Πολλές καλές ξένες σειρές που προβάλλονται στην Ελλάδα περνούν απαρατήρητες ή δεν έχουν την απήχηση που θα τους άξιζε.

Τα τελευταία χρόνια, ο ευρωπαϊκός Τύπος μιλά με θαυμασμό για τις αμερικανικές σειρές. Οχι για όλες ανεξαιρέτως, αλλά για κάποια εξαιρετικά δείγματα αυτού του είδους. Οι σειρές «Σοπράνος», «Δυτική πτέρυγα», «Sex and the City», «Six Feet Under», «Αγνοούμενοι», «Νοικοκυρές σε απόγνωση», «24», «CSI», «Ιατρικές υποθέσεις», «Ντετέκτιβ Μονκ», «Μπάφι», «Ρώμη», «Heroes» είναι μερικές από αυτές -για να περιοριστούμε σε κάποιες που έχουν προβληθεί ή προβάλλονται και στην Ελλάδα. Αν και ορισμένες απέκτησαν και στον τόπο μας ένα πιστό κοινό, καμία δεν σημείωσε την υψηλή τηλεθέαση άλλων παλαιότερων αμερικανικών σειρών.

Εν αρχή ην το ΗΒΟ, το καλωδιακό κανάλι που οι σειρές του κέρδισαν τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών και στάθηκαν παράδειγμα προς μίμηση για τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα. Το κύριο χαρακτηριστικό των αμερικανικών σίριαλ πρώτης γραμμής (και ας μην ξεχνάμε ότι γυρίζονται πάμπολλα που ακολουθούν την πεπατημένη) είναι η κινηματογραφική τους ποιότητα, όπως λένε οι ειδικοί. Ο θεατής ξεχνά ότι βλέπει τηλεόραση και νομίζει ότι παρακολουθεί κινηματογραφική ταινία. Βασικό συστατικό της επιτυχίας τους είναι το άρτιο σενάριο (στο οποίο συνήθως συνεργάζονται πολλοί καταξιωμένοι συγγραφείς), καθώς και το γεγονός ότι οι σειρές αυτές είναι αγκυρωμένες στην εποχή μας, ακόμα και όταν μιλούν για το παρελθόν. 

Είναι κρίμα που οι περισσότερες καλές εισαγόμενες σειρές δεν έχουν την απήχηση που θα τους άξιζε. Φαίνεται ότι προτιμάμε παπούτσι από τον τόπο μας και ας είναι «μαϊμού», δηλαδή αντιγραφή ενός ξένου. Αντίθετα, συνήθως υποδεχόμαστε με ενθουσιασμό τα μαζικά προϊόντα της παγκόσμιας τηλεοπτικής βιομηχανίας ή μάλλον τις εγχώριες κόπιες τους, όπως τα ριάλιτι ή τα τάλεντ σόου και τα τζογαδόρικα τηλεπαιχνίδια. Η επιλεκτική «ξενοφοβία», η φαινομενική «ελληνοκεντρικότητα» όχι μόνο μας οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση από το φτηνό αμερικανικό μοντέλο, αλλά μας εμποδίζει να γνωρίσουμε και αξιόλογα τηλεοπτικά προϊόντα άλλων χωρών.

Το καλοκαίρι, π.χ., ο ΣΚΑΪ πρόβαλε πολλές καλές τηλεταινίες του ΒΒC (παραγωγές της Granada), καθώς και βρετανικές σειρές που έχουν κατακτήσει μια θέση στην ιστορία της τηλεόρασης, όπως ο «Doctor Who». Τα καλά δείγματα της γερμανικής τηλεόρασης είναι παντελώς άγνωστα στον τόπο μας, όπως και της καναδικής ή της σουηδικής. Φέτος στο διεθνές τηλεοπτικό φεστιβάλ της Ρενς, ξεχώρισε η γερμανική δραματική τηλεταινία «Δρέσδη» -γεγονός που δεν είναι τυχαίο αν αναλογιστούμε ότι η Γερμανία ξοδεύει για την τηλεοπτική μυθοπλασία τετραπλάσια χρήματα από ό,τι η Γαλλία. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, γυρίστηκαν στην Κίνα 400 τηλεταινίες, πολλές από τις οποίες υπογράφουν έξοχοι σκηνοθέτες, ενώ η Λατινική Αμερική δεν παράγει μόνο «τηλενοβέλες». Ισχυρή παράδοση στις αστυνομικές σειρές και στις τηλεταινίες ή μίνι σειρές εποχής έχει και η Γαλλία, αλλά σπάνια έχουμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι (π.χ., το καλοκαίρι η ΕΡΤ1 πρόβαλε τους γοητευτικούς «Καταραμένους βασιλείς»).

Η εξοικείωση των Ελλήνων τηλεθεατών με την καλή ξένη τηλεόραση δεν λειτουργεί σε βάρος της εγχώριας παραγωγής, αφού το κοινό θα εκπαιδευόταν στο να είναι περισσότερο απαιτητικό και να επιβραβεύει εκείνες τις ελληνικές σειρές που πραγματικά αξίζουν. Ετσι όμως και τα κανάλια διστάζουν να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα μιας ακριβής ξένης σειράς (π.χ., του «Prison Break»), αφού δεν είναι σίγουρο ότι αυτή θα σημειώσει μια αξιοπρεπή τηλεθέαση. 

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, περιοδικό TV, 27/10/2007)