Η Λίνα Νικολακοπούλου, καλεσμένη της Εύης Κυριακοπούλου στην εκπομπή «Η ζωή είναι αλλού» (ΕΤ1), μίλησε για την τριαντάχρονη καλλιτεχνική πορεία της.

Ιδιαίτερα στάθηκε στη ενθάρρυνση που έλαβε από τον Αλέκο Πατσιφά, τον ιδρυτή της Lyra, όταν εκείνος πήρε στα χέρια του «ένα» (1) χαρτί με τους πρώτους στίχους της που έγιναν τραγούδι και εγκαινίασε την είσοδό της στη δισκογραφία («Σκουριασμένα χείλια»). «Πιστεύω ότι έχεις πράγματα να δώσεις», της είπε ο Αλ. Πατσιφάς στην πρώτη τους συνάντηση, στο γραφείο του και, φεύγοντας, η νεαρή στιχουργός άκουσε τη Μαριαννίνα Κριεζή να ρωτάει με ενδιαφέρον γι’ αυτήν. Το καλωσόρισμα ενός νέου ανθρώπου από «έναν γνώστη, έναν οξυδερκή κριτή», δείχνει πολιτισμό, παραδέχθηκε η Λίνα Νικολακοπούλου.

Αν και μίλησε αρκετά για τον εαυτό της, π.χ., για το πώς μερικές φορές οι λέξεις την τραβούν από το μανίκι, ακόμα και σε άσχετες στιγμές, όπως όταν πλένει πιάτα στον νεροχύτη, η εκπομπή δεν ήταν τόσο μια γραμμική βιογραφία της στιχουργού όσο ένας ύμνος στο τραγούδι, στη «γιορτινή σχέση» που έχει με αυτό ο λαός, στην παρηγορητική, τη θεραπευτική δύναμη του τραγουδιού. Χωρίς η ίδια να είναι αλλού, χωρίς να είναι φευγάτη, η στιχουργός λεηλατεί στιγμές από τη ζωή των άλλων, εκφράσεις, ήχους, στάσεις, χειρονομίες, τις καταγράφει, τις αποτυπώνει σαν φωτογραφικό χαρτί («από μικρό παιδί η παρατήρηση ήταν για μένα πηγή χαράς»).

Φέτος, η Λίνα Νικολακοπούλου συμπληρώνει 30 χρόνια στη στιχουργική τέχνη. Μέσα στις δεκαετίες αυτές της μεταπολίτευσης η Ελλάδα άλλαξε, μεταμορφώθηκε, γνώρισε την παραζάλη και τη διάψευση του Χρηματιστηρίου και της ευδαιμονίας, ενώ αρκετές από τις αλλαγές έχουν έμμεσα αποτυπωθεί και στους στίχους της. Οταν η στιχουργός έκανε τα πρώτα της βήματα, κυριαρχούσε το πολιτικό τραγούδι (Θεοδωράκης, Λοΐζος, Μαρκόπουλος), ενώ ταυτόχρονα κέρδιζε έδαφος και η ντίσκο. Η ευαισθησία, το κλίμα, η ατμόσφαιρα των στίχων της Λίνας Νικολακοπούλου, ιδίως στα τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη, συνδέονται με μια νέα εποχή στη διάρκεια της οποίας ένα σπαραχτικό (και όχι κατ’ ανάγκην αρπακτικό) «εγώ» υψώθηκε πάνω από ένα ηρωικό, κατασπαραγμένο και λεηλατημένο «εμείς».

Στην ποίηση, η γενιά του ’80 χαρακτηρίστηκε «γενιά του ιδιωτικού οράματος» (η πατρότητα του όρου είναι του ποιητή Ηλία Κεφάλα). Οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου παραπέμπουν σ’ αυτή τη γενιά, μιλώντας, με ειλικρίνεια και πρωτοτυπία, για μια άλλη σχέση ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο κοινωνικό. Οι στίχοι της φέρουν μια σφραγίδα που είναι έντονα προσωπική και, ταυτόχρονα, εκφράζουν συλλογικές ευαισθησίες χωρίς αυταπάτες και ρητορείες και, συχνά, τιμώντας την ομορφιά της πεζότητας.

Η εκπομπή απέφυγε τις θεωρητικολογίες, όμως οι απαντήσεις στο πώς και γιατί συντελέστηκε αυτή η τομή βρίσκονται μέσα στους ίδιους τους στίχους. Οπως και οι συγγραφείς, έτσι και οι καλοί στιχουργοί είναι «οι κεραίες της εποχής μας».

 (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 10-3-10)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Πρόσωπα, Τραγούδι | 0 comments | edit