|
Ελλειψη
σε βενζίνη, αυτοκίνητο, απόλυση Στ. Κούλογλου
«Δεν
έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές, μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές…». Εύκολα έρχονται στον νου μας αυτοί οι στίχοι όταν
βλέπουμε στην τηλεόραση όλη την Ελλάδα να θρηνεί για τα άδεια πρατήρια, τα
άδεια ρεζερβουάρ, τα εξαντλημένα υγρά καύσιμα. Οι παλιότερες γενιές έζησαν
τα μετεμφυλιακά «πέτρινα χρόνια», όμως σήμερα φαίνεται ότι ζούμε μολυβένιες,
δίχως βενζίνη μέρες.
Είναι
αυτονόητο ότι για πολλούς επαγγελματίες το αυτοκίνητο είναι τόσο απαραίτητο
όσο ήταν κάποτε το γαϊδούρι για τους αγρότες. Επίσης είναι αυτονόητο ότι
υπάρχουν περιοχές της πόλης και της υπαίθρου που δεν εξυπηρετούνται από τις
δημόσιες συγκοινωνίες, όμως δυστυχώς υπάρχουν και συμπατριώτες μας που
θεωρούν κοινωνικό ξεπεσμό το να μπουν σε τρένο ή λεωφορείο - και δεν
αναφέρομαι στους πολύτεκνους ή τους ηλικιωμένους.
Αφού
φετιχοποιήσαμε το Ι.Χ. αυτοκίνητο, τραβάμε τα μαλλιά μας όταν διαπιστώνουμε
ότι δεν υπάρχει αρκετό σανό για να ταΐσουμε το χρυσό τετράτροχο μοσχάρι μας.
Ασφαλώς κάποιοι φταίνε για τις ελλείψεις στην αγορά και τα μεγάλα προβλήματα
στη μετακίνηση και αρκετές εκπομπές ασχολήθηκαν με σοβαρότητα με το πρόβλημα
των καυσίμων (ανάμεσά τους και η «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη στο Mega
προχθές). Oμως, ο συνδυασμός βουβής τηλεόρασης λόγω διακοπής ρεύματος και
άδειου ρεζερβουάρ λόγω έλλειψης καυσίμων φαίνεται να είναι το σύγχρονο
ισοδύναμο της κατοχικής υποχρεωτικής συσκότισης και νυχτερινής απαγόρευσης
της κυκλοφορίας.
Εκπληξη
και απογοήτευση προκάλεσε η είδηση για τη διακοπή, από την επόμενη σεζόν,
της συνεργασίας της ΕΡΤ με τον Στέλιο Κούλογλου. Πολλά ντοκιμαντέρ του
«Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» και της «Θεματικής Βραδιάς» έχουν σώσει την τιμή όχι
μόνον της κρατικής αλλά όλης της ελληνικής τηλεόρασης, όπως το αφιέρωμα στα
πέντε χρόνια της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, μια επέτειο που πέρασε
σχεδόν απαρατήρητη.
Τρεις
σχετικές ερωτήσεις κατατέθηκαν χθες στη Βουλή. Πάντως, το ζήτημα αφορά τους
τηλεθεατές και, κυρίως, τους συναδέλφους του κ. Κούλογλου, τους
δημοσιογράφους που μπορούν να εκτιμήσουν την πληρότητα ή την ανεπάρκεια, τη
μοντέρνα ή αναχρονιστική κατεύθυνση των εκπομπών του. Ομως και μόνο η
θεματολογία αυτών των εκπομπών, το πλήθος και το κύρος των προσωπικοτήτων
διεθνούς βεληνεκούς που έχουν εμφανιστεί σε αυτές, τα στοιχεία που έχουν
παρουσιαστεί, δείχνουν ότι ο κ. Κούλογλου και οι συνεργάτες του δεν μένουν στον
αφρό των γεγονότων, αλλά επιδιώκουν και να τα ερμηνεύσουν. Σε πολλές
περιπτώσεις οι εκπομπές του μας έχουν συγκινήσει, μας έχουν ξαφνιάσει και ας
μη συμφωνούμε πάντα εφ’ όλης της ύλης.
Καταξιωμένος
επαγγελματίας ο κ. Κούλογλου, δεν θα δυσκολευθεί να βρει απασχόληση στην
ιδιωτική τηλεόραση και ασφαλώς δεν τον βλέπουμε σαν «αναξιοπαθούντα»
συνάδελφο που δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του. Η κρατική τηλεόραση δεν
έχει την πολυτέλεια να χάνει φωνές που επιβεβαιώνουν τον δημοκρατικό,
πλουραλιστικό χαρακτήρα της - εφόσον βέβαια θεωρούμε ότι ένας τέτοιος
χαρακτήρας είναι αναγκαίος.
Ας
ελπίσουμε πως οι «μολυβένιες μέρες» θα είναι περαστικές και θα αφορούν μόνο
την κίνηση των οχημάτων και όχι τη διακίνηση των ιδεών.
|
0 Responses to "Mολυβένιες μέρες"
Δημοσίευση σχολίου