Mερικές φορές, όταν παρακολουθώ τηλεόραση, αναρωτιέμαι πώς θα νιώθουν κάποιοι άλλοι τηλεθεατές που την ίδια στιγμή βλέπουν τις ίδιες εικόνες σε κάποιο διαφορετικό μέρος της χώρας ή του πλανήτη ή έχουν διαφορετική ιδιότητα και διαφορετικές εμπειρίες απ’ ό, τι εγώ.

Αναρωτιέμαι, π. χ., πώς θα νιώθουν οι αγρότες που ξεπαγιάζουν στα μπλόκα πλάι στα τρακτέρ τους όταν βλέπουν στα τηλεπαράθυρα να αγορεύουν για τα προβλήματά τους άνθρωποι που το μοναδικό κοινό σημείο τους με την αγροτιά είναι τα τρακτερωτά λάστιχα στα μποτάκια τους. Αναρωτιέμαι επίσης πώς θα νιώθουν οι Κενυάτες τηλεθεατές βλέποντας τις τελετές της ορκωμοσίας του Μπαράκ Ομπάμα. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη, όμως αναρωτιέμαι και πώς θα νιώθουν οι Παλαιστίνιοι της Γάζας βλέποντας τις λαμπρές λεωφόρους της Ουάσιγκτον όταν στην πατρίδα τους τα ερείπια καπνίζουν ακόμα.

Επίσης, αναρωτήθηκα πώς θα ένιωθε ένας Ελληνας στρατιώτης που υπηρετεί στα σύνορα ή σε ένα ακριτικό νησί αν έβλεπε χθες το απόγευμα την εκπομπή «Super Star» της Χριστίνας Λαμπίρη, που έκανε ρεπορτάζ για τη «σέξι τραγουδίστρια από το ριάλιτι «Survivor». Είδαμε αυτή τη χαριτωμένη κυρία να μιλάει για την εγκυμοσύνη της και να δηλώνει ότι θα πάει να γεννήσει στο Λονδίνο, ώστε ο γιος της μην πάει στρατιώτης, να μην υποστεί την ταλαιπωρία. Ασφαλώς, δικαίωμα κάθε εγκυμονούσης είναι να γεννά όπου θέλει, κάτω από μια ελιά στο χωράφι ή κάτω από μια γέφυρα του Σηκουάνα και φυσικά ο καθένας εύχεται γερό να ’ναι το μωράκι, είτε θα πάει φαντάρος είτε όχι. «Γεννάει Αγγλία», έλεγε ο τίτλος της εκπομπής. Δικαιολογημένα όσοι έχουν ταλαιπωρηθεί στον στρατό να λένε όχι «μάνα, γιατί με γέννησες;», αλλά «μάνα, πού πήγες και με γέννησες;» Ετσι γεννάτε, κυρίες μου, όπου σας βολεύει και δεν σκέφτεστε τις σπουδές και την καριέρα του γιου σας; Η «σέξι τραγουδίστρια» του παλιού ριάλιτι του Mega ζήτησε από την εκπομπή του Star να τη βοηθήσει να διαλέξει το όνομα του γιου της, καθώς το υπερηχογράφημα έχει δείξει ότι θα είναι αγόρι. Η ίδια έχει καταλήξει σε τρία ονόματα που παραπέμπουν σε ένδοξες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, της μυθολογίας και της ιστορίας: Λεωνίδας, Οδυσσέας και Αριστοτέλης.

Δεν έχει σημασία ο τόπος της γέννησης, αλλά το αίμα που ρέει στις φλέβες μας, όπως λέει και ο κ. Λιακόπουλος. Καλός είναι ο «Γαμπρός από το Λονδίνο», αλλά ακόμα καλύτερος ο Γιος από το Λονδίνο.

Ωστόσο, η προνοητική απόφαση μιας μητέρας να γεννήσει στο Λονδίνο δείχνει ότι οι προοπτικές για το ειρηνικό μέλλον του πλανήτη δεν είναι και τόσο αισιόδοξες, αφού σε είκοσι χρόνια από σήμερα ο Λεωνίδας ή Οδυσσέας ή Αριστοτέλης θα πρέπει να φορέσει το χακί. Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι το 2028 ή 2029 ο κόσμος θα είναι ειρηνικός και δεν θα υπάρχει ανάγκη για στρατούς και εξοπλισμούς. Φαίνεται όμως ότι η Ελληνίδα μάνα, γνήσια απόγονος της Σπαρτιάτισσας που έλεγε «η ταν ή επί τας», κάτι ξέρει.

(KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα")