2:56 μ.μ.
|
|
Διπλή σημασία φαίνεται ότι έχει ο τίτλος «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», που
εδώ κι ένα μήνα είναι καρφωμένος στην οθόνη του «Καλημέρα Ελλάδα» (ΑΝΤ1). Δεν
αναφέρεται μόνο στο δημόσιο χρήμα, αλλά και στα πορτοφόλια, τις τσάντες, τα
χρυσαφικά και όλα τα κλοπιμαία!
Το πιο τηλεοπτικά περιζήτητο πρόσωπο των ημερών είναι η κλεμμένη
γιαγιά. Προχθές στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά είδαμε μια χαριτωμένη μεγάλη
κυρία που της έχουν κλέψει εννέα φορές την τσάντα. «Κάποτε τα Πατήσια ήταν
αρχοντογειτονιά, όμως τώρα έχουν γίνει πιάτσα, πιάτσα πονηρή», είπε με νόημα.
Χθες, στον Γιώργο Παπαδάκη μίλησε με χιούμορ μια συνταξιούχος που της έκλεψαν
το πορτοφόλι ενώ περίμενε στην ουρά του ταμείου του σούπερ μάρκετ στον Αγιο
Παντελεήμονα. Επιπλέον, έκλεψαν και το χρυσό σταυρό του χασάπη.
Ασφαλώς το κύμα των κλοπών και των διαρρήξεων δεν είναι επινόηση της
τηλεόρασης. Σύμφωνα με το κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΪ της Μεγάλης Δευτέρας,
καθημερινά στην Αθήνα σημειώνονται πάνω από 100 διαρρήξεις και κλοπές, καθώς
και δέκα ληστείες τραπεζών και οργανισμών. Οταν όμως ανοίγουμε πρωί πρωί την
τηλεόραση και βλέπουμε τον κ. Καρατζαφέρη και το «σούπερ» να λέει «Ούτε με
πανοπλία στο κέντρο της Αθήνας», τότε νιώθουμε στο σβέρκο μας την ανάσα του
ληστή (ή του ξένου, αφού για πολλούς το ίδιο κάνει). Φαίνεται ότι πουθενά δεν
είμαστε ασφαλείς. Στα λεωφορεία και στο τρένο οργιάζουν οι πορτοφολάδες, όμως
κλοπές σημειώνονται και στα πάρκινγκ των εμπορικών κέντρων. Ακόμα και το
Σαββατόβραδο παραμονεύουν οι «ληστές των εστιατορίων», που από τις ταβέρνες της
Βαρυμπόμπης μπορεί να κατηφορίσουν στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μας.
Καλύτερα κλειδαμπαρωμένοι στο σπιτάκι μας, λοιπόν, να βλέπουμε τηλε-γλέντια στη
ΝΕΤ και να λέμε «Στην υγειά μας» στον απέναντι τοίχο.
Εκτός από την ορατή γκετοποίηση του ιστορικού κέντρου, υπάρχει και η
εσωτερικευμένη γκετοποίηση, η αίσθηση ότι στην πόλη μας υπάρχουν εμπόλεμες
ζώνες όπου μόνον οι Κυανόκρανοι και τα τανκς μπορούν να επιβάλουν την τάξη. Η
τηλεόραση απεικονίζει μια πραγματικότητα, όμως συχνά αποσιωπά ή υποβαθμίζει
άλλες πραγματικότητες που δείχνουν Ελληνες και ξένους να συνυπάρχουν ειρηνικά,
να τραγουδούν μαζί, να μαθαίνουν γράμματα μαζί. Μόνο που αυτά τα βήματα για την
ειρηνική συνύπαρξη είναι δραστηριότητες υψηλού ρίσκου (βλ. σημάδεμα καθηγήτριας
με σβάστικες στα Χανιά) και χαμηλής τηλεοπτικής κάλυψης.
Ληστεία,
τσεκούρι, μαχαίρι, πυροβολισμός, τραυματίας, νεκρός. Οι σειρήνες των
ασθενοφόρων και των περιπολικών, οι συναγερμοί ηχούν μες στο σπίτι μας, μες στο
μυαλό μας. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την επίγνωση της πραγματικότητας από τον
πανικό, ενώ εύκολα ένας λαός πανικόβλητος μπορεί να παραδοθεί στην αυτοδικία,
στο μίσος και στο ρατσισμό ή να εμπιστευθεί την τύχη του σε δυναμικούς
«προστάτες». Και εύκολα η τηλεόραση μπορεί να μετατοπίσει τη λεπτή αυτή γραμμή
προς την πλευρά του πανικού.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 2-4-10)
0 Responses to "Τα κλεμμένα και τα κλοπιμαία (2-4-10)"
Δημοσίευση σχολίου