7:50 π.μ.
Όσα
δεν θα ‘βγαζε εν ζωή, τα βγάζει πεθαμένος. Ποιος άλλος, ο Μάικλ Τζάκσον.
Στη διάρκεια
των τριών εβδομάδων μετά το θάνατό του, πουλήθηκαν 9 εκατομμύρια έλμπουμ του.
Ασφαλώς, η τάση της λατρείας των νεκρών διασημοτήτων είναι υπαρκτή και τη
συναντάμε σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα –ας θυμηθούμε τις μαυροφορεμένες
θαυμάστριες που θρηνούσαν στον τάφο του Ροδόλφου Βαλεντίνο. Ωστόσο η τρέχουσα «τζακσον-μανία» οφείλεται και στα ΜΜΕ και, κυρίως,
στην τηλεόραση.
Το
κορύφωμα της τηλεοπτικής φρενίτιδας ήταν η «λάιβ» μετάδοση της νεκρώσιμης
συναυλίας, στο Στέιπλς Σέντερ του Λος Άντζελες. Τρία μεγάλα εθνικά δίκτυα
μετέδιδαν επί δυόμισι ώρες το σόου που είχαν οργανώσει η φαμίλια και οι
ατζέντηδες του Τζάκσον. Σε όλη την ιστορία της αμερικανικής τηλεόρασης δεν
υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα πολύωρης κάλυψης της κηδείας ενός δημόσιου
προσώπου, με εξαίρεση τους Αμερικανούς προέδρους.
Η
ίδια η συναυλία, με το χρυσοποίκιλτο φέρετρο επί σκηνής, ήταν μνημείο παρακμής.
Ύστερα από μερικές δεκαετίες, οι ιστορικοί που θα μελετούν την οικονομική κρίση
και την αισθητική και ηθική αποσύνθεση του καπιταλισμού στις αρχές του 21ου αιώνα, ίσως να
ανατρέχουν σ’ αυτό το πρωτοφανές σόου. Οι αδελφοί του νεκρού, που τσούλησαν το
τοποθετημένο σε μια τροχήλατη βάση φέρετρο (δεν το έφεραν στους ώμους τους γιατί
ήταν ασήκωτο) ήταν ντυμένοι ομοιόμορφα, με σκούρο κοστούμι και κίτρινη γράβατα,
σαν να έδιναν παράσταση με έναν εκ των «Τζάκσον Φάιβ» απόντα και έχοντας υπακούσει στις επιλογές ενός
αόρατου στυλίστα του. Όταν το 9χρονο κοριτσάκι του Τζάκσον, που του επέτρεψαν
να εκφωνήσει επικήδειο, κόμπιασε και το πήραν τα κλάματα, η θείτσα του χαμήλωσε
το μικρόφωνο, ώστε να ακουστεί ο λυγμός...
Πέρυσι
έγιναν στις ΗΠΑ 12 εκατομμύρια πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις για λόγους
αισθητικής, γράφει ο Κρις Χέτζες, ένας βραβευμένος με Πούλιτζερ ρεπόρτερ. Ο
Τζάκσον, προσθέτει, έκανε ό,τι κάνουν πάμπολλοι συμπατριώτες του, επειδή οι
περισσότεροι άνθρωποι, «πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και άσημοι καθοδηγούνται
ώστε να βλέπουν τον εαυτό τους σαν εμπορεύσιμο προϊόν. Πρέπει να φαίνονται νέοι
και λαμπεροί, να ζουν σε ένα λαμπερό περιβάλλον, να κερδίσουν χρήματα και
διασημότητα και χωρίς να έχει σημασία το πώς θα το πετύχουν».
0 Responses to "Μια κηδεία-θέαμα (Πριν, 19/7/2009)"
Δημοσίευση σχολίου