12:50 μ.μ.
«Είμαι ένας άνθρωπος που έχει κάτι σαν ντιλίτ και ό,τι άσχημο μου συμβαίνει το ξεχνώ», λέει μια τραγουδίστρια της νύχτας στην «Πρωινή Μελέτη» (Star).
Ή το ’χεις ή δεν το ’χεις, το «ντιλίτ» δηλαδή. Οσοι το έχουν βλέπουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής, όμως όσοι δεν το διαθέτουν, το ρίχνουν στην γκρίνια και στη μαύρη απελπισιά. Λέγοντας ντιλίτ (delete), εννοούμε το κουμπάκι της διαγραφής στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή, που αν το πατήσουμε, σβήνεται ό,τι δεν θέλουμε να αποθηκευτεί. Ας γίνουμε, λοιπόν, «ντιλιτάντηδες» και όχι ντιλετάντηδες.
«Είναι κιτς και λαϊκό». Οχι το «ντιλίτ», αλλά το περίγραμμα των χειλιών με μολύβι που το χρώμα του ξεχωρίζει από το κραγιόν, εξηγεί η Τατιάνα Στεφανίδου, καθώς παραδίδει μαθήματα αντιλαϊκού μακιγιάζ στις Ελληνίδες («Αξίζει να το δεις», ΑΝΤ1) κι εμείς το μάθαμε από την «Ελληνοφρένεια» (ΣΚΑΪ), που το αναπαρήγαγε με οίστρο. Το «λαϊκό», με την έννοια του πηγαίου και του ανεπιτήδευτου, είναι δυσεύρετο στην τηλεόραση. Μερικές φορές νοσταλγούμε το παλιό λαϊκό (κυρίως όταν βλέπουμε παλιές ελληνικές κωμωδίες), όμως η σύγχρονη λαϊκότητα είναι είδος όχι προς εξαφάνιση, αλλά προς ανακάλυψη.
Ενα τριήμερο αθλητικό θρίλερ έζησαν οι Ελληνες φίλαθλοι, αφού το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ (ευτυχώς, όχι η γρίπη των χοίρων) έδωσαν τον τηλεοπτικό τόνο της τριήμερης αργίας. Εκφραστική ήταν η τηλεοπτική διαφήμιση του ΟΠΑΠ, που προβλήθηκε αρκετές φορές στα διαλείμματα του αγώνα ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Ενα ζευγαράκι είναι αγκαλιασμένο σε ένα ύψωμα, μες στη νύχτα, με φόντο τα φώτα της πόλης. Εκείνη κοιτάζει ψηλά και ρωτάει τον καλό της πώς λέγεται ένας αστερισμός που λαμπυρίζει στον ουρανό. Τα σχήματα είναι οικεία. «Μικρή και Μεγάλη… Μικρή και Μεγάλη Περιοχή!», της απαντά εκείνος με ενθουσιασμό. Γιατί όχι; Το επόμενο βήμα θα είναι να δώσουμε στα αστέρια ονόματα ποδοσφαιριστών, προέδρων ΠΑΕ και προπονητών. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει τον ουρανό που του ταιριάζει και του αξίζει.
Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει ακόμα αρχίσει το τέταρτο θρίλερ, όπως εδώ και καιρό έχει χαρακτηριστεί η κρίσιμη ψηφοφορία για την παραπομπή ή όχι του Αρ. Παυλίδη σε προανακριτική επιτροπή και, επομένως, δεν ξέρουμε αν η ελληνική Βουλή θα ψηφίσει «ντιλίτ» στην υπόθεση. Πάντως, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πρότεινε «ντιλίτ» στην υπόθεση (ή μήπως στο έγκλημα;) των βασανιστηρίων, να πάνε στην ευχή τα παλιά και να κοιτάξουμε όλοι μπροστά.
Ετσι κι αλλιώς, η τηλεόραση μάς εκπαιδεύει να ζούμε από μέρα σε μέρα, από σκάνδαλο σε σκάνδαλο, από θρίλερ σε θρίλερ, από φόβο σε φόβο ή από θρίαμβο σε θρίαμβο, όπως χαρακτηρίστηκε η κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου στο μπάσκετ από ελληνική ομάδα. Μόνο που για να πιάσει τόπο κάθε νέο θρίλερ, χρειάζεται ένα «ντιλίτ» στα παλιά. Η χωρητικότητα της τηλεοπτικής και της συλλογικής μας μνήμης δεν είναι απεριόριστη.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 5/5/2009)
0 Responses to "«Εχω κάτι σαν ντιλίτ»"
Δημοσίευση σχολίου