12:10 π.μ.
Πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις έγιναν την περασμένη εβδομάδα με αφορμή τη δολοφονική επίθεση της «Σέχτας Επαναστατών» στον Alter, όμως η απόδραση του Β. Παλαιοκώστα έστρεψε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλού.
«Ελεεινούς και τιποτένιους» χαρακτηρίζει η προκήρυξη τους τεχνικούς που εργάζονται στον Alter –και, επομένως, σε κάθε ιδιωτικό κανάλι– και «γυμνοσάλιαγκες» τους δημοσιογράφους, ενώ απειλεί ότι «αυτή τη φορά ήρθαμε στην πόρτα σας, την επόμενη φορά όμως θα μας βρείτε στα σπίτια σας».
Κάθε μεγάλη κρίση «εκκαθαρίζει» το απαξιωμένο κεφάλαιο και, κυρίως, το πλεονάζον εργατικό δυναμικό, που συντελείται με την απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, τη μείωση του μέσου όρου ζωής, την ανεργία, συχνά και με πολέμους. Τώρα αχνοφαίνεται μια νέα μορφή εκκαθάρισης, δηλαδή η φυσική εξόντωση, όχι μόνον των εργαζόμενων στα Μέσα, αλλά και όλων εκείνων που συμβάλλουν στην παραγωγή τοξικών προϊόντων, από τους αγρότες που χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα μέχρι τους τραπεζοϋπαλλήλους που εργάζονται στα αμαρτωλά πιστωτικά ιδρύματα. «Τιποτένιοι και ελεεινοί» πρέπει, σύμφωνα με τη «Σέχτα», να θεωρηθούν και όσοι εργάζονται στην ιδιωτική εκπαίδευση, στις ιδιωτικές κλινικές κ. λπ., εφόσον η εργασία τους δεν υπηρετεί πρωτίστως τις λαϊκές ανάγκες, αλλά τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Με λίγα λόγια, η αναγόρευση της πλειονότητας των εργαζομένων σε «πουλημένους» και η τρομοκράτηση ή και η εκκαθάρισή τους μοιάζει να λειτουργεί σαν φάρμακο για την κρίση. Οπως στα γουέστερν έλεγαν «καλός Ινδιάνος είναι ο νεκρός Ινδιάνος», έτσι και στον κόσμο των αυτόκλητων τιμωρών καλός δημοσιογράφος είναι ο απολυμένος, ο φευγάτος ή ο πυροβολημένος δημοσιογράφος.
Η κρίση χτυπάει και την πόρτα των ΜΜΕ. Στο εξωτερικό, μεγάλοι όμιλοι προχωρούν σε δραστικές περικοπές, ενώ και στην Ελλάδα άρχισε να προτείνεται η εθελουσία έξοδος σαν μέτρο μείωσης του κόστους.
Αντί να αναζητηθούν τρόποι για τη συλλογική αντιμετώπιση της κρίσης μέσα από δημοκρατικούς δρόμους και τη σφυρηλάτηση σύγχρονων μορφών αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργαζόμενους, οι ένοπλοι της νύχτας διαχωρίζουν τον λαό από τη μια σε κουκουλοφόρους–μπαχαλάκηδες (που προφανώς τους τρέφει ο μπαμπάς τους ή το κράτος) και σε εκείνους που είναι άξιοι της τύχης τους, που δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν – άρα, μπορούν να φεύγουν είτε με το καλό είτε με το άγριο. Να λοιπόν που οι καπνισμένες κάννες, οι χειροβομβίδες και οι βόμβες φιλοδοξούν να εγκαινιάσουν έναν νέο εργασιακό δαρβινισμό.
(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Εργασιακός δαρβινισμός (26-2-2009)"
Δημοσίευση σχολίου