12:15 π.μ.
Μετά το κινηματογραφικό «Λιβάδι που δακρύζει», γνωρίσαμε, μέσω της τηλεόρασης, το λιμάνι που δακρύζει, τον Πειραιά. Δάκρυα με χημική και όχι ψυχική αιτία.
Λίγο αργότερα, είδαμε ανάμεσα στους αγρότες τον Γιώργο Παπανδρέου να φέρνει την παλάμη στο πρόσωπό του, σαν έτοιμος να λιποθυμήσει, ενώ μια έκφραση δυσφορίας είχε χαραχθεί στο πρόσωπό του. Ωστόσο, παρέμεινε ορθός, σε αντίθεση με τον νομάρχη του Πειραιά, τον κ. Μίχα, που γονάτισε, ζαλισμένος από τα χημικά. Αν ήμουν πολιτικός και βρισκόμουν στη θέση τους, ίσως να έμπαινα στον πειρασμό να δείξω ότι έχω κακοπάθει περισσότερο απ’ ό, τι στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει στο γήπεδο με κάποιους ποδοσφαιριστές που τη μια στιγμή σφαδάζουν στον χλοοτάπητα και την άλλη χαίρουν άκρας υγείας. Το γεγονός ότι και οι δύο άνδρες απέφυγαν τις υπερβολές φανερώνει, αν μη τι άλλο, ειλικρίνεια.
«Δεν είμαστε Νταλιμπάν μήτε κουκουλοφόροι, είμαστε Κρητικοί λεβέντες», λέει ένας λιμανίσιος αγρότης. «Μας έριξαν δακρυγόνα, καπνογόνα, αναισθησιογόνα, όμως δεν υποχωρούμε», δηλώνει ένας άλλος. Τον λεβέντη κι αν ψεκάζεις, τα δακρυγόνα σου χαλάς.
Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, η κατάσταση φαίνεται να έχει εκτονωθεί. Τα τρακτέρ δεν ξεμύτισαν στην οδό Πειραιώς. Το ωραίο χαλί του σαλονιού μας παραμένει ανέπαφο, δεν το λέρωσαν οι αγροίκοι επισκέπτες με τα λασπωμένα παπούτσια τους. Η τάξη διατηρήθηκε στο κέντρο της Αθήνας, όμως επί δύο ημέρες η κυκλοφορία και η αγορά στον Πειραιά είχαν παραλύσει, ενώ πολλά δρομολόγια πλοίων ματαιώθηκαν – και ας μη μιλήσουμε για τα όσα συνέβησαν στα Χανιά. Κυλιόμενη αναστάτωση.
Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε από αυτήν την αναμέτρηση; Ας κάνουν άλλοι τον απολογισμό. Το σίγουρο είναι ότι το δακρυσμένο διήμερο στον Πειραιά θα τροφοδοτήσει τις σατιρικές εκπομπές. Γιατί οι σεναριογράφοι να στύβουν το κεφάλι τους, όταν η πραγματικότητα τους προσφέρει άφθονο σπαρταριστό υλικό; Με άρματα δρεπανηφόρα παρομοίασε τα τρακτέρ ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο ίδιος που το βράδυ της Κυριακής υποσχόταν ότι «θα καλοδεχθούμε τους αγρότες στην Αθήνα». Μία μέρα αργότερα, τον ακούμε να μιλάει για τα τρακτέρ «με τις πιρούνες» που κινήθηκαν «με δολοφονικές διαθέσεις». Μήπως ζούμε σε δύο διαφορετικές Ελλάδες;
Εμβλημα της τυφλής βίας ήταν κάποτε ο «σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι». Λέτε τη θέση του να πάρει ο παρανοϊκός αγρότης με τις πιρούνες;
Θαρρεί κανείς ότι αυτά που είδαμε δεν ήταν παρά ένα τρέιλερ από ταινία προσεχώς. Χορταστικά ήταν τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα του διημέρου, όμως το κυρίως δράμα, που δεν ήρθε ακόμα, δεν θα έχει ίχνος γραφικότητας - και τα νέα δάκρυα δεν θα οφείλονται στα χημικά.
(KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Το λιμάνι που δακρύζει (4-2-09)"
Δημοσίευση σχολίου