Aπότομα μπήκε ο φετινός χειμώνας. Οχι μόνο με την προβλεπόμενη από τους μετεωρολόγους μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας, αλλά και με το μακελειό στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής που κατέληξε στον τραυματισμό έξι νέων ανθρώπων - και οι έξι κάτω των 25 χρόνων. Στα παγωμένα νερά του Αιγαίου πνίγηκαν αυτή την εβδομάδα πέντε παιδιά και τρεις γυναίκες από το Αφγανιστάν, όλοι τους μετανάστες, που η βάρκα τους συνετρίβη σε μια ξέρα, λίγες δεκάδες μέτρα από την ακτή της Λέσβου. Στα παγωμένα νερά της ανεργίας ρίχτηκαν ξανά χιλιάδες νέοι, όλοι τους απασχολούμενοι στα προγράμματα stage, αφού ο μισθός των 480 ευρώ τον μήνα, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, ήταν μια κάποια λύση. Φαίνεται ότι μια υποκατηγορία του «εχθρού λαού», είναι ο «εχθρός νέος» - και η τραγική ειρωνεία είναι ότι νέοι φαίνεται να είναι εκείνοι που θέλησαν να στερήσουν τη ζωή από τους επίσης νέους αστυνομικούς τη νύχτα της περασμένης Τρίτης. Νέοι που τους σπρώχνει ένα γερασμένο, σκελετωμένο, γαγγραινιασμένο χέρι - και δεν εννοώ αυτό της «κακούργας κοινωνίας».

Πολλές ήταν οι επετειακές εκπομπές και οι σχετικές με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κινηματογραφικές ταινίες που προβλήθηκαν την 28η Οκτωβρίου. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να μη νεκρώνεται ολότελα η ιστορική μνήμη.

Οι πιο πολλοί αγνοούμε ότι το χωριό Κομμένο, στον κάμπο της Αρτας, είναι ένας μαρτυρικός τόπος. Μας το έμαθε η «Μηχανή του χρόνου» του Χρίστου Βασιλόπουλου στη ΝΕΤ, ανήμερα της επετείου.

Τον Αύγουστο του 1943, οι Γερμανοί μπήκαν στο χωριό και έσφαξαν 317 αμάχους, από τους οποίους οι 90 ήταν παιδιά και βρέφη. Σύμφωνα με περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων, οι ναζί έβαζαν μπαμπάκι βουτηγμένο στο οινόπνευμα στο στόμα των παιδιών και ύστερα τα πυρπολούσαν - κάτι που δεν έχουμε δει ούτε στις πιο άγριες ταινίες τρόμου. Δεν ξέρω αν το ολοκαύτωμα στο Κομμένο διδάσκεται στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Αν πάντως δεν διδάσκεται, που είναι και το πιθανότερο, η έρευνα της «Μηχανής του χρόνου» κάπως ξεπλένει την ντροπή.

Την παραμονή της σφαγής, όλο το χωριό συμμετείχε σ’ ένα γαμήλιο γλέντι, όμως την άλλη μέρα ο παπα-Λάμπρος, που είχε παντρέψει το νεαρό ζευγάρι, ήταν ένα από τα πρώτα θύματα της θηριωδίας. Τον «σούβλισαν» με τις ξιφολόγχες τους οι Γερμανοί για να μην ακουστούν πυροβολισμοί και εγκαταλείψουν οι κάτοικοι τα σπίτια τους. Ενας «ματωμένος γάμος» που δεν τον τραγούδησε κανείς.

Η αντιφασιστική ευαισθησία, το πατριωτικό συναίσθημα, ο ανθρωπισμός δεν διδάσκονται δείχνοντας μόνο τις πληγές του χθες - κάτι που συχνά κάνει πολύ καλά η τηλεόραση. Θα πρέπει κανείς να μην ξεχνά και τις πληγές του σήμερα, στις οποίες αυτές συγκαταλέγονται και οι ματωμένοι -και επίσης ατραγούδιστοι- γάμοι στο Αφγανιστάν που τα θύματά τους είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά. Ομως εδώ οι κάμερες συνήθως φτάνουν αφού έχουν ήδη ταφεί οι νεκροί.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")