"Κάτι ψήνεται", ριάλιτι μαγειρικής

Πώς θα σας φαινόταν αν κάνατε το τραπέζι σε κάποιους ανθρώπους που για πρώτη φορά μπαίνουν στο σπίτι σας, αν σκοτωνόσαστε για να τους περιποιηθείτε, κι εκείνοι, αντί να σας ευχαριστήσουν, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, σας κουτσομπολεύουν όχι απλώς πίσω από την πλάτη σας αλλά και ενώπιον αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών;

Αυτό συμβαίνει στο «Κάτι ψήνεται» (Alpha), ένα καθημερινό ριάλιτι μαγειρικής που συνεχίζεται από την περυσινή σεζόν. Στο επεισόδιο της περασμένης Τετάρτης, οι τέσσερις από τους πέντε παίκτες του εβδομαδιαίου διαγωνισμού ήταν καλεσμένοι στο σπίτι μιας κυρίας στο Πέραμα. Εκείνη τους είχε ετοιμάσει ένα δείπνο με θαλασσινά (ορεκτικά και δύο κύρια πιάτα), όμως οι καλεσμένοι της είχαν παράπονα, τα οποία διατύπωναν μπροστά στην κάμερα. Ο ένας δεν πίνει ποτέ ρακή, ο άλλος βρήκε πολύ αλμυρά τα γεμιστά με τυρί καλαμαράκια, της άλλης της φάνηκαν πολύ ξεροψημένα, ενώ οι τρεις στους τέσσερις γκρίνιαξαν για την αστακομακαρονάδα: άλλος είπε ότι έπρεπε να είχε σερβιριστεί πιο νωρίς, άλλος ότι ήταν πολύ ψιλοκομμένος και λίγος ο αστακός. Λες και η αστακομακαρονάδα είναι το εθνικό μας φαγητό, «φάε, Μπούλη, τον αστακούλη σου», λέει η Ελληνίδα μάνα στο αγοράκι της.

Σε κάθε επεισόδιο, ο οικοδεσπότης αλλάζει, όταν όμως εκείνος βρίσκεται στην κουζίνα για να ετοιμάσει το επιδόρπιο, οι καλεσμένοι οφείλουν να τρυπώσουν στα άλλα δωμάτια του σπιτιού και να ψαχουλέψουν τα προσωπικά του αντικείμενα – με την προτροπή και τις ευλογίες της παραγωγής εννοείται, αφού η κάμερα είναι ακροβολισμένη, π. χ., στην κρεβατοκάμαρα, και περιμένει τους εισβολείς.

Αυτό δεν θεωρείται αδιακρισία και αγένεια πρώτης γραμμής, αλλά καλή τηλεόραση. Εξάλλου, αυτός που του ψάχνουν το σπίτι, θα κάνει το ίδιο στα σπίτια των τεσσάρων άλλων. Των πολλών η ξεφτίλα ουκ έστι ξεφτίλα αλλά σωστή τηλεοπτική συμπεριφορά.

Ενδιαφέρον δεν έχει τόσο η ίδια η εκπομπή, όσο η επιβράβευσή της από τους τηλεθεατές. Η τηλεθέαση του «Κάτι ψήνεται» εμφανίζει ανοδικές τάσεις, γεγονός που δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν το ριάλιτι αυτό δεν προβαλλόταν «απέναντι» στα κεντρικά δελτία των περισσότερων καναλιών. Οι παίκτες είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, οι συνταγές μαγειρικής δεν είναι ασυνήθιστες, ενώ ακόμα και το «σοφτ» κουτσομπολιό δεν ξεπερνά κάποια όρια. Οι συνδαιτυμόνες είναι συνήθως αμήχανοι και οι διάλογοι τετριμμένοι – και δεν θα μπορούσε να συνέβαινε αλλιώς, αφού οι άνθρωποι αυτοί γνωρίστηκαν πρόσφατα και μάλιστα μπροστά στις κάμερες.

Δύο είναι οι πιθανές εξηγήσεις. Κάποιοι τηλεθεατές είτε απεχθάνονται όλα τα δελτία ειδήσεων («ποιοτικά» ή χαζοχαρούμενα, περισσότερο ή λιγότερο πολιτικά, πολυθεματικά ή μονοθεματικά) είτε νιώθουν τόση μοναξιά, που διψούν να μπουν στα σπίτια των άλλων αλλά χωρίς το ρίσκο της πραγματικής κοινωνικής επαφής. Ετσι, γνωρίζουν ζωές καδραρισμένες, ζουληγμένες σε ένα άκαμπτο τηλεοπτικό «κόνσεπτ»: μια καθησυχαστικά ανούσια εμπειρία, που δεν επιφυλάσσει ούτε εκπλήξεις ούτε απογοητεύσεις.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")