Δύσκολο να μην ανατριχιάσει κανείς όταν διαβάζει περιγραφές ή βλέπει εικόνες από σύγχρονες μονάδες εκτροφής πουλερικών, με τα ζωντανά τόσο στριμωγμένα, τόσο στρεσαρισμένα, που χυμάει το ένα στο άλλο, ενώ λέγεται ότι τους κόβουν από νωρίς το ράμφος ώστε να αποφευχθεί το αλληλοφάγωμα. Κι ενώ λυπόμαστε τα δόλια κοτόπουλα ή τα γουρούνια της βιομηχανίας, σπάνια αναλογιζόμαστε ότι πολλοί άνθρωποι ζουν σε παρόμοιες ή και σε χειρότερες συνθήκες και όχι σε κάποια μακρινή τριτοκοσμική χώρα, αλλά «5 λεπτά από την Ομόνοια», όπως ήταν ο τίτλος της προχθεσινής «Ερευνας» (Mega) του Παύλου Τσίμα. Σε ένα διαμέρισμα 40 τετραγωνικών μέτρων, στην οδό Ξούθου, κατοικούν 35 άτομα, Αφγανοί πρόσφυγες, πληρώνοντας νοίκι 50 ευρώ το κεφάλι. Ετσι, ο ιδιοκτήτης του ακινήτου έχει μηνιαίο εισόδημα 1.750 ευρώ – που θα ήταν αδιανόητο αν το νοίκιαζε σε μία (1) οικογένεια. Το ίδιο συμβαίνει και στις δύο «αντίπαλες» πλευρές της Πειραιώς. Για να έχει κανείς μια πλάκα τσιμέντο πάνω από το κεφάλι του, πρέπει να πληρώσει 3 ευρώ τη βραδιά ή αλλιώς κοιμάται στην πλατεία Κουμουνδούρου.