10:31 μ.μ.
Ποια είναι η κύρια τηλεοπτική διαφορά ανάμεσα στου
Τηλε-κουτρούλη το γάμο και στην εκκένωση του καταυλισμού των Αφγανών στην
Πάτρα; Πολλές οι διαφορές ανάμεσα στα δύο συμβάντα και μία από αυτές (όχι η πιο
σημαντική) είναι ο χρόνος. Συνήθως οι γάμοι των σελέμπριτις αρχίζουν λίγο μετά
τις οχτώ, σε απευθείας σύνδεση με τα κεντρικά δελτία, όμως η επιχείρηση -
σκούπα έγινε χαράματα Κυριακής, την ώρα που σχολάνε οι χαρτοπαιχτικές λέσχες
και τα σκυλάδικα ενώ ακόμα και οι κάμερες αναπαύονται. Καμία οπτικοακουστική
καταγραφή του πρώτου σταδίου της αστυνομικής επιχείρησης.
Λίγοι Αφγανοί είχαν απομείνει στον καταυλισμό και
καμιά εκατοστή σκορπίστηκαν μες στο σκοτάδι. Από τους 74 που ελέγχθηκαν, οι 44
(περίπου το 60%) ήταν ανήλικοι και οι 15 ενήλικοι με νόμιμα χαρτιά. Εφόσον οι
πολύ νέοι είναι και οι πιο σβέλτοι, μπορούμε να υποθέσουμε ότι υψηλή θα είναι
και η αναλογία των ανηλίκων ανάμεσα σε αυτούς που διέφυγαν τη σύλληψη. Δηλαδή ο
εχθρός της καθημερινότητάς μας είναι ένα άπλυτο (εξ ανάγκης), πεινασμένο,
φοβισμένο παιδί που εγκατέλειψε τη ρημαγμένη από τον πόλεμο και την πείνα
πατρίδα του και γυρεύει μια πόρτα για τη Δύση. Πρόσφυγας, ικέτης; Ας
τελειώνουμε με αυτά τα γραφικά και τα παλιομοδίτικα, λένε αρκετοί. Ακόμα και η
φιλανθρωπική προσφορά, π. χ. η παροχή συσσιτίου, είχε απαγορευθεί, καθώς
θεωρήθηκε ότι υπονόμευε την αρχή της μηδενικής ανοχής…
Τα επιτόπια τηλεοπτικά ρεπορτάζ έδειξαν λίγους
περιοίκους που εξέφραζαν την ανακούφισή τους, έδιναν συγχαρητήρια στην
κυβέρνηση και την αστυνομία, αλλά και αναθεμάτιζαν κάποιους συμπολίτες τους που
συμπαραστέκονταν στους ξένους και «δεν ήθελαν να φύγει ο καταυλισμός», λες και
η διαιώνιση του τρωγλοδυτισμού είναι ο λόγος ύπαρξης εκείνων που υπερασπίζονται
τους μετανάστες και ζητούν την ανθρώπινη μεταχείρισή τους. Τη Δευτέρα η «Πρωινή
γραμμή» (ΝΕΤ) πρόβαλε ένα αρκετά ισορροπημένο ρεπορτάζ για τα γεγονότα, που
συμπεριέλαβε και την αντίθετη άποψη. Ωστόσο, το συνοδευτικό οπτικό υλικό ήταν
άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Π. χ., μπουλντόζες, ευκάλυπτοι αλλά και πλάνα
αρχείου που έδειχναν νεαρούς Αφγανούς είτε να ρεμβάζουν στη βραχώδη ακτή είτε
να τηγανίζουν σε μια αυτοσχέδια εστία. Των καλυβιών ημών εμπιπραμένων ημείς
άδομεν, που λέει ο λόγος.
Αντίθετα, στο βραδινό δελτίο της ΝΕΤ, η ισοπέδωση του
καταυλισμού εμφανίστηκε σαν κορυφαία πράξη κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης.
Προβλήθηκε η εικόνα ενός τρίκλινου δωμάτιου ξενοδοχείου. Λευκά σιδερωμένα
σεντόνια, κουρτίνες, κομοδίνα… αλλά ίχνος Αφγανού. Αραγε, αυτός ο παράδεισος
περιμένει τους μετανάστες στα κέντρα φιλοξενίας; Τότε όλοι τους, με χαρτιά ή
χωρίς, θα πρέπει να συνωστίζονται έξω από αυτά τα παραθεριστικά κέντρα, πάρε με
κι εμένα, μπάρμπα.
Μετά τις μπουλντόζες, τι; Τα μπάζα, έμψυχα
και άψυχα, απομακρύνθηκαν. Τάχα θα καταλήξουν σε μοντέρνες χάι-τεκ χωματερές ή
σε πρωτόγονες και ρυπογόνες; Μακριά από τη δική μας αυλή να ’ναι κι όπου (και
όπως) να ’ναι;
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)
0 Responses to "Τοπίο μετά τις μπουλντόζες (15-7-2009)"
Δημοσίευση σχολίου