Εurovision 2009. Όταν η Ντόρα Μπακογιάννη δηλώνει «φανατική οπαδός» του Σάκη Ρουβά.

Aν ξεφυλλίσουμε διά της ηλεκτρονικής οδού τις μεγάλες εφημερίδες των δυτικών χωρών, θα διαπιστώσουμε ότι ελάχιστα έως και καθόλου τις απασχολεί η Eurovision, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα ΜΜΕ των βαλκανικών και των πρώην «σοσιαλιστικών» χωρών. Είναι αλήθεια ότι η Βρετανία επιστράτευσε έναν κορυφαίο συνθέτη της, τον Φρανκ Λόιντ Γουέμπερ, για να γράψει το τραγούδι που έστειλε στη Μόσχα και επίσης είναι αλήθεια ότι ασκήθηκαν πιέσεις στη Ρωσία να στηρίξει τη βρετανική συμμετοχή, όμως κατά τα άλλα όλη η «παλιά» Ευρώπη σφυρίζει αδιάφορα. Όμως στην Ελλάδα η Eurovision γίνεται το μεγάλο event όχι του τραγουδιού ή του πολιτισμού, αλλά της κρατικής τηλεόρασης που κάθε Μάιο βλέπει τα νούμερα τηλεθέασης της ΝΕΤ να εκτοξεύόνται στα ύψη. «This is our night», δηλαδή αυτή είναι η νύχτα της ΕΡΤ, αλλά και η νύχτα της Ντόρας Μπακογιάννη που δήλωσε δημόσια ότι είναι «φανατική οπαδός» του Σάκη Ρουβά.

            Χριστούγεννα, Πάσχα και η νύχτα του τελικού της Eurovision. Φαίνεται ότι αυτές είναι οι μεγάλες τηλεοπτικές και οικογενειακές και φιλικές γιορτές του ελληνισμού, το κορύφωμα της κοινωνικοποίησής μας. Σήμερα δεν ισχύει πια το διαφημιστικό σύνθημα «Μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι», αφού η τηλεόραση, σε μεγάλο βαθμό, έχει αρλενικοποιηθεί, ισχύει όμως το «Με έναν Sakis ξεχνιέμαι».

            Ίσως ο πρωθυπουργός να αποφάσισε το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής ώστε όλο το έθνος, με επικεφαλής τους 300 βουλευτές, να μπορέσει απερίσπαστο να παρακολουθήσει την πορείς προς τη Eurovision και να στείλει «θετική ενέργεια» στον κύριο Ρουβά.

            Μια επίδειξη τριτοκοσμικού νεοπλουτισμού είναι η Eurovision. Όταν το Καρναβάλι ήταν μια λαϊκή γιορτή, τα ήθη χαλάρωναν, οι αφέντες μασκαρεύονταν σε δούλους και οι δούλοι στο πλαίσιο μιας πανηγυρικής εκτόνωσης της οικονομικής και της σεξουαλικής καταπίεσης. Η Eurovision δίνει στους λαούς μια ψευδαίσθηση ισότητας: δεν υπάρχουν πλούσιες και φτωχές χώρες, παρά μόνο τσαχπίνες και ξενέρωτες. Το πάμπτωχο Αζερμπαϊτζάν «απειλεί» τη Βρετανία και η Τουρκία αποστομώνει τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ που δεν τη θέλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η Ελλάδα, πρώτη στην τσαχπινιά και στο χορό, φιλοδοξει να γίνει το πετράδι του τενεκεδένιου και ξεχαρβαλωμένου ευρωπαϊκού στέμματος!

(ΠΡΙΝ, «Το τέλος της αγοράς», 17/5/2009)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Το τέλος της αγοράς, Eurovision | 0 comments | edit