8:46 π.μ.
Υποτίθεται
ότι το «Εχω ένα μυστικό» (Alpha) δεν είναι μια τυπική βιογραφία της Αλίκης
Βουγιουκλάκη, αλλά μια σειρά με «στοιχεία μυθοπλασίας», έστω και αν το σενάριο
στηρίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Γιάννη Παπαμιχαήλ, το οποίο, όπως και να το
κάνουμε, «είναι» βιογραφία και όχι μια απλή μαρτυρία.
Διάβασα
το «Εχω ένα μυστικό» και ομολογώ ότι με πάγωσε, δεν με σόκαρε - εξάλλου δεν
περιέχει γαργαλιστικές περιγραφές της αισθηματικής ζωής της σταρ. Με πάγωσαν τα
υπόγεια ρεύματα του μίσους μεταξύ πατέρα-γιου (αν και στο βιβλίο πνέει ένας
άνεμος συγχώρεσης και δεν χρησιμοποιείται αυτή η λέξη) και δεν έχω καμία
διάθεση να μάθω ποιος είχε δίκιο και ποιος όχι. Π.χ., στο βιβλίο «βλέπουμε» τον
Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ενώ έχουν καλεσμένο στο σπίτι έναν στενό φίλο της Αλίκης,
να φεύγει και να πηγαίνει στο γραφείο του κι εκεί, νομίζοντας ότι είναι μόνος,
να ανοίγει ένα χρηματοκιβώτιο που είχε μέσα ράβδους χρυσού. «Τις έβγαλε έξω,
τις χάιδεψε και μετά τις ξανάβαλε μέσα...» Το περιστατικό μπορεί να είναι αληθινό,
όμως ο αναγνώστης αισθάνεται ότι κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα. Καημένε
Δημήτρη, καημένο «Λεβεντόπαιδο». Ακόμα και αν ήταν ο πιο ανάλγητος πατέρας στον
κόσμο, δεν του αξίζει ένα τέτοιο ξεγύμνωμα.
Δύσκολο
το εγχείρημα του Alpha και πολλοί είναι οι λύκοι που παραμονεύουν για να
κατασπαράξουν την πρωταγωνίστρια και τους άλλους συντελεστές. Ωστόσο, τα δύο
πρώτα επεισόδια έδειξαν ότι δεν πρόκειται γι’ αρπαχτή. Είναι φανερή η
προσπάθεια να απεικονιστούν κάποια βασικά στοιχεία της προσωπικότητας της σταρ,
όπως το πείσμα, ο δυναμισμός, το βαθύ συναισθηματικό της δέσιμο με τον πρόωρα
χαμένο πατέρα της. Οσο για την εποχή, η Κατοχή στην Τρίπολη (εκεί ζούσε τότε η
οικογένεια της Αλίκης) απεικονίζεται υπερβολικά ηλιόλουστη και «έγχρωμη» για να
είναι αληθινή (λευκοί κολλαριστοί φιόγκοι στα κοριτσίστικα κεφαλάκια,
ατσαλάκωτα ανδρικά κοστούμια που μοιάζουν σαν μόλις να εισήχθησαν από την
Αγγλία).
Βαρύ
το φορτίο που πέφτει στους ώμους της Κατερίνας Παπουτσάκη. Δεν αρκεί να
μιμείται κανείς πιστά το νάζι, το χαμόγελο, το βλέμμα, την κίνηση της εθνικής
σταρ - εξάλλου, το έχει κάνει με επιτυχία, με μηχανική τελειότητα, ο Τάκης
Ζαχαράτος. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει το χαριτωμένο από το «παρτσακλό» και η
πρωταγωνίστρια της σειράς ακροβατεί ανάμεσα στα δύο - και όχι λόγω υποκριτικής
ανεπάρκειας. Αυτό που θα έπρεπε να γυρεύουμε δεν είναι η φυσική ομοιότητα, αλλά
η φλόγα που έκανε την Αλίκη μοναδική και για τους πολέμιους και για τους
θαυμαστές της. Ωστόσο, η σύντομη προϊστορία της σειράς, η τηλεφιλολογία των
τελευταίων μηνών μάς σπρώχνει να κάνουμε συγκρίσεις. «Πότε η Αλίκη θα γίνει
ξανθιά;» ρωτούν πολλοί, σαν να περιμένουν τη μεταμόρφωση της «Μαρίας της
Ασχημης»...
Ακριβά τα υλικά,
προσεχτική και καλαίσθητη η εκτέλεση, ενδιαφέρον το θέμα, όμως το «Εχω ένα
μυστικό» μένει μετέωρο, δεν μας απογειώνει, ίσως γιατί μοιάζει με ένα υβριδικό
είδος που, τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν είναι ούτε παραμύθι ούτε σειρά εποχής,
ούτε καθαρή μυθοπλασία ούτε δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, ούτε ένα ελεύθερο
παιχνίδι φαντασίας για τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού σινεμά.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
“Εικονογράφημα”, 15/10/2008)
0 Responses to "Μετέωρο «Μυστικό»"
Δημοσίευση σχολίου