Μια μυρωδιά θανάτου απλώνεται πάνω από την Ελλάδα. Είναι η μυρωδιά της καμένης γης, των απανθρακωμένων δέντρων, των αγριμιών και των πουλιών. Αν το άρωμα που αναδίδει το υγρό χώμα μετά τη βροχή είναι ευλογία, η οσμή του πυρπολημένου δάσους είναι κατάρα. Ακόμα και αν βρισκόμαστε μακριά από την εστία της πυρκαγιάς, οι τηλεοπτικές εικόνες φέρνουν την αντάρα στο σπίτι μας, φέρνουν τον ήχο των ξερών κλαριών που τσιτσιρίζουν, τη βουή που μοιάζει με επιθανάτιο ρόγχο.

Tρελαίνονται τα δόλια τα Καναντέρ, όταν η θερμοκρασία φτάνει τους 45 ή και τους 50 βαθμούς, χάνουν την ευστάθειά τους, δεν υπακούουν, κάνουν σαν μουρλά, εξηγεί ένας εμπειρογνώμονας στη χθεσινή «Πρώτη γραμμή» (ΝΕΤ). Στα όριά τους τα πετούμενα, στα όριά τους και οι πιλότοι, που δεν περιορίζονται στο ωράριο «από ήλιο σε ήλιο», αλλά πετούν αδιάκοπα ακόμα και «μισή ώρα πριν από το ξημέρωμα έως και μισή ώρα μετά τη δύση», όπως διαβάσαμε στο άρθρο του Σπύρου Κάραλη στη χθεσινή «Κ». Οσο βλέπουν, όσο αντέχουν.

Πριν συμβεί το κακό στα Νέα Στύρα, κάποιοι πιλότοι πυροσβεστικών αεροπλάνων είχαν μιλήσει στο Mega από τη βάση τους στην Ελευσίνα. «Είμαστε επαγγελματίες», λέει ένας αξιωματικός. «Πρέπει να επιστρέψουμε το αεροσκάφος άθικτο κι εμείς να γυρίσουμε στα παιδιά μας ζωντανοί». Οι άνθρωποι αυτοί δεν το παίζουν ήρωες, δεν είναι Ιάπωνες καμικάζι που πρέπει να συντριβούν μέσα στις φλόγες. Για να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους και αύριο, θα πρέπει να έχουν ισχυρό αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Δεν ξέρουμε αν η τελευταία σκέψη των αδικοχαμένων πιλότων ήταν «πράσινο ή θάνατος». Ξέρουμε όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν λουφαδόροι, δεν έριχναν νερό για τα μάτια του κόσμου. Πλησίασαν πολύ κοντά στις φλόγες, έκαναν «βύθιση», τους τύλιξαν οι καπνοί και ύστερα όλα χάθηκαν.

Πόλεμος είναι αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες, λένε πολλοί. Θύματα σ’ αυτόν τον ακήρυχτο πόλεμο είναι και οι δύο πιλότοι. Ηρωες πολέμου -και ας μην το διάλεξαν. Ηρωες σε έναν πόλεμο όχι μόνο με τη φωτιά, αλλά και με τους καταπατητές και τους κατασκευαστές, ακόμα και με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που θέλουν απλώς να χτίσουν ένα σπιτάκι και να πουν «καλά είμαι εδώ». Πόλεμος με ένα κραταιό μοντέλο ανάπτυξης που έχει ξεχάσει τι σημαίνει γενικό καλό και νομιμοποιεί την αυθαιρεσία. Και δεν εννοούμε τα αυθαίρετα που κάποτε κάλυπταν τις στοιχειώδεις ανάγκες λαϊκής στέγασης, αλλά τα θηριώδη συγκροτήματα κατοικιών στις παρυφές του δάσους, με το κλαρί του πεύκου να χαϊδεύει την τζαμαρία του καθιστικού...

Πριν από 28 χρόνια, σε ένα χρονογράφημά του στην «Κ» με τίτλο «Αξιοποίησις», ο Νίκος Πολίτης έγραφε για τον τουρισμό που «ενσκήπτει» στην ελληνική ύπαιθρο «όπως ο μαύρος θάνατος και η πανούκλα», με τις τελεσίδικες σαν τον Χάρο μπουλντόζες που «στο έμπα τους σφαγιάζονται οι κουκουναριές, τα κυπαρίσσια, τα πουρνάρια, οι αλυγαριές […] Στο ξέβγα τους ξεριζώνονται τα ασφοδέλια, οι κρομμύδες, οι μολόχες, ο μάραθος…» Ο,τι συνέβαινε τότε με λάβαρο τη μαγική λέξη «αξιοποίησις», συντελείται και σήμερα στο όνομα της «ανάπτυξης». Οχι απλώς τσιμέντο, αλλά μεζονέτες να γίνει!

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")