10:53 μ.μ.
 |
| Ο Σπύρος Μουστακλής |
Υποτονικές ήταν φέτος οι τηλεοπτικές αναφορές στην επέτειο της 21ης Απριλίου, με εξαίρεση δύο αφιερώματα: ένα για τη Γυάρο στη «Μηχανή του χρόνου» (ΝΕΤ) του Χρίστου Βασιλόπουλου και ένα για τα βασανιστήρια, τα χθεσινά και τα σημερινά, στις «Ανιχνεύσεις» (ΕΤ3) του Παντελή Σαββίδη.
Ωστόσο, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Καταθλιπτικό, σκοτεινό, ίσως και πληκτικό θέμα μοιάζει η δικτατορία, όμως ακόμα πιο καταθλιπτική είναι η λήθη. Ισως ο κύριος λόγος που δεν θέλουμε να ακούσουμε για τη μαύρη επταετία είναι ο φόβος για τη δύσκολη και άγνωστης διάρκειας εποχή που ξημερώνει, είναι το όχι και τόσο ένδοξο τέλος των μεταπολεμικών και μεταπολιτευτικών βεβαιοτήτων.
Πολλές φορές έχει αναγγελθεί το «τέλος της μεταπολίτευσης», όμως τώρα δεν έχουμε και πολλά καλά λόγια να πούμε για τον πεθαμένο, δηλαδή για το πολιτικό σύστημα ή μοντέλο των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών. Η μεταπολίτευση τελειώνει έχοντας ταυτιστεί με τη διαφθορά, τη σπατάλη, την κακοδιαχείριση, το ψέμα, τον τρελό δανεισμό. Θα έλεγε κανείς ότι η δικτατορία, που κατήργησε βίαια ένα άλλο πολιτικό μοντέλο, παίρνει την εκδίκησή της, αφού η πτώση της, το 1974, μοιάζει σαν να μη σήμανε την έναρξη μιας νέας εποχής προόδου και ελευθερίας, αλλά απληστίας και κουτοπονηριάς. Ποιος ο λόγος να θυμόμαστε εκείνους που αντιστάθηκαν στη χούντα; Εξάλλου, Πολιτεία και λαός τούς έχουμε τιμήσει, μέχρι και το όνομά τους δώσαμε σε δρόμους. Δώσαμε, δώσαμε, λοιπόν, σ’ εμάς τώρα ποιος θα δώσει.
Ενδιαφέρουσα, όπως πάντα, ήταν η συζήτηση την περασμένη εβδομάδα στις «Ανιχνεύσεις». Ωστόσο, αυτό που καρφώθηκε στον νου μου είναι η μαρτυρία του αξιωματικού Σπύρου Μουστακλή σε ένα βίντεο που προβλήθηκε στην αρχή της εκπομπής. Εικόνες γνωστές, χιλιοπαιγμένες, θα μπορούσε να πει κανείς, που όμως θα έπρεπε να τις γνωρίζουμε και να τις θυμόμαστε όλοι, αφού αυτά τα ασπρόμαυρα, ταλαιπωρημένα από τον χρόνο πλάνα στέλνουν ένα δυναμικό και υψηλής ευκρίνειας μήνυμα αξιοπρέπειας κι ελπίδας. Ελεύθερος πια, αλλά παράλυτος στο μισό του κορμί, με τρομακτική δυσκολία στην ομιλία, ο Μουστακλής καταφεύγει στη γλώσσα του σώματος για να πει ότι «δεν». Δεν μίλησε, δεν μαρτύρησε τους συναγωνιστές του. Υψώνει το αριστερό του χέρι, το γερό, σαν να διαγράφει ένα «όχι» στον αέρα με μια κίνηση γεμάτη περηφάνια και παιδιάστικη χαρά. Και αυτή η σπαραχτική βουβή περιγραφή λέει πολλά για το χθες και το σήμερα.
Εύκολα θα συμφωνούσε κανείς με τον γνωστό αφορισμό «αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες». Αν όμως αναλογιστούμε το πόσος τηλεοπτικός χρόνος έχει αφιερωθεί στις καλλιτεχνικο-πολιτικές φιλοδοξίες της Τζούλιας ή στα νάζια της Ευγενίας ή στην επιστροφή της Ρούλας, μπαίνουμε στον πειρασμό να πούμε αλίμονο στη χώρα όπου οι πραγματικοί ήρωες ξεχνιούνται ή μουμιοποιούνται, στη χώρα όπου κατασκευάζονται ήρωες πλαστικοί και αναλώσιμα ινδάλματα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")
0 Responses to "Mια επέτειος που πέρασε στα ψιλά (29/4/2010)"
Δημοσίευση σχολίου