Τρεις ελληνικές αστυνομικές σειρές προβάλλονται αυτή τη σεζόν. Η «Αμυνα ζώνης» στη ΝΕΤ, τα «Ιχνη» στο Mega και οι «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» στον Alpha. Oι δύο πρώτες είναι νέες, ενώ η τρίτη, που στηρίζεται στα κλασικά βιβλία του Γιάννη Μαρή, συνεχίζεται από πέρυσι.

Η «Αμυνα ζώνης» είναι η τηλεοπτική μεταφορά του πολύ καλού  ομότιτλου μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη που εκδόθηκε το 1998. Εδώ η μεγάλη πρωταγωνίστρια είναι η σύγχρονη Αθήνα δίχως το λούστρο του λαϊφστάιλ ή των «μεγάλων έργων». Το βασίλειο της πολυκατοικίας και της ασφάλτου, με το μποτιλιάρισμα, τα σκουπίδια, το τσιμέντο. Γκρίζα αλλά ζωντανή. Φαινομενικά γκρίζος είναι και ο αστυνόμος Χαρίτος,ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου και της σειράς, μόνο που, όπως και στη ζωή, έτσι και στην τηλεόραση τα φαινόμενα απατούν. Ολοι οι συντελεστές (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφος) κατάφεραν να μην προδώσουν τη γοητεία του βιβλίου, να μεταφέρουν τις λεπτές αποχρώσεις του.

Ο Μηνάς Χατζησάββας είναι ιδανικός για το ρόλο του αστυνόμου Χαρίτου (και η Σοφία Σεϊρλή στο ρόλο της συμβίας του), ενώ και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης είναι πειστικός στο ρόλο του ομολόγου του στη σειρά του Alpha. O αστυνόμος Μπέκας είναι μια κάπως παλιομοδίτικη φιγούρα, που έχει αλλεργία στη σύγχρονη τεχνολογία. Ποτέ δεν θα τον δείτε με βερμούδα και σαγιονάρα, αφού ακόμα και όταν σκάει ο τζίτζικας, φοράει σκούρο δημοσιοϋπαλληλικό κουστούμι. Ομως η χάρη αυτού του χαρακτήρα έγκειται στο ότι ενώ φαίνεται βολεμένος μικροαστός έως το κόκαλο, έχει φαντασία και ανθρωπιά, γεγονός που τον βοηθά να μπαίνει στη θέση του άλλου και να εξιχνιάζει μυστηριώδεις υποθέσεις.

Στα «Ιχνη» πρωταγωνιστεί μια σούπερ τετραμελής ομάδα του Εγκληματολογικού, με έναν σούπερ αρχηγό, εφοδιασμένη με σούπερ μηχανήματα που ούτε στον ύπνο τους δεν έχουν δει ο Μπέκας και ο Χαρίτος. Ολοι τους τεχνοκράτες περιωπής, όλοι τους εργάζονται με πειθαρχία Αγγλοσάξονα και δεν ξέρουν τι θα πει λούφα και παραλλαγή. Θα γίνουν ο φόβος και ο τρόμος των παρανόμων, αφού «το σκορ στον αγώνα «Κακοποιοί-Τεχνολογία είναι 0-10». Το σενάριο είναι ευπρεπές, οι προσπάθειες της παραγωγής φιλότιμες, μόνο που η Αθήνα είναι μια «μητρόπολη του Νότου» και ένα ελληνικό αστυνομικό σίριαλ δεν μπορεί να έχει το ρυθμό και το ύφος ενός αμερικανικού, ακόμα και αν το θέλει. Οπως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, έτσι και τα μηχανήματα και οι εξετάσεις DNA δεν σε κάνουν FBI.

Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες οι εγχώριες αστυνομικές σειρές είναι ξανά της μόδας. Η ανανέωση αυτού του τηλεοπτικού είδους έχει σχέση και με την απήχηση που είχαν την τελευταία πενταετία κάποιες καλές αμερικανικές αστυνομικές σειρές που προβλήθηκαν και στη Γηραιά Ηπειρο, όπως το «CSI» (Στον τόπο του εγκλήματος) ή το λίγο παλαιότερο «Νόμος και τάξη». Αυτό δεν σημαίνει ότι η συγκεκριμένη μόδα είναι εισαγόμενη. Μια καλή αστυνομική ιστορία έχει στοιχεία που συχνά φαίνεται να λείπουν από τoν δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο, όπως είναι η σχέση αιτίου και αιτιατού, η σαφής διάκριση ανάμεσα στο κακό και το καλό, η λογική που επιβάλλει (έστω και νοερά) τάξη στο χάος. Ισως γι' αυτό πολλοί προτιμούν τις αστυνομικές σειρές από τα κωμικοτραγικά δράματα και τις ανούσιες κωμωδίες.