11:03 π.μ.
Οταν μια εκπομπή από την οποία μας χωρίζουν σχεδόν δύο δεκαετίες φαίνεται πιο δροσερή, ζωντανή και κεφάτη από πολλές σύγχρονες ακριβές παραγωγές, κάτι δεν πάει καλά.
Λίγες ήταν οι εκπομπές της περιόδου των γιορτών που ξεχώρισαν. Ανάμεσά τους, το αφιέρωμα των «Ανιχνεύσεων» (ΕΤ3) στον Νίκο Σκαλκώτα, το παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά «Ενα δέντρο, μια φορά» (ΝΕΤ) στο οποίο θα επανέλθουμε, το εορταστικό της «Ελληνοφρένειας» (ΣΚΑΪ). Ομως η πιο διασκεδαστική εκπομπή απ’ όσες πρόλαβα να δω είχε 18 χρόνια στη ράχη της. Ηταν ένα εορταστικό επεισόδιο των «Απαράδεκτων» (Μega), που προβλήθηκε τις πρώτες ώρες του 2010. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές, έτοιμοι να υποδεχτούν το 1992, κάθονται σ’ ένα μικροαστικό σαλονάκι και θυμούνται παλιές Πρωτοχρονιές.
Οι χαρακτήρες χορεύουν, τραγουδούν, μεταμφιέζονται, αυτοσαρκάζονται. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ο Βλάσης Μπονάτσος, ο Γιάννης Μπέζος πλαισιώνονται από τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, τον Παύλο Χαϊκάλη, τον Πέτρο Φιλιππίδη, ενώ η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά με χάρη ινδοπρεπή τραγούδια του ’60, χωρίς να τα παρωδεί.
Στο επεισόδιο αυτό είχε συγκεντρωθεί η αφρόκρεμα μιας γενιάς ηθοποιών που διέπρεψαν και διαπρέπουν και στο θέατρο. Πολλοί, όπως η Ρένια Λουιζίδου, έγιναν δημοφιλείς και μέσω της τηλεόρασης, ενώ το μεγάλο ταλέντο της Δήμητρας Παπαδοπούλου, ως σεναριογράφου και κωμικής ηθοποιού, πότε μας ξαφνιάζει ευχάριστα και πότε αγραναπαύεται.
Δεν είναι μόνο η νοσταλγία. Οταν μια εκπομπή από την οποία μας χωρίζουν σχεδόν δύο δεκαετίες φαίνεται πιο δροσερή, ζωντανή και κεφάτη από πολλές σύγχρονες ακριβές παραγωγές, κάτι δεν πάει καλά, κάποιο τρένο έχει χαθεί ή μάλλον οι σημερινές συνθήκες (όχι μόνο οι τηλεοπτικές αλλά και οι κοινωνικές), δεν ευνοούν τη δημιουργική συλλογικότητα. Η ψυχαγωγική τηλεόραση έγινε πιο επαγγελματική, αλλά και πιο βαριεστημένη.
Δεκαοχτώ χρόνια χωρίζουν αυτό το επεισόδιο από την πτώση της δικτατορίας, όσα δηλαδή το χωρίζουν από το 2010. Το 1992 ήταν μια εποχή που η μεταπολίτευση είχε γυρίσει σελίδα και, ταυτόχρονα, είχαν προηγηθεί σημαντικοί ιστορικοί κραδασμοί. Η ανάταση και οι μύθοι των πρώτων μεταδικτατορικών χρόνων, η αίγλη του αντιδικτατορικού αγώνα δεν είχαν ακόμα ξεθυμάνει, αν και είχε αρχίσει η κριτική και η αμφισβήτηση των παλιών στερεότυπων. Εδώ η αμφισβήτηση είναι εύθυμη, καλοπροαίρετη, ενώ η νοσταλγία είναι γλυκά ειρωνική και όχι γλυκερή.
Τα χρόνια πέρασαν. Η τηλεοπτική εκείνη παρέα σκορπίστηκε, ο Βλάσης δεν ζει πια, η Δήμητρα και ο Σπύρος έσμιξαν μόνο για να διαφημίσουν σαλαμάκια και άλλα προϊόντα. Οι «Απαράδεκτοι» του ’90 συμπλήρωσαν τον κύκλο τους, όμως πολλοί τηλεθεατές περιμένουν τους απαράδεκτους ή τους ανεκδιήγητους ή τους ασυμβίβαστους της νέας εποχής. Και με όλο τον σεβασμό στην πείρα, τον μόχθο και το ταλέντο των ηθοποιών μας, αυτοί δεν μπορεί να είναι ο Λάκης ο γλυκούλης ή οι ημι-υστερικοί ένοικοι της «Πολυκατοικίας» ή οι συμπαθητικοί ήρωες άλλων σειρών οι οποίοι θυμίζουν τον Ντόναλντ Ντακ και τα ανιψάκια του ή οι αγαπημένες (;) παρέες που πίνουν «Στην υγειά μας».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 5/1/09)
0 Responses to "Ζητούνται νέοι απαράδεκτοι"
Δημοσίευση σχολίου