Οι κοπέλες επέστρεψαν στην Ελλάδα και οι κριτές ανέλυσαν τις φωτογραφίες, ώστε να αποφασίσουν ποια θα αποχωρήσει από το παιχνίδι. Στο στάδιο αυτό, οι κοινές θνητές νιώθουν κάποια ανακούφιση όταν διαπιστώνουν ότι καμιά καλλονή δεν είναι τέλεια. Αλλη έχει πεταχτό σαγόνι, άλλη έχει μεγάλη περιφέρεια (δηλαδή δυο τρία χιλιοστά πάνω από την ιδανική περίμετρο), άλλη έχει φευγάτο κεφάλι, άλλη δεν έχει μάτι αρκούντως αγριωπό.

Η πασίγνωστη ατάκα του Χάρρυ Κλυνν «και κλάααμα η κυρία» εδώ γίνεται «και κλάααμα το τοπ μόντελ». Θρηνούν οι κοπέλες επειδή φοβούνται ότι θα αποκλειστούν. Κλαίει με μαύρο δάκρυ μια κοπελίτσα επειδή μισεί τα μπούτια της. Εχουν προηγηθεί τα φαρμακερά σχόλια κάποιων κριτών, π.χ. κάποιος δηλώνει ότι ανατριχιάζει όταν βλέπει σε μια φωτογραφία ένα μποτάκι να σφίγγει μια γάμπα: «Δεν μπορώ να το βλέπω αυτό το πράγμα!». Οταν όμως οι κοπέλες το παρακάνουν στην κλάψα, οι αρμόδιοι επεμβαίνουν και τις συμβουλεύουν να αγαπήσουν το σώμα τους, να έχουν αυτοπεποίθηση. Αγάπα τους πόδας σου ως εαυτόν!

Ενας επικοινωνιολόγος έλεγε ότι η σύγχρονη διαφήμιση συχνά μας ωθεί να αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας αντί να «χαϊδεύουμε» τον εαυτό μας, να του κάνουμε τα χατήρια (self-doubt αντί για self-indulgence). Στο ριάλιτι αυτό οι κοπέλες από τη μια αποθεώνονται («είσαι τέλεια, μπορείς να γίνεις εξώφυλλο σε οποιοδήποτε περιοδικό μόδας») και από την άλλη εκμηδενίζονται («δεν ξέρεις να ποζάρεις, δεν ξέρεις να περπατήσεις»). Πότε θεές και πότε ξυλάγγουρα, οι παίκτριες κινούνται στο δίπολο του ναρκισσισμού και της ανασφάλειας, όπως εκπαιδεύεται να κινείται και το πλατύ γυναικείο κοινό που καταναλώνει τα προϊόντα (γνήσια ή μαϊμούδες δεν έχει σημασία) της βιομηχανίας της μόδας και της ομορφιάς.

(Καθημερινή, "Εικονογράφημα")