Η «Ονείρου Ελλάς» είναι γυρισμένη στο ιστορικό «Στούντιο Αλφα» στο Μαρούσι. Σίγουρα η εκπομπή δεν είναι πάρτυ oύτε τηλεβεγγέρα, με καλεσμένους που ψευτομερακλώνουν, χαριεντίζονται και κολακεύουν ο ένας τον άλλον. Κάθε επεισόδιο αποτελεί μία θεματική ενότητα με τραγούδια και εισαγωγικά σχόλια, ενώ κείμενα της ελληνικής γραμματείας διαβάζουν ο Ηλίας Λογοθέτης και η Λευκοθέα Φιλιππίδη.

Το στήσιμο της πολυμελούς ορχήστρας ακολουθεί μια αυστηρή γεωμετρία που θυμίζει ταμπλό βιβάν. Διάταξη ευθύγραμμη ή σφηνοειδής. Οι μουσικοί φορούν στολές (καβουράκια και μαύρα κοστούμια με γιλέκο). Γυμνό σκηνικό, χωρίς καρό τραπεζομάντιλα και πολύχρωμες γιρλάντες, ενώ κυρίαρχος είναι ο ρόλος του φωτισμού που δημιουργεί μια θεατρική ατμόσφαιρα.

Είναι τόσο ωραίες οι φωνές των τηλεοπτικώς άγνωστων τραγουδιστών (αλλά προφανώς γνωστών στον χώρο των επαϊόντων) που αναρωτιέται κανείς τι τα θέλουμε τα τάλεντ σόου τύπου «Χ-Factor» για να «ανακαλυφθούν» ταλέντα και να χτιστούν καριέρες. Δυνατό σημείο της εκπομπής είναι και οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών και οι αυτοσχεδιασμοί των μουσικών. Σύμφωνοι, οι άνθρωποι είναι τεχνίτες, εύκολα το αναγνωρίζει κανείς.

Κάτι αφήνει η εκπομπή, κάποιες πληροφορίες δίνει στον τηλεθεατή, όπως το τραγούδι που έλεγαν οι Ελληνες κρατούμενοι στο Ελ Ντάμπα της Αιγύπτου το 1942 («Oι Εγγλέζοι μάς επιάσαν και μας στείλαν εξορία… μας εδίναν τη βδομάδα / δυο κουτάλια μαρμελάδα / μας εδίνανε μια στάλα / συμπεπυκνωμένο γάλα… Δεν το πίνουμε το γάλα / ούτε και τη μαρμελάδα / μόνο θέλουμε να πάμε, βάρκα γιαλό / πίσω στη γλυκιά Ελλάδα, αχ να σε χαρώ…»). Οι στίχοι αυτοί, στη μελωδία του γνωστού τραγουδιού «Βάρκα γιαλό», διασώθηκαν και ακούστηκαν πρώτη φορά ύστερα από 60 τόσα χρόνια, μας πληροφορεί ο κ. Φέρρης.

Οταν σε πολλές εκπομπές συναντάμε την «Αρπαχτής Ελλάς», είναι φυσικό η «Ονείρου Ελλάς» να ξεχωρίζει. Είναι φανερό ότι έχει γυριστεί με κόπο και φροντίδα, ότι οι συντελεστές της έχουν μελετήσει το αντικείμενό τους. Ομως ο κόπος αυτός οδηγεί σε ένα αποστειρωμένο αποτέλεσμα. Αν κάτι λείπει, αυτό είναι η χαρά ή μάλλον η χαρά δεν μεταδίδεται στον τηλεθεατή. Κυριαρχεί η ατμόσφαιρα του στούντιο, του εργαστηρίου, του λαογραφικού μουσείου, της προμελέτης. Η προετοιμασία είναι απαραίτητη, όμως ο μόχθος δεν είναι απαραίτητο να διακρίνεται και στο τελικό αποτέλεσμα. Ασφαλώς η χαρά, όπως και η συγκίνηση, δεν προγραμματίζεται, δεν αγοράζεται. Απλώς προκύπτει, εφόσον συντρέχουν αρκετές προϋποθέσεις, όμως εδώ την αναζητούμε χωρίς να τη βρίσκουμε.

Η εκπομπή, λοιπόν, σέβεται τον τηλεθεατή –και αντιστρόφως. Ομως το τραγούδι, κάθε τραγούδι και όχι μόνο το ρεμπέτικο που σήμερα δεν είναι πια κατατρεγμένο, χρειάζεται την αγάπη μας περισσότερο από τον σεβασμό μας.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα"