Αν και η επικαιρότητα μάς τραβάει από το μανίκι, θα ήταν άδικο να προσπεράσουμε το αφιέρωμα, σε δύο συνέχειες, στη Λένα Πλάτωνος, μια πρωτοπόρα μουσικό και ποιήτρια που τώρα βρίσκεται σε μια νέα δημιουργική φάση (στα «Ημερολόγια» με τη Λένα Αρώνη, ΕΤ1).

Λιγόλογη ήταν η Λένα Πλάτωνος. Σαν να μιλούσε πίσω από ένα νοτισμένο τζάμι, με το πρόσωπο στραμμένο προφίλ ή τρία τέταρτα στην κάμερα, αλλά και πάλι μισοκρυμμένο από το χρυσό παραπέτασμα των μαλλιών της. Πώς ήταν τα χρόνια της απουσίας της από τη δισκογραφία και τις συναυλίες; Μόνο μια λέξη η απάντηση: «σκληρά». Μια λέξη που προφέρεται σιγανά, σχεδόν υπόκωφα.

Προβλήθηκαν αποσπάσματα από μια παλιά εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, την «Πρόβα», της πρόωρα χαμένης Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου. Εκπληκτικό ήταν το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» σε διασκευή της Λένα Πλάτωνος και ερμηνεία της Σαβίνας Γιαννάτου.

Αρκετά ήταν τα αποσπάσματα από παλαιότερα βιντεοκλίπ, καθώς και τα πλάνα από τη συναυλία της στο Ηρώδειο. Αν και η μουσική της δεν είναι καμωμένη για να ακούγεται τεμαχισμένη, ωστόσο και ο πιο ανυποψίαστος μαντεύει ότι «κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ».

Για τη Λένα Πλάτωνος μίλησαν με αγάπη, σχεδόν με δέος, άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί μαζί της. «Κάποτε έπαιξε στο πιάνο τη 10η σονάτα του Σκριάμπιν και ήταν σαν να ακούς τον Βλαντιμίρ Χόροβιτς», είπε η πιανίστα Ντόρα Μπακοπούλου. Η ίδια εξήγησε ότι η νεαρή Λένα «είχε τη δυνατότητα να μαγεύεται από τη μουσική» -εννοώντας την κλασική μουσική, προτού την κερδίσει η ηλεκτρονική. Και ίσως αυτός να είναι ένας ορισμός του ταλέντου: όχι απλώς η ευφυΐα, αλλά η ικανότητα να αφουγκράζεσαι, να μαγεύεσαι από το θαύμα της ζωής και της τέχνης και η ικανότητα να μετατρέπεις αυτό το μάγεμα, το ξελόγιασμα σε δημιουργία.

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αποδειχθεί πόσο σύγχρονη ή μάλλον πόσο μπροστά από την εποχή της ήταν η Λένα Πλάτωνος του «Σαμποτάζ» και των «Μασκών ηλίου» και όχι μόνο της πασίγνωστης «Λιλιπούπολης».

Πρόσφατα, ένας Ιταλός φιλόσοφος είπε ότι στην εποχή του ανήκει αυτός που δεν συμπίπτει τέλεια, που δεν ταυτίζεται με αυτήν και ότι εξαιτίας αυτής της μετατόπισης, αυτού του μη συγχρονισμού, εκείνος μπορεί περισσότερο από άλλους να συλλάβει την εποχή του. Σύγχρονος, συνεχίζει ο ίδιος στοχαστής, είναι αυτός που μπορεί να συλλάβει το σκοτάδι, την ασάφεια, αυτός που δεν τυφλώνεται από τα φώτα της εποχής του ή ακόμα του αιώνα του.

Συχνά η τηλεόραση μας ζαλίζει, μας τυφλώνει με τα φώτα της επικαιρότητας, μας βομβαρδίζει με θέματα - βαρελότα που σκάνε στον γυάλινο ουρανό και ύστερα δεν μένει ούτε η στάχτη τους, ούτε η ανάμνησή τους. Πόσο παλιό, πόσο ξινισμένο φαίνεται σήμερα το «εθνικό διαζύγιο», πόσο ασήμαντη θα μοιάζει σε λίγες εβδομάδες η «υπόθεση Τζούλια», αλλά και πόσο νέα θα μοιάζει, ύστερα από δεκαετίες, η μουσική της Λένας Πλάτωνος...

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Πρόσωπα | 0 comments | edit