«Μπαμπαδοκεντρικές» και παιδοκεντρικές οι σειρές της νέας σεζόν.

Περίπου 40 ελληνικές σειρές διεκδικούν φέτος τον ελεύθερο τηλεοπτικό χρόνο μας. Κάποιες από αυτές θα γίνουν σουξέ, κάποιες θα βουλιάξουν στα μισά της σεζόν, άλλες θα περάσουν αδιάφορες, άλλες θα κερδίσουν ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο κοινό. Είναι ακόμα νωρίς για προβλέψεις και εκτιμήσεις, όμως ήδη έχουμε σχηματίσει κάποιες πρώτες εντυπώσεις.

Φαίνεται ότι διανύουμε την τηλεοπτική σεζόν του παιδιού, αφού σε καμιά δεκαπενταριά σίριαλ παίζουν παιδιά, νήπια έως έφηβοι. Ο πατέρας έχει την τιμητική του, αφού φέτος προβάλλονται ο «Σούπερ μπαμπάς» (με τον Γιώργο Μιχαλόπουλο να μεγαλώνει μόνο του τις τρεις κόρες του»), αλλά και τα «Κορίτσια του μπαμπά» με τρεις ενήλικες κόρες που τις μεγάλωσε μόνος του ο υπερ-μπαμπάς Παύλος Χαϊκάλης, ενώ στο «Μπαμπά, μην τρέχεις» ο Φάνης Μουρατίδης γίνεται μπαμπάς χωρίς να το πολυθέλει. Πατέρας τριών γιων είναι στο «Ευτυχισμένοι μαζί» και ο Γιάννης Μπέζος, ο οποίος πλέον πρέπει να έχει μάθει να υποδύεται με κλειστά μάτια το ρόλο του πατέρα. Μπαμπαδοκεντρική και παιδοκεντρική, λοιπόν, η νέα σεζόν.

Δύο αστυνομικές σειρές («Αμυνα ζώνης» και «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα»), δύο «καραγάτσειες» («10» και «Γιούγκερμαν»), μία αγροτική («Μου το κρατάς μανιάτικο»), δύο φανταρίστικες («Big Bang»), δύο νοσοκομειακές («Ιατρικό απόρρητο» και «Ζωή ξανά»), δύο σκαμπρόζικες σειρές («Safe sex» και «Κόκκινο δωμάτιο»), κάποια ερωτικά δράματα και πολλή, πολλή οικογένεια. Ξεχωριστή θέση θα έχουν φέτος και οι λεγόμενες παρεϊστικες ή νεανικές σειρές, όπως τα «Υπέροχα πλάσματα» και το «Coupling» στα βήματα του ανθεκτικού «Singles». Οι κωμωδίες υπερτερούν αριθμητικά και είναι προφανές ότι οι περισσότερες απευθύνονται σε παιδικό (ούτε καν εφηβικό) κοινό.

Αρκετές σειρές, ενώ είναι νέες, δίνουν την εντύπωσης της επανάληψης, καθώς θυμίζουν έντονα κάποιες παλαιότερες. Από άποψη θέματος, έχουν καταβληθεί κάποιες προσπάθειες για πρωτοτυπία, π.χ., στις «Γοργόνες», στο «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο» ή στους «31 δρόμους» και ας μην είναι πάντα ευτυχές το αποτέλεσμα. Γενικά, οι περισσότερες σειρές ακολουθούν την πεπατημένη, τη γνωστή συνταγή, χρησιμοποιώντας όμως πιο ακριβές πρώτες ύλες σε σύγκριση με ό,τι συνέβαινε στη δεκαετία του '90 (σκηνικά, εξωτερικά γυρίσματα, προσεγμένα σενάρια και σκηνοθεσία, γενικά πιο φροντισμένες παραγωγές). Ενας λόγος για να δούμε κάποια από τα φετινά σίριαλ είναι οι καλοί τους ηθοποιοί (οι δοκιμασμένοι στο σανίδι και όχι απλώς στο γυαλί), όπως η Ρένη Πιττακή, ο Δημήτρης Καταλειφός, ο Μηνάς Χατζησάββας, η Χρυσούλα Διαβάτη. Δεν είναι λίγοι και οι ταλαντούχοι ηθοποιοί της νεότερης γενιάς (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Αιμίλιος Χειλάκης, Ρένια Λουιζίδου, Γιώργος Σεϊταρίδης, Βλαδίμηρος Κυριακίδης ενώ κανενός είδους σύσταση δεν χρειάζονται ο Πέτρος Φιλιππίδης, η Ελένη Καστάνη, ο Γιώργος Παρτσαλάκη και πολλοί άλλοι -και εννοείται πως η παράθεση των ονομάτων είναι ενδεικτική.

Σειρές «comme il faut», σειρές που απλώς τις χαζεύεις, σειρές που δεν αντέχονται, σειρές ευπρεπείς και πληκτικές. Οσοι τηλεθεατές έχουν τη συνήθεια να παρακολουθούν κάποια αμερικανικά σίριαλ σε dvd ή στην τηλεόραση (π.χ., τους «Σοπράνος», τη «Ρώμη», το «Lost», το «Ηeroes», το «24») ίσως να χασμουρηθούν. Οχι από σνομπισμό και ξενομανία, αλλά επειδή θα αντιληφθούν ότι η Ελλάδα είναι μια επαρχία της σύγχρονης τηλεοπτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μια αρκετά πλούσια επαρχία, με καλά εγχώρια υλικά, με κάποιο βαθμό αυτονομίας, που όμως δεν έχει αποκτήσει το δικό της διακριτό καλλιτεχνικό ύφος.

(Περιοδικό TV, 14/10/2007)