11:47 π.μ.
Ιερά τέρατα της σύγχρονης λογοτεχνίας είναι και οι έντεκα ξένοι συγγραφείς που άρχισε να παρουσιάζει η νέα εβδομαδιαία εκπομπή «Οι κεραίες της εποχής μας» στην ΕΤ1.
Η Μικέλα Χαρτουλάρη και ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, γνώστες του χώρου του βιβλίου, τούς πλησιάζουν με σεβασμό, αποφεύγοντας, ωστόσο, να τους στήσουν σ’ ένα βάθρο όπου θα έχουν πρόσβαση μόνον οι επαΐοντες. Μια εκπομπή προσεγμένη και φιλόδοξη, με πολλά εξωτερικά γυρίσματα, σοβαρή αλλά όχι ξύλινη.
Ο Ισραηλινός Αμος Οζ και ο Πορτογάλος Ζοζέ Σαραμάγκου ήταν οι πρώτοι στη σειρά. Από τη μικρή πόλη στην έρημο Νεγκέβ, όπου κατοικεί μόνιμα ο Οζ, η κάμερα φτάνει στο χωριό Αζινιάγκα, όπου γεννήθηκε ο Σαραμάγκου. Προβάλλονται και πλάνα από πρόσφατες επισκέψεις των συγγραφέων στην Ελλάδα. Μεγάλες πόλεις, μικρά δωμάτια, περιηγήσεις, τελετές, κουβέντες, σκέψεις, εξομολογήσεις. Ιερουσαλήμ, Λισσαβώνα, Ολυμπία, Βεργίνα. Οι συγγραφείς χωρίς «τα καλά τους», αλλά με απλό ένδυμα περιπάτου. Mιλούν για τα παιδικά, τα εφηβικά, τα ώριμα χρόνια τους, αλλά και για τον σύγχρονο κόσμο, τον πόλεμο, την παγκοσμιοποίηση, την ιστορία τους, την εποχή τους.
Οι παρουσιαστές δεν τους διακόπτουν, τους αφήνουν να μιλούν -με τα χείλη, το πρόσωπο, τα χέρια, τις παύσεις τους. Υποβάλλουν ερωτήσεις, τις οποίες έχουν προετοιμάσει, αλλά δεν το παίζουν σούπερ άνετοι, «δημοσιογραφάρες» που έχουν προνομιακή οικειότητα με τις διασημότητες. Αντίθετα, φαίνεται ότι τους αντιμετωπίζουν με σεμνότητα, ακόμα και με κάποιο τρακ, αφού σκοπός είναι να μιλήσουν οι ίδιοι οι συγγραφείς στους τηλεθεατές, στους αναγνώστες τους, τους παλιούς, τους νυν και τους μελλοντικούς.
Και αυτό συμβαίνει. Οι συγγραφείς μιλούν για τον κόσμο, τον μεγάλο και τον μικρό, για τη ζωή τους, για το πώς γράφουν, για τα βιβλία τους.
Μιλούν και για πράγματα για τα οποία ήδη έχουν μιλήσει και άλλοι, λιγότερο διάσημοι και, με έμμεσο τρόπο, μας παροτρύνουν να νοιαστούμε όχι μόνο για τα δικά τους βιβλία, αλλά ίσως και για άλλες, λιγότερο γνωστές «κεραίες».
«Δεν μου αρέσουν οι γιορτές. Οχι από φθόνο για εκείνους που διασκεδάζουν, αλλά γιατί οι γιορτές έχουν κάτι το επίπλαστο», παραδέχεται ο Σαραμάγκου και εξηγεί ότι δεν νιώθει την ανάγκη να βγει έξω, να ξεφαντώσει, όμως έχει ανάγκη τη σιωπή. Δύσκολο να μην αναλογιστούμε ένα δικό μας συγγραφέα που πριν από έναν περίπου αιώνα έγραφε με ειρωνική χάρη για τον «εορτομάχο», εκείνον που δεν αντέχει την ομαδική, την «επιδημική ευθυμία».
Η λογοτεχνία είναι μία και ας περικλείει χιλιάδες διαφορετικές φωνές, όπως ένας είναι και ο κόσμος μας και ας τον βλέπουμε με χιλιάδες διαφορετικά βλέμματα, και ας μη γνωρίζουμε όλες τις όψεις του. Οι «Κεραίες της εποχής μας» αφυπνίζουν την περιέργειά μας να γνωρίσουμε τους συγγραφείς και με τον άλλον τρόπο, δηλαδή διαβάζοντας τα βιβλία τους.
Δύσκολο και άχαρο είναι το να μιλά κανείς για τον εαυτό του, παρόλο που συνήθως αυτό κάνουμε, ακόμα και όταν μιλάμε για άλλα πράγματα. Σημασία έχει το πώς μιλά κανείς ή μάλλον το πώς εκπαιδεύεται κανείς να ακούει. Και οι δύο συγγραφείς που παρουσιάστηκαν, έδειξαν με τον λόγο τους ότι ξέρουν και να ακούνε - αλλιώς πώς θα μιλούσαμε για «κεραίες»;
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Kεραίες και δέκτες (26-10-07)"
Δημοσίευση σχολίου