Τον τίτλο της χειρότερης -μέχρι στιγμής- εκπομπής της νέας σεζόν θα μπορούσε να διεκδικήσει το ριάλιτι «Για λογαριασμό σας» (Alpha).

Η (εισαγόμενη) κεντρική ιδέα είναι απλή: οικογένειες ή μεμονωμένα άτομα που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, που πνίγονται από τα χρέη και τις δόσεις, ζητούν τη βοήθεια ενός ειδικού που προσπαθεί να βάλει τα οικονομικά τους σε κάποια τάξη. Στο προχθεσινό πρώτο επεισόδιο ο οικονομικός σύμβουλος επισκέπτεται ένα ακαθόριστης ηλικίας πολύτεκνο ζευγάρι, που χρωστά 13 νοίκια. Τα μηνιαία έξοδα της οικογένειας φτάνουν περίπου τα 2.800 ευρώ, ενώ τα αντίστοιχα έσοδα είναι περίπου1.600 ευρώ. Συνολικά, χρωστούν 50.000 ευρώ.

Υπάρχει όμως κάποια λύση. Πριν από οκτώ χρόνια, ο πατέρας είχε αγοράσει με δάνειο από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας ένα διαμέρισμα 104 τ.μ. στη Δραπετσώνα, το οποίο όμως είναι ακατοίκητο, γιατί «έχει πολλές ατέλειες». Ετσι, μένουν στη Γλυφάδα σε ένα σπίτι 140 τ.μ., πληρώνοντας νοίκι 735 ευρώ. Και οι τρεις επισκέπτονται το σπίτι στη Δραπετσώνα -που κάθε άλλο παρά ακατοίκητο φαίνεται. Οι κουρτίνες φαίνονται πεντακάθαρες, στην κουζίνα βλέπουμε ένα μεγάλο δίπορτο ψυγείο, στο σαλόνι υπάρχουν έπιπλα σκεπασμένα με πανιά στο σχοινί της μπουγάδας, ενώ στο μπαλκόνι, στο σχοινί της μπουγάδας, είναι στερεωμένα πολλά μανταλάκια.

Οι ρόλοι φαίνονται μοιρασμένοι: ο σύζυγος, ο κ. Αντώνης, που κερδίζει 1.100 ευρώ τον μήνα (με τις υπερωρίες), παίζει τον ρόλο του «ταλαίπωρου», ενώ η σύζυγος, η κ. Πόπη, υποδύεται την απαιτητική, τη δύσκολη, τη φιλάρεσκη. «Οχι, δεν μπορώ να μείνω στη Δραπετσώνα», ωρύεται. Ζητεί μεγάλες και δαπανηρές αλλαγές στο παλιό σπίτι: γκρέμισμα τοίχων, «τεχνοτροπίες» στο ταβάνι, αλλαγή δαπέδων, αφού τα παιδιά έχουν συνηθίσει στο καλό παρκέ, «πώς θα ζήσουν στα μωσαϊκά του ’60»; Στη Δραπετσώνα δεν έχουνε ζωή οι άνθρωποι, το λέει και το τραγούδι.

Ο σύμβουλος τής προτείνει να βρει δουλειά - λες και αυτό είναι εύκολο για μια γυναίκα που παντρεύτηκε στα 17 της και ποτέ δεν έχει εργαστεί εκτός σπιτιού. Εκείνη δεν κάνει καμία κίνηση (αν και ο σύμβουλος συνέταξε το βιογραφικό της) και προτείνει να πιάσει δεύτερη δουλειά ο κ. Αντώνης - σε μια εποχή που ο κάθε μεσόκοπος Αντώνης κινδυνεύει να χάσει και αυτήν που έχει.

Εύκολα ο τηλεθεατής μπορεί να αντιπαθήσει τη νεο-Σουσού που αρνείται τη μετακόμιση στον Μπύθουλα. Εύκολα οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα ότι οι μεγαλομανείς και τσαπατσούληδες (ως προς την οικονομική διαχείριση) φτωχοί είναι άξιοι της τύχης τους. Στο τέλος, ο σύμβουλος σηκώνει τα χέρια ψηλά, φεύγει άπρακτος, όμως πιθανόν στο επόμενο επεισόδιο να βρεθεί κάποιος ευπειθής φτωχός.

Το ριάλιτι αυτό είναι προσβλητικό και για τις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που ασφυκτιούν λόγω «και» των χρεών, αλλά και για την επιστήμη της οικονομίας (ο κ. οικονομολόγος κάνει μόνο προσθέσεις και αφαιρέσεις). Στημένοι, δίχως ίχνος αυθορμητισμού οι διάλογοι, πρόχειρη η παραγωγή –απόδειξη τα «ορφανά» μανταλάκια.

(KAΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")