Στις 8 Μαΐου προβλήθηκε το «Aux champs», η ιστορία ενός πάμπτωχου αγροτόπαιδου, του Σαρλό, που η μητέρα του αρνήθηκε να τον δώσει για υιοθεσία σε ένα πλούσιο ζευγάρι της πόλης όταν αυτός ήταν έξι ετών. Ετσι, το άτεκνο ζευγάρι υιοθετεί το συνομήλικο γειτονόπουλό του. Τα χρόνια περνούν, η οικογένεια του Σαρλό δοκιμάζεται από τη φτώχεια, ενώ η άλλη, χάρη στα μηνιαία εμβάσματα των θετών γονέων του αγοριού, ζει κάπως ανθρώπινα. Κεντρική θέση στην ταινία κατέχει η σχέση ανάμεσα στις δύο μάνες, στην «άκαρδη» που πούλησε το παιδί της και στη «σωστή» που δεν το έκανε. Η δεύτερη τρέφει βαθύ μίσος για την πρώτη και αυτοδικαιώνεται ταπεινώνοντάς τη δημόσια με κάθε ευκαιρία. Οταν ο υιοθετημένος γιος ενηλικιώνεται, επιστρέφει στο χωριό για να γνωρίσει τους βιολογικούς γονείς του. Και το μυαλό του Σαρλό, που βλέπει τον παλιό του σύντροφο στα παιχνίδια να είναι πια «κύριος σωστός», όμορφος, αβρός, καλοντυμένος και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας, θολώνει. Αναλογίζεται ότι θα μπορούσε να ήταν αυτός στη θέση του πετυχημένου νέου και στρέφει την οργή και την πικρία του κατά των γονιών του επειδή ΔΕΝ τον πούλησαν! Αντί να αναγνωρίσει τις θυσίες τους, τους χαρακτηρίζει ανόητους και αποτυχημένους και τους εγκαταλείπει.

Eν αρχή ην το σενάριο, που έλεγε και ο Χίτσκοκ. Οι ιστορίες είναι δυνατές από μόνες τους,, αν και στις τηλεταινίες προστίθενται πρόσωπα και σκηνές που ενισχύουν και υπηρετούν τις συγκρούσεις και τις ανατροπές που περιγράφει, κυρίως μέσα από τον διάλογο, ο συγγραφέας. Η τηλεοπτική αφήγηση είναι κλασική, αλλά όχι διεκπεραιωτική, ενώ η παραγωγή είναι απαιτητική και δαπανηρή, όχι όμως επιδεικτικά πλούσια.

Οι τηλεταινίες αυτές, που δεν απευθύνονται στους εστέτ και τους λάτρεις της γαλλικής κουλτούρας αλλά σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύουν ότι η τηλεόραση μπορεί να είναι ένα λαϊκό μέσο ψυχαγωγίας που, χρησιμοποιώντας μια σύγχρονη παγκόσμια γλώσσα, αξιοποιεί την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και ταυτόχρονα αγγίζει τις ευαισθησίες και τις ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου. Ελπίζουμε να επαναπροβληθούν σε κάποιο αναλογικό κανάλι της ΕΡΤ και να μην περάσουν απαρατήρητες, όπως συνέβη με την ψηφιακή εκδοχή τους.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 13/5/2009)