9:19 π.μ.
Αισθητά
βελτιωμένος είναι ο νέος κύκλος της εκπομπής «Βιβλία στο κουτί» (ΕΤ1) που
προβάλλεται κάθε Τετάρτη τα μεσάνυχτα, λες και βιβλιόφιλοι είναι μόνον όσοι
πάσχουν από αϋπνία.
Το
βιβλίο στην τηλεόραση είναι είδος σχεδόν εξωτικό και, επομένως, οι λιγοστές
σχετικές εκπομπές πρέπει να θεωρούνται πολύτιμες. Μια εκπομπή για το βιβλίο
πετυχαίνει όταν καταφέρνει να την αγαπήσουν ακόμα και οι μη συστηματικοί
αναγνώστες. Π.χ., την εκπομπή του Ηλία Μαμαλάκη την απολαμβάνουν και άτομα που
δεν ξέρουν να τηγανίσουν ένα αβγό - και ούτε πρόκειται να μάθουν. Προκειμένου
μια εκπομπή για το βιβλίο να γίνει ελκυστική, δεν αρκεί η λογιοσύνη των
συντελεστών της, αλλά χρειάζεται και ένας πειστικός «βιβλιομάγειρας», ικανός να
μεταδώσει τον ενθουσιασμό του στον τηλεθεατή.
Οι
παρουσιαστές της εκπομπής (οι καλλιεργημένοι και έμπειροι δημοσιογράφοι
Κατερίνα Σχινά, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου και Μανώλης Πιμπλής), όπως και η
σκηνοθέτις της, η δίκαια παινεμένη Πένυ Παναγιωτοπούλου, φαίνεται να γνωρίζουν
ότι ο τηλεθεατής δεν είναι σαν τον πειθαρχημένο ακροατή που βγαίνει από το
σπίτι του και πηγαίνει σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσει μια διάλεξη. Κάθε
στιγμή παραμονεύει ο κίνδυνος του χασμουρητού και, επομένως, η μουσική, οι
φωτογραφίες, οι «κινούμενες εικόνες» πρέπει να επιστρατευθούν, να παρεμβληθούν
στη ροή του λόγου, ώστε τα δάχτυλά μας να μην κινηθούν προς το τηλεκοντρόλ. Και
στα «Βιβλία στο κουτί» η επιλογή των εικόνων, των ήχων και των γωνιών λήψης
υπηρετούν τον λόγο, μας επαναφέρουν σ’ αυτόν.
Η
εκπομπή αυτή δεν είναι μια πασαρέλα συγγραφέων. Στο βιβλίο θέλει να στρέψει το
ενδιαφέρον μας και τελικά το καταφέρνει. Κυρίως, όμως, δεν μας αφήνει με την
εντύπωση ότι χάσαμε τον χρόνο μας. Κάτι μας αγγίζει, μας συγκινεί και μας
ξαφνιάζει κάθε φορά, έστω και αν αυτό δεν συμβαίνει σε όλη τη διάρκειά της.
Πολιτισμός
να ’ναι και ό,τι να ’ναι; Είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν καλές εκπομπές, όμως δεν
στέκονται όλες οι πολιτιστικές εκπομπές της ΕΤ1 στο ίδιο επίπεδο. Δεν είναι
λίγοι οι παρουσιαστές που μιλούν εξεζητημένα ή και ασυνάρτητα. Π.χ., «δεν έχετε
εμπλακεί στον ναρκισσισμό», λέει μια παρουσιάστρια σε έναν ηθοποιό ή τον ρωτάει
«γιατί καταθέτετε τόση ενέργεια στη διδασκαλία;». Μα δεν υπάρχει τρόπος τα ίδια
πράγματα να ειπωθούν πιο απλά; Αλλοι παρουσιαστές παίρνουν ύφος βαρύγδουπο ή
ονειροπόλο ή χαμογελούν στο άσχετο ή κουνούν με σημασία το κεφάλι τους.
Οι
καλές προθέσεις δεν αρκούν. Αρκετές εκπομπές λόγου και τέχνης μοιάζουν να είναι
γυρισμένες στο πόδι («πάρε τα λεφτά και τρέχα») ή να προβάλλονται μόνο και μόνο
για την τιμή των όπλων.
Μια καλή πολιτιστική
εκπομπή χρειάζεται χρήματα, χρόνο, προετοιμασία και, φυσικά, παιδεία και πείρα.
Δεν αρκούν η επικοινωνιακή άνεση, το νάζι, το νόστιμο μουτράκι ή το… δοντάκι,
είτε του τρωκτικού είτε του ευνοουμένου της μιας ή της άλλης διοίκησης ή του
«γνωστού του γνωστού». Ο τηλεθεατής το βάζει στα πόδια, όχι γιατί η «ποιότητα»
του πέφτει βαριά στο στομάχι, αλλά γιατί εύκολα αντιλαμβάνεται τη ρηχότητα, το
στόμφο και την πόζα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 23-5-08)
0 Responses to "Πολιτιστικές εκπομπές πολλών ταχυτήτων"
Δημοσίευση σχολίου