Στα μυθιστορήματα του Νορβηγού Γκούναρ Στόλεσεν η γεωγραφία και η ιστορία, η εθνική και η τοπική, παίζουν καθοριστικό ρόλο. Εκτός από τα πρόσωπα και την πλοκή, εδώ όλα τα άλλα είναι αληθινά: οι δρόμοι, οι περιγραφές των σπιτιών, των μπαρ, του καιρού, των ποτών και των φαγητών.

Συζητήσεις στο σπίτι του συγγραφέα, αλλά και στους λιθόστρωτους δρόμους του ιστορικού κέντρου της πόλης, όπου κάποιο μαγικό χέρι έχει εξαφανίσει τα Ι.Χ. αυτοκίνητα. Ξύλινα διώροφα σπίτια με προσόψεις βαμμένες σε ζωηρά χρώματα (κόκκινο κεραμιδί, κίτρινο) και... λιακάδα, κάτι σπάνιο στην πόλη αυτή όπου «πάντα όταν βγαίνεις, πρέπει να παίρνεις μαζί σου ομπρέλα». Διάφανος, γαλάζιος ουρανός, αλλά τα δέντρα είναι χωρίς φύλλα, ενώ οι φίλοι μας οι Ελληνες φορούν γάντια και κασκόλ, σημάδι ότι το κρύο είναι τσουχτερό. Εδώ η πολυκατοικία (που παίζει σημαντικό ρόλο στο «Δικός σου ώς τον θάνατο») είναι διαφορετική από τη δική μας, δεν θυμίζει αντιπαροχή. Κτίρια παλιά αλλά φροντισμένα.

Ο συγγραφέας μιλά για τη χαρά της ανάγνωσης, τα «μυστικά» της τέχνης του, τους τρεις Αμερικανούς ομότεχνούς του που θαυμάζει (Τσάντλερ, Μακ Ντόναλντ, Χάμετ), την πόλη του και τη χώρα του που το 1900, μαζί με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, ανήκε στις τρεις φτωχότερες της Ευρώπης και σήμερα, χάρη στο πετρέλαιο, είναι μια από τις πλουσιότερες - όμως τα βιβλία του Στόλεσεν δεν μυρίζουν «χορτασίλα».

Στη σοσιαλδημοκρατική Νορβηγία, η διαφθορά στην αστυνομία είναι σχεδόν άγνωστη, λέει ο Στόλεσεν. «Οι περισσότεροι αστυνομικοί είναι καλοί, ευσυνείδητοι εργαζόμενοι, όπως και οι πολίτες μας».

Ο Στόλεσεν, με 20 βιβλία στο ενεργητικό του, αυτοχαρακτηρίζεται «popular» (δημοφιλής, λαϊκός) συγγραφέας. «Ξέρω ότι δεν θα πάρω ποτέ το Νόμπελ Λογοτεχνίας», λέει χωρίς μεμψιμοιρία και παραδέχεται ότι θέλει «πολλούς αναγνώστες». Και ακριβώς επειδή είναι «popular», εξηγεί, θυσιάζει ώρες από το καθημερινό του γράψιμο για διαλέξεις και συνέδρια. Ο άνθρωπος είναι επαγγελματίας συγγραφέας, όχι εμπορικός με την αγοραία έννοια.

Αυτό που εντυπωσιάζει τον τηλεθεατή είναι το πόσο προσγειωμένος (όχι κρύος και πεζός) φαίνεται ο συγγραφέας, το πόσο απέχει από το στερεότυπο του διανοούμενου που ζει στον κόσμο του. Δεν μιλάμε για τον σταρ που είναι «τόσο απλός και προσιτός», αλλά για έναν δημιουργικό και ευφυή άνθρωπο που δεν επιδιώκει να επιδείξει την ευαισθησία και την εξυπνάδα του - ιδιότητες που θα τις συναντήσει ο αναγνώστης στα βιβλία του.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")