11:48 π.μ.
Πολύ καλές εντυπώσεις μας άφησαν τα δύο πρώτα επεισόδια του «Καρυωτάκη» (ΕΤ1).
Ο Τάσος Ψαρράς, σκηνοθέτης της σειράς, έχοντας επίγνωση αυτών των ορίων, προσεγγίζει το θέμα του με την αυτοπεποίθηση που του πρόσφερε η πολυετής προσωπική του έρευνα για τη ζωή και τα χρόνια του ποιητή, τον οποίον όμως δεν επιχειρεί να ανταγωνιστεί ή να μιμηθεί ως προς την ποιητικότητα. Η τηλεοπτική γραφή του είναι λιτή, περιεκτική και νευρώδης, όχι όμως στεγνή. Ο σκηνοθέτης δεν μεθά με τη δική του συγκίνηση, αλλά καταφέρνει να προκαλέσει συγκίνηση στον τηλεθεατή «μέσω» της δραματικής προσωπικότητας του Καρυωτάκη, αξιοποιώντας τη δύναμη της εικόνας αλλά και του λόγου. Η τηλεόραση είναι ένα λαϊκό μέσο που απευθύνεται στο πλατύ κοινό και η σειρά αυτή επιβεβαιώνει ότι η λαϊκότητα μπορεί να συνυπάρχει με την ευγένεια και τη διεισδυτικότητα.
Εξαιρετική είναι η επιλογή των ηθοποιών. Με εσωτερική ένταση και σεμνότητα, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, που υποδύεται τον ποιητή, σηκώνει ένα βαρύ φορτίο χωρίς να λυγίσει, ενώ πολλοί άλλοι ηθοποιοί κεντούν σε μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους. Η σειρά δεν είναι απλώς προσεγμένη, αλλά έχει ένα δικό της, διακριτό ύφος. Πολλές σύντομες σκηνές, παράλληλη δράση, αβίαστη ροή. Μοναδική (και ήσσονος σημασίας) παρατήρηση: τα σκηνικά και τα κοστούμια μοιάζουν καινούργια, φρεσκοβαμμένα, ατσαλάκωτα. Πάλλευκες οι σκελέες των στρατιωτών, καλοσιδερωμένες οι στολές, λείοι οι τοίχοι, δίχως σκόνη, ρωγμές και ίχνη ταλαιπωρίας. Προφανώς η τεχνητή παλαίωση θα επιβάρυνε τον προϋπολογισμό, που, όπως διαβάσαμε, είναι πολύ χαμηλός για μιας τέτοιας κλίμακας παραγωγή.
Εδώ ο Καρυωτάκης δεν παρουσιάζεται σαν «κλαψιάρικο μωρό», αλλά σαν ένας νέος που αγαπάει τη ζωή και ο οποίος αλλάζει μέσα σε έναν κόσμο που επίσης αλλάζει. Η απαισιοδοξία των στίχων του δεν απορρέει από την ιδιοσυγκρασία του, αλλά από την επίγνωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Και με την αυτοκτονία του πληρώνει για όλους, πληρώνει ακόμα και για τη δική μας εποχή, όπως φαίνεται στην τελευταία επιστολή του που σφραγίζει το πρώτο επεισόδιο της σειράς: «Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι».
Ευτυχώς, ο κ. Ψαρράς δεν συγκαταλέγεται σε αυτούς που ισχυρίζονται «εγώ είχα προβλέψει την οικονομική κρίση». Ωστόσο, αυτά που έρχονται καθιστούν τον Καρυωτάκη όχι απλώς μοντέρνο (πάντα ήταν), αλλά τραγικά σύγχρονό μας.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Εικονογράφημα", 28-1-09)
0 Responses to "Με λαϊκότητα και ευγένεια"
Δημοσίευση σχολίου