Κάποτε όταν λέγαμε ότι κάποιος είναι «του κουτιού», εννοούσαμε ότι ντύθηκε στην τρίχα, στην πένα. Να όμως που βαθμιαία όλοι γινόμαστε κουτάνθρωποι, όχι ως προς τον δείκτη ευφυΐας μας ή την εκθαμβωτική μας κομψότητα, αλλά επειδή όλο και περισσότερο κατοικούμε, εργαζόμαστε και διασκεδάζουμε μέσα σε κλιματιζόμενα κουτιά, όπως εύστοχα έγραφε η Τασούλα Καραϊσκάκη στην «Κ» της Κυριακής.

Τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ παραλίας (ή μάλλον τα ρεπορτάζ κοινοτοπίας) έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες του καύσωνα. Βούλιαξαν τα νησιά, το αδιαχώρητο στις παραλίες, άδειασε η πόλη κ.λπ. Ζουμ της κάμερας σε στήθος, μπούτι, παΐδια, ωμοπλάτη, ακριβώς όπως στα περυσινά και τα προπέρσινα ρεπορτάζ.

Ενδιαφέρον όμως θα είχε και ένα ρεπορτάζ θερινού σινεμά. Ο υπαίθριος κινηματογράφος είναι ένας φιλικός προς το περιβάλλον χώρος, μια ανάσα μες στην τσιμεντένια πόλη. Και μόνο η σκέψη της περικοκλάδας στη μάντρα, της σκιάς του δέντρου στο άσπρο πανί, της κρύας μπίρας και του νυχτερινού ουράνιου θόλου μάς δροσίζει, όμως τα καλοκαιρινά σινεμά είναι είδος που απειλείται με εξαφάνιση.

Χαζεύοντας σε μια εφημερίδα, στη στήλη των «Θεαμάτων», στην κατηγορία «Α΄ Προβολής», μέτρησα περίπου 40 «ξέσκεπα» σινεμά και 120 κλειστές αίθουσες. Στην Αθήνα, στην καρδιά της Μεσογείου, στις πιο ζεστές ημέρες του καλοκαιριού, χιλιάδες άνθρωποι προτιμούν το κλιματιζόμενο κουτί! Ακόμα και σε παραλιακές περιοχές, τα μούλτιπλεξ κάνουν θραύση. Δύο δημοτικοί θερινοί κινηματογράφοι, η «Νοσταλγία» (Ηράκλειο) και ο «Μίμης Φωτόπουλος» (Μαρούσι) φέτος δεν άνοιξαν (μέχρι στιγμής;), ενώ στις επαρχιακές πόλεις οι λιγοστοί θερινοί εξαφανίζονται και οι χειμερινοί μετατρέπονται σε μικροβίλατζ που λειτουργούν όλο το χρόνο, καθώς η κάποτε ενιαία μεγάλη αίθουσα χωρίζεται στα δύο, είτε καθ’ ύψος (εξώστης-πλατεία) είτε κατά μήκος.

Διαρκώς ακούμε ότι τα ορυκτά καύσιμα δεν είναι ανεξάντλητα, ότι πρέπει να στραφούμε σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας, επομένως δεν είναι κρίμα και άδικο να ξοδεύεται τόσο ηλεκτρικό ρεύμα για την ψύξη των περίκλειστων αιθουσών μες στο κατακαλόκαιρο;

Φαίνεται πως η ομοιομορφία είναι καθησυχαστική. Το κοινό των κινηματογραφικών κουτιών δεν θέλει εκπλήξεις, θέλει παντού να βρίσκει την ίδια γεύση, τα ίδια χρώματα, τις ίδιες μουσικές, και στη Γλυφάδα και στο Ιλιον, και στη Μακεδονία και στην Ηλεία. Ο κουτάνθρωπος θέλει τη σιγουριά, τη σταθερότητα του κουτιού, είτε αυτό είναι κινηματογραφική αίθουσα είτε Ι.Χ. αυτοκίνητο είτε εμπορικό κέντρο.

Το δικό μου κουτί είναι καλύτερο από των άλλων. Η δική μου τηλεοπτική συσκευή είναι πιο λεπτή, έχει μεγαλύτερη ευκρίνεια από εκείνη του γείτονα. Το δικό μου iPod χωράει πιο πολλά τραγούδια, το δικό μου κινητό έχει πιο πολλές λειτουργίες.

Η τηλεόραση δεν είναι μόνον ο εθνικός μας παιδαγωγός, αλλά και ένα απέραντο εκτροφείο κουτανθρώπων. Και κουτάνθρωπος γίνεσαι, δεν γεννιέσαι - σε αναγκάζουν να γίνεις. Σκάμε, λιώνουμε σαν τα παγάκια αυτές τις μέρες εμείς οι δόλιοι οι κουτάνθρωποι, που μένουμε σε διαμερίσματα-κουτιά, που τα ψευτοδροσίζουν τα κουτιά του κλιματισμού.

Σε ποιο κουτί θα πάμε απόψε; Τι θα δούμε στο δικό μας το κουτί; Τι θα δείξει η κάλπη-κουτί το φθινόπωρο;

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")