Yπάρχουν αρκετά είδη θεματικού τουρισμού: Ο προσκυνηματικός, ο μουσικός, ο οικολογικός, ο ιστορικός, ο αθλητικός, ο γαστρονομικός, ο οινολογικός και τώρα ο καταστροφολογικός ή ο εγκληματικός, δηλαδή οι επισκέψεις σε καταραμένους τόπους που τους σημάδεψαν κάποιες διάσημες εγκληματικές πράξεις.

Αυτό το είδος τουρισμού παρατηρείται σήμερα στην αυστριακή πόλη Αμστέτεν, όπου ένας πατέρας κρατούσε 24 χρόνια φυλακισμένη την κόρη του, την Ελίζαμπεθ Φριτζλ, με την οποία απέκτησε εφτά παιδιά. Εκατοντάδες Γερμανοί και Αυστριακοί τουρίστες κάνουν μια μικρή παράκαμψη από την εθνική οδό, φτάνουν στην πόλη και περικυκλώνουν το οικοδομικό τετράγωνο όπου βρίσκονται οι μοντέρνες κατακόμβες. Μαζί τους και δεκάδες τηλεοπτικά συνεργεία που πολιορκούν το σπίτι που έκρυβε τόσα μυστικά. Σοκαρισμένη η αντιδήμαρχος της πόλης ζήτησε από τους τουρίστες και τους δημοσιογράφους να δείξουν σεβασμό στα θύματα.

Εδώ συναντάμε την πλήρη διαστροφή της «δημοσιογραφίας των πολιτών». Οι επισκέπτες απαθανατίζουν με την κάμερα του κινητού τους τον τόπο του μαρτυρίου, ποζάρουν με φόντο το «Σπίτι του Τρόμου». (Κάτι ανάλογο έκαναν πέρυσι πολλοί συμπατριώτες μας που περιηγήθηκαν τα καμένα της Ηλείας. Χωρίς να βγουν από το καμπριολέ, σταματούσαν και τραβούσαν φωτογραφίες.)

Πολιορκημένη είναι και η ψυχιατρική κλινική, λίγο έξω από το Αμστέτεν, όπου νοσηλεύονται τα τρία παιδιά και η 42χρονη Ελίζαμπεθ. Μάλιστα, ένα τηλεοπτικό συνεργείο κατάφερε να εισβάλει εκεί, ελπίζοντας να συναντήσει συγγενείς της οικογένειας. Η διεύθυνση της κλινικής αναγκάστηκε να καταφύγει σε μια υπηρεσία σεκιούριτι και τώρα ένοπλοι φρουροί φυλάσσουν μέρα–νύχτα το κτίριο. Ο δικηγόρος της Ελίζαμπεθ είπε πως πολλά ΜΜΕ τού ζήτησαν να μεσολαβήσει για μια συνάντηση με την πελάτισσά του, ενώ κάποια προσφέρθηκαν να πληρώσουν πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ για μια αποκλειστική συνέντευξη...

Η τηλεόραση έχει συμβάλει στο να αμβλυνθεί η διάκριση ανάμεσα στην πραγματική ζωή και στο ριάλιτι, ανάμεσα στην τραγωδία και στο σόου. Ακόμα και φαινομενικά αθώες εκπομπές του τύπου «Εχεις πακέτο» μάς διδάσκουν ότι δικαιούμαστε να βλέπουμε σε γκροπλάν το δάκρυ των άλλων, να ακούμε τον ψίθυρο και το στεναγμό τους. Αφού μας παραχωρήθηκε το δικαίωμα να παρακολουθούμε την ιδιωτική ζωή κάποιων «παικτών» όλο το 24ωρο, νομίζουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να γνωρίσουμε τους ακούσιους πρωταγωνιστές ενός επίκαιρου δράματος, και αν όχι τους ίδιους, τουλάχιστον το χώμα κάτω από το οποίο ζούσαν.

Μίλησε, μικρή Ελισάβετ, μίλησε. Μίλησε, κόρη, που ήσουνα νια και γέρασες κάτω από τη γη. Εκατομμύρια μάτια και αυτιά σε όλο τον κόσμο περιμένουν το ξέσπασμά σου. Μη φοβάσαι, η καρδιά του σκορπιού βασίλεψε. Κλάψε ελεύθερα, ούρλιαξε, εμείς οι τηλεθεατές θα δείξουμε κατανόηση. Από εδώ κι εμπρός η ζωή σου σου ανήκει, όμως οι εμπειρίες σου μας ανήκουν και ας μην το ξέρεις. Εμείς είμαστε ο χορός της τραγωδίας σου, ενώ οι κορυφαίοι, οι τηλεπαρουσιαστές, θα σε πάρουν από το χέρι και θα σε πείσουν να ανοιχτείς, να μας περιγράψεις απίστευτες λεπτομέρειες. Tι, ακόμα δεν μιλάς; Αχ, δεν είσαι επικοινωνιακή, δεν έχεις καταλάβει σε ποιον αιώνα ζούμε.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”, 9-5-08)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Επικαιρότητα | 0 comments | edit