν θα γίνει καλά, θα συνεχίσει να δρα σαν κοινωνικό ον, αφού «είμαστε άνθρωποι μες στην κοινωνία και πρέπει να προσφέρουμε... χρειάζεται αγώνας και λιγότερο μίσος».

Η Κωνσταντίνα μίλησε για να ευχαριστήσει όλους εκείνους που της στάθηκαν και που συνεχίζουν τον αγώνα για τα εργατικά δικαιώματα των καθαριστριών (και όχι μόνο) «γιατί αξίζει η ζωή, είναι μπροστά μας, είναι οι δικές μας ζωές και οι ζωές των παιδιών μας».

Ενα μήνυμα αισιοδοξίας από μια γυναίκα που διασταυρώθηκε με τον θάνατο, μια γυναίκα που προκαλεί τον θαυμασμό μας, όχι τη λύπη μας. Της έκαψαν τα σωθικά, όμως, όπως λέει η ίδια, «ήταν δυνατή η ψυχή μου, δυνατός ο οργανισμός μου και άντεξα...»

Η Κωνσταντίνα άντεξε, αντέχει. Εμείς αντέχουμε;

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")