Θέλουμε να βλέπουμε το ποτήρι της τηλεοπτικής κωμωδίας μισογεμάτο και όχι μισοάδειο.

Και ο πιο χαρισματικός ηθοποιός δεν μπορεί να κάνει πολλά όταν το σενάριο είναι αδύναμο. Δικαιολογημένοι οι έπαινοι για τα αστέρια του «50-50», όμως αυτά δεν θα έλαμπαν αν και το σενάριο (Β. Ρίσβας, Δήμητρα Σακαλή, Ελενα Σολωμού) δεν τους έδινε την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους.  Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Πάνος Χαϊκάλης και ο Σάκης Μπουλάς, καθώς και οι άξιες συνάδελφοί τους στο ρόλο είτε της συμβίας είτε του αισθήματος κατάφεραν να ξεφύγουν από την καρικατούρα και να πλάσουν αναγνωρίσιμους χαρακτήρες. 

Στο «Παρά πέντε», οι χαρακτήρες παραμένουν καρικατούρες, αλλά αυτό είναι και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της σειράς, που συχνά θυμίζει καρτούν. Καθώς η παιδικότητα (π.χ., όπως τη συναντάμε στον Βασίλη Αυλωνίτη) είναι σπάνιο χάρισμα, αρκούμαστε στο παιδαριώδες. Εντούτοις το «Παρά πέντε» έχει φαντασία και πρωτοτυπία και κάποιο τσαγανό, όπως τσαγανό (μαζί με μια μικρή δόση υστερίας) έχει και το «Singles», όπου παίζουν με κέφι η Μαρία Σολωμού, η Σάνυ Χατζηαργύρη, ο Αρης Σερβετάλης, ο Γιώργος Σεϊταρίδης κ.ά.

Από την πεπατημένη ξεφεύγει η «Λούφα και παραλλαγή» (ΝΕΤ με τους Ορφέα Αυγουστίδη, Γιάννη Τσιμιτσέλη, Μόνικα Μπόλα κ.ά), η μοναδική πολιτική κωμωδία της σεζόν, ενώ καλές στιγμές συναντάμε στο «Κόκκινο δωμάτιο», τις «Εφτά θανάσιμες πεθερές», καθώς στους «Εντιμότατους κερατάδες». Και οι τρεις τελευταίες αυτές σειρές είναι ιδιαίτερα απαιτητικές, αφού κάθε ιστορία ολοκληρώνεται σε δύο, τρία ή ένα αυτοτελές επεισόδιο.  Απλοϊκή και γεμάτη παλινδρομήσεις είναι η πλοκή στο «Ηρθε κι έδεσε», αλλά δεμένο και απολαυστικό το πρωταγωνιστικό δίδυμο Γιάννης Μπέζος-Δάφνη Λαμπρόγιαννη που πλασιώνονται από την πάντα χαριτωμένη Σούλη Σαμπάχ, τον εκφραστικό Πάνο Σκουρολιάκο και ταλαντούχους νέους ηθοποιούς. Ενδιαφέροντες διαλόγους είχε και η «Πολυθρόνα για δύο», ενώ οι καλοί ηθοποιοί δεν κατάφεραν να αφυπνίσουν το ενδιαφέρον μας για την «Τύχη βουνό», την «Ωρα την καλή», τον «Ερωτα με επιδότηση ΟΓΑ» ή το «Θα βρεις τον δάσκαλό σου» (τα τρία τελευταία  διανύουν τον δεύτερο ή τον τρίτο κύκλο τους).

Φέτος ήταν η χρονιά της «Μαρίας της άσχημης» που πλέον λειτουργεί με τον αυτόματο πιλότο. Τετριμμένο και προβλέψιμο είναι το «στόρι» και παλιομοδίτικη η αισθητική της σειράς, ενώ η εμπορική επιτυχία της ίσως σημαίνει ότι τα κανάλια θα προτιμούν να επενδύουν σε ένα «σίγουρο» χαρτί παρά να πειραματίζονται με πολυδάπανες και αβέβαιες ως προς την τηλεθέασή τους ιδέες. 

Είναι πολλά τα ονόματα των έμπειρων σεναριογράφων και των ταλαντούχων ηθοποιών, νεότερων και παλιών, που και φέτος κέντησαν σε έκτακτους ή μόνιμους ρόλους και μόνο η έλλειψη χώρου μάς εμποδίζει να τα αναφέρουμε. Η κωμική σειρά είναι ένα δύσκολο είδος και συχνά δεν τη σώζει η παρουσία δοκιμασμένων καλλιτεχνών. Ο ατυχής προγραμματισμός ή κάποια άχρωμα επεισόδια στην αρχή της σεζόν μπορούν να βουλιάξουν μια ελπιδοφόρα σειρά. Ωστόσο, θέλουμε να βλέπουμε το ποτήρι της τηλεοπτικής κωμωδίας μισογεμάτο και όχι μισοάδειο.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, περιοδικό TV, 3/6/2007)