Πολλές υποψήφιες βουλευτίνες είναι καλεσμένες αυτές τις μέρες στα προεκλογικά τηλεοπτικά πάνελ. 

Την ψήφο μας διεκδικούν γυναίκες λαμπερές, ετοιμόλογες, δογματικές, γλωσσούδες, ξινές, ξερόλες, σεμνές, συμπαθητικές, εκνευριστικές: διαλέγετε και παίρνετε. Προσωπικά, δεν έχω διακρίνει κάποια διαφοροποίηση ανάμεσα στον «γυναικείο» και τον «ανδρικό» τηλεοπτικό πολιτικό λόγο αν και το ζητούμενο δεν είναι η διαφοροποίηση στη γλώσσα, αλλά η γλώσσα της αλήθειας.

Για να δικαιολογηθεί η απέλαση των μεταναστών, κάποια υποψήφια, καλεσμένη στην «Κοινωνία ώρα Mega», χρησιμοποίησε ένα «γυναικείο» παράδειγμα και αναφέρθηκε στην απελπισία μιας νοικοκυράς που ετοιμάζει τραπέζι για δέκα προσκεκλημένους, ψωνίζει και μαγειρεύει για δέκα, αλλά της έρχονται 110 άτομα. Τι κάνουμε τότε;

«Kαταβρέχουμε τους 100 με πετρέλαιο και τους καίμε», πετάγεται ο Δ. Καμπουράκης. «Οχι, φωνάζουμε την αστυνομία να τους μαζέψει», τον διορθώνει ο Γ. Οικονομέας. (Δεν χρειάζεται να σας πω με ποιο κόμμα κατεβαίνει αυτή η υποψήφια.)

«Εχουμε ανάγκη τη γυναικεία ματιά, έχουμε ανάγκη τη γυναικεία ευαισθησία», λέει ένας πρωινός παρουσιαστής. Δυστυχώς, η πείρα μάς έχει διδάξει ότι η ευαισθησία -όπως και η αναλγησία ή η ανοησία- δεν είναι αποκλειστική ιδιότητα του ενός ή του άλλου φύλου. Απλώς, λόγω κοινωνικών συνθηκών και μακραίωνης παράδοσης, οι ιδιότητες αυτές εκδηλώνονται με διαφορετικούς τρόπους στα δύο φύλα.

Πολλές υποψήφιες είναι πολύ νέες - και μπράβο τους που τολμούν. Ομως στις μεγαλύτερες ηλικίες πολύ σιδέρωμα έχει πέσει, πολύ μπότοξ, πολλή χημεία. Γυναίκες άνω των -ήντα, εμφανίζονται με τεχνητή επιδερμίδα μαθητριούλας και μαλλί σαν της Ελένης Μενεγάκη. Πόσο αναχρονιστική αλλά και πόσο αφοπλιστικά ειλικρινής μοιάζει η «ασιδέρωτη» Αννα Μανιάνι, που στο τέλος της καριέρας της ζητούσε από τις μακιγιέρ της να μην καμουφλάρουν, να μην κρύβουν τις ρυτίδες στο πρόσωπό της: «Αφήστε τις εκεί που είναι», τους έλεγε. «Ξόδεψα μια ζωή για να τις κερδίσω».

Χρυσή τηλεοπτική εποχή, λοιπόν, η προεκλογική για τις γυναίκες πολιτικούς, χρυσή όμως εποχή και για την πολιτική σάτιρα. «Αν βγει ο Γιώργος, θ’ ανοίξω σαμπάνιες», υποσχέθηκε τη Δευτέρα ο Λάκης Λαζόπουλος στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» (Αlpha), όχι όμως για πολιτικούς, αλλά για καλλιτεχνικούς λόγους, αφού ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε «η χαρά της σάτιρας». Σύμφωνα με την ΑGB, την εκπομπή παρακολούθησαν 2.814.000 τηλεθεατές, περίπου όσοι είδαν το διακαναλικό debate μεταξύ των δύο πολιτικών αρχηγών (2.900.000), γεγονός που δεν φανερώνει μόνο την πλατιά απήχηση του καλλιτέχνη, αλλά και την πανάρχαιη λαϊκή ανάγκη για γέλιο, για έναν ανατρεπτικό σχολιασμό των όσων συμβαίνουν αυτές τις μέρες γύρω μας. Μια ανάγκη που δεν την καλύπτουν πια οι παρέες, τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, οι πλάκες με τους φίλους μας, το καλοπροαίρετο δούλεμα, αλλά γυρεύουμε να μας την καλύψει η τηλεόραση...

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")