|
Yψηλό
πρόστιμο επέβαλε χθες το ΕΣΡ στον ΑΝΤ1 για την υπόθεση «Τσόντα Τζούλιας».
Αυτό που
έκανε το «Ράδιο αρβύλα» δεν ήταν χυδαίο, αλλά εύκολο. Εύκολο όχι ως προς το
ρίσκο (απόδειξη το τίμημα), αλλά ως προς την προβλεψιμότητα του
παραλληλισμού (τσόντα, μέτρα και κυβερνητικός εκπρόσωπος). Η στιγμιαία, η
χρονικά εντοπισμένη «υποβάθμιση προγράμματος» τιμωρείται, όμως η διαρκής και
περιρρέουσα μένει συνήθως στο απυρόβλητο.
Δικαιολογημένη
η οργή του Λάκη Λαζόπουλου, την περασμένη εβδομάδα στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ»,
όχι για τα όρια της σάτιρας, αλλά για τα όρια της δημοσιογραφίας. Κτηνωδία
και όχι δημοσιογραφία είναι η τηλεοπτική μετάδοση της τηλεφωνικής συνομιλίας
της γιαγιάς του μοντέλου με έναν ρεπόρτερ που την ενημερώνει για τα έργα και
τις ημέρες της εγγονής! Αν, λέμε αν, η Τζούλια είχε ένα μικρό παιδί και
κάποια εκπομπή ζητούσε τη γνώμη του για το dvd της μαμάς, ο ουρανός του ΕΣΡ
θα έπεφτε και θα πλάκωνε το κανάλι που θα πρόβαλλε ένα τέτοιο ρεπορτάζ.
Με άλλα
λόγια, η τηλεόραση θα έπρεπε να σέβεται, να προστατεύει την τρίτη ηλικία, αν
και πολλοί ηλικιωμένοι δεν θέλουν την προστασία κανενός καναλιού. Αντίθετα,
λαχταρούν τη δημοσιότητα, ακόμα και την αρνητική! «Καλύτερα να σε
κακολογούν, παρά να σε λυπούνται», έλεγε κάποτε μια ζωηρούλα χήρα
Κεφαλονίτισσα. Καλύτερα να σε εξευτελίζουν, παρά να σε αγνοούν, λένε σήμερα
πολλοί. Και αυτός ο συναινετικός εξευτελισμός, που συντελείται με το «σεις
και με το σας», είναι πολύ πιο διαβρωτικός από την (έστω, χονδροειδώς σχολιασμένη)
ολιγόλεπτη προβολή μιας τσόντας με πολύ ή λίγο «μωσαϊκό».
Το καυτό
dvd δεν διατίθεται μόνο στα περίπτερα αντί 20 ευρώ, αλλά Νιγηριανοί
μικροπωλητές πουλούν dvds μαϊμούδες σε όλη την Ελλάδα. Στην παραλία του
Μαραθώνα, στην πλατεία Συντάγματος, παντού μπορεί κανείς να προμηθευτεί
ολίγη Τζούλια εν δράσει πληρώνοντας τρία ή πέντε ευρώ - όπου σε βρουν!
Φαίνεται πως αυτή είναι η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και ανομίας: στην
πρώτη, αγοράζει κανείς την τσόντα νόμιμα, με τον ΦΠΑ και τα όλα της, ενώ
στην άτυπη οικονομία, στη δημοκρατία της μαϊμούς, το κράτος χάνει φόρους και
τα ασφαλιστικά ταμεία εισφορές.
Στην
αγορά κυκλοφορούν τσόντες πιο τολμηρές από εκείνη της Τζούλιας, με πιο
όμορφες κοπέλες και με πολύ πιο χαμηλές τιμές. Γιατί λοιπόν τέτοιος χαμός με
τη συγκεκριμένη; Εδώ η προστιθέμενη αξία προέρχεται από την επωνυμία.
Πετραδάκι πετραδάκι ή μάλλον πλάνο το πλάνο, κουτσομπολιό το κουτσομπολιό,
χτίστηκε ο μύθος της Τζούλιας. Πολλοί ήταν οι μάστορες, πολλοί και οι
μαθητάδες, πολλοί οι εργολάβοι. Και όλοι αυτοί -που ανήκουν στην κατηγορία
των λαμπερών και των επιτυχημένων- ήδη αναζητούν και προωθούν καινούργιες
Τζούλιες, βγάζοντας σαστισμένα, χειραγωγήσιμα (και άλλο τόσο φιλόδοξα)
κορίτσια, γιατί όχι και αγόρια, στο κλαρί της σόου μπιζ.
|
0 Responses to "Συναινετικός εξευτελισμός (17-3-10)"
Δημοσίευση σχολίου