Για λίγη γυάλινη χαρά (10-10-08)

8:38 π.μ.


Εβδομάδα πρεμιέρας για τα ελληνικά σίριαλ είναι αυτή που διανύουμε και, όπως είναι φυσικό, τα κανάλια και οι παραγωγοί ανησυχούν για την υποδοχή που θα έχει το προϊόν τους, όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αγωνία των επαγγελματιών θα πρέπει να γίνει και αγωνία των τηλεθεατών. Κάποιες εκπομπές παρουσιάζουν τις μετρήσεις της AGB για το «πράιμ τάιμ» της προηγούμενης ημέρας, σε συνδυασμό με ατέλειωτες συζητήσεις για τις επιδόσεις του ενός ή του άλλου σίριαλ ή σόου.


Μα πότε πρόλαβαν να τα δουν όλα, αναρωτιέται ο τηλεθεατής. Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι διακυμάνσεις της τηλεθέασης για κάθε σίριαλ ξεχωριστά θυμίζει τα διαγράμματα πυρετού στα κρεβάτια του νοσοκομείου: «Ξεκίνησε με 18% στο πρώτο τέταρτο, έπεσε στο 15,4% στο δεύτερο τέταρτο, ανέβηκε λίγο στο ενδιάμεσο, κέρδισε μισή μονάδα στο τελευταίο τέταρτο». Αναλύσεις για το πώς μετακινήθηκαν οι τηλεθεατές, για το πότε καθηλώθηκαν μπροστά στην οθόνη τους, για το πότε άλλαξαν κανάλι...
Η αποθέωση της αριθμολαγνείας! Σάρωσε η Χ σειρά! Βούλιαξε η Ψ! Καλούτσικα τα πήγε η Ζ. Τόσα γκολ, τόσα φάουλ, τόσα κόρνερ. Ευθύς οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι σεναριογράφοι κατατάσσονται στο στρατόπεδο είτε των νικητών είτε των χαμένων. Φαίνεται ότι οι κριτές ξεχνούν πως και αυτοί ζυγίζονται από την ίδια αμείλικτη μηχανή, τα ίδια μηχανάκια από τα οποία εξαρτάται η επαγγελματική τους επιβίωση.
Η ενασχόληση του Τύπου, γραπτού και ηλεκτρονικού, με τα ποσοστά τηλεθέασης είναι διεθνές φαινόμενο. Εγκριτες εφημερίδες, όπως η «Γκάρντιαν» και οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», παρουσιάζουν καθημερινά ή πολύ συχνά στις τηλεοπτικές στήλες τους τα αποτελέσματα των μετρήσεων τηλεθέασης, αλλά χωρίς χαιρεκακία ή επίδειξη παντογνωσίας, χωρίς «το έλεγα εγώ!». Ομως ο τρόπος ανάγνωσης των νούμερων της AGB από κάποιες κουτσομπολίστικες εκπομπές είναι τηλεοπτικός χουλιγκανισμός. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι καταναλωτές προτιμούν δυο-τρεις αλυσίδες σούπερ μάρκετ δεν σημαίνει ότι εκεί βρίσκουν τα καλύτερης ποιότητας προϊόντα.
Εχουμε βαρεθεί να μιλάμε και να γράφουμε για την «αρχή της μετρησιμότητας» (έναν όρο εισαγόμενο αλλά εύστοχο), η οποία ορίζει και επιβάλλει ισοδυναμίες ανάμεσα σε αριθμούς και έννοιες που εξ ορισμού δεν είναι μετρήσιμες. Υπάρχουν αξιόπιστοι και εργαστηριακά μετρήσιμοι δείκτες του πατριωτισμού, της αγάπης, του ταλέντου; Ακόμα και ο περιβόητος δείκτης ευφυΐας, όπως έχει επισημανθεί, δεν μετρά την εξυπνάδα γενικά, αλλά την ικανότητα ενός ατόμου να απαντά σωστά στα τεστ μέτρησης της ευφυΐας. Αλίμονο αν η συνεισφορά του Καρόλου Κουν στο ελληνικό θέατρο μπορούσε να μετρηθεί με τον αριθμό εισιτηρίων που έκοβαν οι παραστάσεις του ή με τον βαθμό πληρότητας του θρυλικού υπόγειου - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η «υψηλή τέχνη» είναι μόνο αυτή που απευθύνεται στους λίγους.
Πολύχρωμα κοράκια με νύχια γαμψά, λοιπόν, δεν «πέσανε πάνω στην εργατιά», αλλά πάνω στα σίριαλ τα ελληνικά. Είναι αυτονόητο ότι ο κυρίαρχος τηλεοπτικός λαός δεν θα δει ό,τι του υποδεικνύουμε εμείς, αλλά ό,τι του προσφέρει λίγη γυάλινη χαρά, μια δυνατότητα προσωρινής φυγής από μια πραγματικότητα που διαρκώς γίνεται όλο και πιο δύσκολη, χωρίς ταυτόχρονα ο ίδιος να αισθάνεται ότι τον κοροϊδεύουν.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Εικονογράφημα”)


Posted In , | 0 comments | edit

0 Responses to "Για λίγη γυάλινη χαρά (10-10-08)"

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερη ανάρτηση
Παλαιότερη Ανάρτηση