Οπως κάποιοι πολιτικοί λένε «δεν με αγγίζει η λάσπη», έτσι και η κρίση δεν φαίνεται να αγγίζει τη Eurovision, τουλάχιστον ως προς το ύφος των τραγουδιών που ήταν υποψήφια για το Οσλο και παρουσιάστηκαν την Παρασκευή στη ΝΕΤ. Την πρόκριση πήρε το «Οpa» του Γιώργου Αλκαίου. Μένει να δούμε αν από το «οuzo power» θα φτάσουμε στο «opa power».

Η εκδήλωση ήταν λιγότερο φαντασμαγορική και πιο μαζεμένη σε σύγκριση με άλλες χρονιές, όμως κάποιες φορές το θέαμα μας άφηνε άναυδους, π. χ. στην «Κιβωτό του Νώε» (ραπ, κρητική λύρα και ποπ φωνητικά, τρία σε ένα). Ζεστή και φιλική ήταν η Ρίκα Βαγιάννη, κομψή αλλά άνευρη η Τζένη Μπαλατσινού.

Προφητικός αποδείχτηκε ο Χάρρυ Κλυνν, όταν στον δίσκο του «Πατάτες», πριν από 30 χρόνια, έλεγε «και κατάντησε ο καημός του Καζαντζίδη να τραγουδιέται στη γλώσσα της Γιουροβίζιον». Το «αχ» έχει πια γίνει «άουτς», το «μάνα μου!» έγινε «γουάου» και το παλιομοδίτικο «όπα, όπα, οπαλάκια» έγινε «ουπς» και «opa». Εδώ το επιφώνημα αυτό συνδυάζεται με την πολεμική κραυγή «ου!» που βγαίνει από τα γυμνά στήθη των μαυροφόρων και βρακοφόρων χορευτών του μπαλέτου που πλαισιώνουν τον τραγουδιστή. «Ου!» κραύγαζαν και οι στρατιώτες του Λεωνίδα στους κινηματογραφικούς «300». Ισως βλέποντας τους γυμνόστηθους μαυροφορεμένους βρακοφόρους Ελληνες να χτυπιούνται στην πίστα, οι Ευρωπαίοι τηλεθεατές να θυμηθούν τη γνωστή χολιγουντιανή ταινία ή τις τηλεοπτικές σειρές «Ζίνα» και «Ηρακλής» και να μας χαρίσουν καμιά ψήφο.

Τα τραγούδια, με μια - δυο εξαιρέσεις (όπως το «Πολεμάω» του Γιώργου Καραδήμου), αντανακλούσαν τον μέσο όρο, αυτόν που κυριαρχεί στις νυχτερινές και τηλεοπτικές πίστες. Ασφαλώς δεν είναι η Eurovision η μήτηρ πάσης καλλιτεχνίζουσας βλακείας. Το γιουροβιζιονικό ύφος υπερβαίνει τον συγκεκριμένο διαγωνισμό, διαχέεται σε πολλά πεδία της καθημερινής ζωής, μέσα κι έξω από την τηλεόραση. Ακόμα και ο πολιτικός λόγος συχνά αναδίδει άρωμα «ου» ή «ουγκ», σαν να υπάρχει μια ευτυχισμένη ώσμωση ανάμεσα στην πολιτική και το τραγούδι.

Μήπως όμως αδικούμε το «Opa», μήπως το τραγούδι αυτό κρύβει πολιτικά νοήματα; Π. χ., θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι στίχοι «όλα θα τ’ αλλάξω - opa/ και θα το φωνάξω - οpa!» παραπέμπουν στο σύνθημα του κ. Παπανδρέου «αλλαγή παντού», ενώ το «περασμένα ξεχασμένα - opa» θυμίζει το μήνυμα ενότητας του κ. Σαμαρά, αμέσως μετά την εκλογή του στη θέση του προέδρου του κόμματός του: «Τα ξεχνάω όλα. Σφουγγάρι».

Επίσης το τραγούδι αυτό διαβεβαιώνει τους Ευρωπαίους επόπτες ότι η Ελλάδα θα εφαρμόσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και δεν πρόκειται να φεσώσει τους δανειστές της («πλήρωσα όσα χρωστούσα και τα δανεικά - opa»). Στέλνουμε, λοιπόν, ένα ηχηρό μήνυμα στους κερδοσκόπους και στις αγορές: με λίγα «opa» και μερικά «ου» η Ελλάδα θα ξεπεράσει την κρίση κι ένας νέος κόσμος, ένας νέος πολιτισμός θα αναδυθεί μέσα από τα οικονομικά ερείπια.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 16-3-10)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Eurovision | 0 comments | edit