Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό, έλεγε ένα παλιό τηλεοπτικό σύνθημα. Στην πραγματικότητα, για πολλές κατηγορίες εργαζομένων ισχύει το «χαμογελάστε, είναι υποχρεωτικό» - γι' αυτό και το χαμόγελο που μερικές φορές μας χαρίζουν κάποιες εξουθενωμένες πωλήτριες ή ξεπατωμένοι σερβιτόροι είναι πιο λυπητερό και από δάκρυ.

Ομως το χαμόγελο δεν αρκεί. Τώρα η μόδα υπαγορεύει «Αγκαλιαστείτε δωρεάν» (με κάποιον άγνωστο) ή μάλλον αφεθείτε να σας αγκαλιάσουν σε κάποιον δημόσιο χώρο οι χαγκ-φρίδες, οι θιασώτες της πρωτοβουλίας «Hugs Free», δηλαδή δωρεάν αγκαλίτσες - χωρίς φιλάκια, χωρίς ονόματα, χωρίς ανταλλαγή αριθμών τηλεφώνου, χωρίς «ό,τι ήθελε προκύψει».

Στις αρχές του φθινοπώρου, στο δημοφιλές σόου της Οπρα Γουίνφρεϊ (ΣΚΑΪ) είχε προσκληθεί ο Χουάν Μαν (ψευδώνυμο), ο εμπνευστής αυτής της κίνησης, που πρωτοεμφανίστηκε πριν από δύο χρόνια περίπου και, χάρη στο Ιντερνετ, έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο. Χθες, στο στούντιο του «Κοινωνία ώρα Μega» εμφανίστηκαν οι Ελληνες εκπρόσωποι αυτού του ρεύματος. Τέσσερις-πέντε νέοι και νέες, παιδιά της διπλανής πόρτας, στήνονται σε κάποιο πολυσύχναστο σημείο του κέντρου της Αθήνας, με ένα πλακάτ που γράφει «Hugs Free», και... όποιον πάρει ο χάρος, όποιον πάρει η ζεστή αγκαλιά τους.

Σκεφτείτε, εξήγησαν οι ίδιοι, πόσοι μοναχικοί άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, πόση σημασία έχει γι' αυτούς η σωματική επαφή. Είναι μια πράξη, υποτίθεται, αγάπης προς τον άγνωστο συνάνθρωπο. Μάλιστα, έγινε μια σύντομη επίδειξη του σωστού αγκαλιάσματος.

Πρώτον, χαμογελάμε όσο πιο πλατιά γίνεται. Δεύτερον, τυλίγουμε τα μπράτσα μας στους ώμους του τυχερού αγνώστου (ή μήπως του θύματος), περίπου όπως η αρκούδα αγκαλιάζει τον κορμό του δέντρου για να φάει το μέλι, και τρίτον, χτυπάμε την πλάτη του στόχου, όπως κάνουμε όταν κάποιος έχει στραβοκαταπιεί. Υστερα του γυρίζουμε την πλάτη και ψάχνουμε γι' άλλον περαστικό.

Η ομάδα αυτή δεν βγαίνει κάθε μέρα γι' αγκαλιάσματα και προτιμά περιοχές με πολλούς διαβάτες (π.χ. τον πεζόδρομο της Ερμού) και πολύ φολκλόρ, καθώς και πολλά βίντεο και κινητά τρίτης γενιάς που ίσως να απαθανατίσουν τη σκηνή. Προς το παρόν, οι «αγκαλιαστές» δεν έχουν φάει τσαντιές και ομπρελιές κατακέφαλα, όμως δεν ξέρουμε ποιες θα ήταν οι αντιδράσεις των αντικειμένων της στοργής τους αν η δράση τους είχε επεκταθεί σε άλλες, πιο ζόρικες περιοχές της πρωτεύουσας (π.χ., στην Ομόνοια, στην Ψαραγορά, στην πλατεία Βάθης) ή στην κεντρική πλατεία μιας επαρχιακής πόλης, π.χ., της Αμαλιάδας.

Για «την καλοσύνη των ξένων» μιλούσε η Μπλανς Ντιμπουά στο «Λεωφορείο ο Πόθος», αλλά μάλλον δεν εννοούσε αυτήν την αγοραία επίδειξη στοργής, μιας στοργής χωρίς συναίσθημα, χωρίς δέσμευση και ευθύνη. Ημερομηνία λήξεως έχει αυτή η τρυφερότητα που μετατρέπεται σε χάπενινγκ.

Η τηλεόραση είναι το βασίλειο της γυάλινης αγκαλιάς, των τζούφιων φιλιών, των κάλπικων φιλοφρονήσεων. Οσο υποκριτικό είναι το ανθρώπινο άγγιγμα μπροστά στις κάμερες, άλλο τόσο θεατρική και κούφια είναι αυτή η δωρεάν διανομή αγκαλιών στους δημόσιους χώρους, αφού το να αγαπάς όλο τον κόσμο (και όλους τους τηλεθεατές) ισοδυναμεί να μην αγαπάς κανέναν.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")