1:20 π.μ.
Για τις σειρές "Λόλα" και "Μυστικά της Εδέμ"
Αντίθετα,
όλο το βάρος της κωμικής σειράς «Λόλα» (ΑΝΤ1) πέφτει στους ώμους της Αντας
Λιβιτσάνου, που υποδύεται έναν άνδρα, τον οποίο μια μάγισσα έχει μεταμορφώσει
σε Λόλα. Με το καινούργιο (και ανεπιθύμητο για τον κτήτορα) κορμί μιας νέας και
ελκυστικής γυναίκας, ο μέχρι χθες άνδρας-αφέντης αρχίζει να βλέπει τον κόσμο με
άλλο μάτι, πιο ανθρώπινο και δίκαιο. Η πρωταγωνίστρια ανταποκρίνεται με χάρη
στις απαιτήσεις ενός αβανταδόρικου αλλά δύσκολου ρόλου. Χωρίς αυτήν -και χωρίς
το καλογραμμένο σενάριο της Αννας Χατζησοφιά, που προσάρμοσε το αργεντίνικο
πρότυπο στα ελληνικά- εύκολα το κωμικό θα μπορούσε να μετατραπεί σε γελοίο.
Εδώ η
δράση εκτυλίσσεται σ’ έναν μοντέρνο εργασιακό χώρο, ένα ιλουστρασιόν ανδρικό
περιοδικό. Είναι και αυτό ένα μικρό βήμα, αν αναλογιστούμε ότι κάποτε το
στερεότυπο σκηνικό στα ελληνικά σίριαλ ήταν οι καναπέδες σε διάταξη «Π», η
ενοποιημένη με το καθιστικό κουζίνα, η κρεβατοκάμαρα και, σε μια πιο χλιδάτη
εκδοχή, το γκαζόν και η πισίνα.
Και
άλλοτε στα σίριαλ βλέπαμε γραφεία, αλλά εκεί στελέχη και κλητήρες συζητούσαν
ολημερίς τα αισθηματικά τους - και απορεί κανείς πώς οι ελληνικές επιχειρήσεις
κατάφεραν, ύστερα από δεκαετίες αισθηματολογίας, να μη χρεοκοπήσουν σαν τη
Lehman Brothers.
Ωστόσο
στη «Λόλα», παρά τα καλαμπουράκια, τα ειδυλλιάκια και τα μπερδέματα, θίγονται
και σοβαρά θέματα που έχουν σχέση με τη γυναίκα εργαζόμενη. Με λίγα λόγια, η
σειρά δεν είναι «γκομενοκεντρική» - και αυτό δεν είναι λίγο.
Ναι, η προσέγγιση στα
«μεγάλα θέματα» δεν είναι βαθυστόχαστη, αλλά ανάλαφρη ή και χαζοχαρούμενη (όχι
όμως αντιδραστική), αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ψυχαγωγική εκπομπή
και όχι για την «ώρα του κοινωνιολόγου». Συχνά η σειρά κολακεύει τις γυναίκες
αλλά για λάθος λόγους, π.χ., δεν είναι ηρωισμός ούτε μαρτύριο η επίσκεψη σ’ ένα
πολυτελές κέντρο ομορφιάς για αποτρίχωση, όπως έκανε η Λόλα. Πολύ πιο δύσκολο
είναι για μια μητέρα να εργάζεται ταμίας σε σούπερ μάρκετ και να σχολάει το
Σάββατο το βράδυ στις οχτώ. Το χαμένο σαββατόβραδο είναι πιο οδυνηρό από τη
χαλάουα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 25-10-08)
0 Responses to "Η χαλάουα και το χαμένο Σαββατόβραδο"
Δημοσίευση σχολίου