Αργά το βράδυ της Κυριακής προβλήθηκε εκτάκτως και μάλλον σε επανάληψη στην ΕΤ1 ένα ντοκιμαντέρ του History Channel, παραγωγής 2004, για τον Σαντάμ.

Καμία προσπάθεια ιστορικής προσέγγισης, καμία εξήγηση πέραν εκείνης του ανθρωπόμορφου τέρατος. Το ντοκιμαντέρ τελειώνει με την εκτίμηση ότι με τη σύλληψη του Σαντάμ, το 2003, «τελειώνει ο εφιάλτης στο Ιράκ».

Η αλαζονεία, η διαφθορά και η σκληρότητα είναι χαρακτηριστικά της εξουσίας -ιδίως σε χώρες της Μέσης Ανατολής- και ασφαλώς χαρακτήριζαν τη διακυβέρνηση του Σαντάμ, όμως θα πρέπει να ειναι κανείς αφελής για να αποδεχτεί αυτή την ξέφρενη δαιμονοποίηση που τελικά, δικαιώνει την αμερικανική εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.

Την ίδια νύχτα ο ΣΚΑΪ προβαλε ένα ντοκιμαντέρ του Channel 4 για κάποιες «ακραίες» μορφές της βρετανικής αντιχιτλερικής προπαγάνδας στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Τότε μια μυστική υπηρεσία της Βρετανίας αξιοποίησε την «πορνογραφική προπαγάνδα» (μέσω ραδιοφωνικών εκπομπών και ρίψη φυλλαδίων), με στόχο να κλονιστεί το ηθικό των Γερμανών στρατιωτών. Π.χ., έλεγαν ότι νεκρόφιλοι αξιωματικοί των Ες Ες είχαν συναρμολογήσει μια «τέλεια Αρεια» από διαμελισμένες νεκρές Γερμανιδούλες. Τόσο σοκαριστική ήταν η δράση αυτής της ομάδας των προπαγανδιστών (ρίψη σε γερμανικές βάσεις φωτογραφιών νεκρών παιδιών από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς στην Κολονία), που ο Στάφορντ Κριπς, μέλος της κυβέρνησης του Τσόρτσιλ, αντιτάχθηκε στη συνέχισή της υποστηρίζοντας ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με τις δημοκρατικές αρχές της Αγγλίας και ότι «αν είναι να κερδίσουμε τον πόλεμο τέτοια μέσα, καλύτερα να τον χάσουμε».

Υποτίθεται ότι στην προπαγάνδα όλα επιτρέπονται, και μάλιστα εν καιρώ πολέμου. Ομως τα «βρώμικα» μέσα, όπως τα βασανιστήρια, λερώνουν και τα χέρια, στιγματίζουν και τη συνείδηση εκείνου που τα χρησιμοποιεί. Και αν πριν από 60 χρόνια μια δημοκρατική χώρα χρησιμοποιούσε τέτοια μέσα, αναλογίζεται κανείς πόσο πιο περίτεχνα μέσα μπορεί να σήμερα να χρησιμοποιήσει μια υπηρεσία ή ένας ιδιωτικός φορέας. 

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ του History Channel αδικεί το ίδιο το «ιστορικό κανάλι» που έχει πολλές καλές παραγωγές στο ενεργητικό του. Ωστόσο, όπως ελεύθερη πρέπει να είναι η προβολή όλων των απόψεων, ακομα και των πιο ψυχροπολεμικών, έτσι ελεύθερα πρέπει να ασκείται και το δικαίωμα στην κριτική τους.